Od Scarlett C.D Thomasa

Na mojej twarzy zagościł niewielki uśmiech, bo wiadomość od Thomasa dodała mi pewności siebie. Otarłam pojedynczą łezkę, które zdążyła jeszcze spłynąć po moim policzku. Ponownie spojrzałam do lustra - wyglądałam, delikatnie mówiąc, strasznie. Zacisnęłam usta, powtarzając w głowie jak mantrę słowa "jesteś silna, Scar". Sięgnęłam do torebki i wyciągnęłam z niej potrzebne mi kosmetyki, w końcu musiałam doprowadzić się do jakiegoś porządku.
Po kilkunastu minutach wyszłam z łazienki; do końca lekcji pozostało mi kilka minut, więc stwierdziłam, że na nią nie pójdę. Włóczyłam się po korytarzach, a gdy zadzwonił dzwonek, udałam się stronę sali, gdzie miałam mieć biologię.
Na lekcji jednak nie mogłam się skupić. Przygryzałam wargę na myśl o spotkaniu z Thomsasem, oh, wyglądał na takie uroczego.
- Panno Blackfyre, czy chociaż na chwilę mogłaby pani zacząć uważać? - usłyszałam ostry głos nauczycielki. Skuliłam się w ławce i pospiesznie przeprosiłam. Bum. I tak właśnie calutka pewność siebie z powrotem powędrowała gdzieś daleko. Ah, ależ długo mogłam się nią cieszyć, fantastycznie.
Do końca lekcji siedziałam jak trusia w ostatnich ławkach i starałam się wyostrzyć wszystkie zmysły, by zrozumieć jak najwięcej z każdej lekcji. Jednak gdy spojrzałam na zegar i dostrzegłam godzinę 13:45, moje myśli wróciły do Thomasa. Przesiedziałam te ostatnie piętnaście minut jak na szpilkach, a słysząc dzwonek, jako pierwsza się zerwałam i wyszłam z sali. Na chwilę musiałam przystanąć i wziąć głęboki oddech, bo cóż, serce waliło mi jak oszalałe. Kiedy stwierdziłam, że nie wyglądam już jk chomik po wypiciu trzydziestu energetyków, ruszyłam w stronę wyjścia ze szkoły. Poprawiłam jeszcze włosy i przekroczyłam próg, od razu wśród tłumu wypatrując Thomasa.

<Thomas? ^^>

Od Thomasa C.D Scarlett

- Muszę wyjść do toalety! -poprosiłem nauczyciela podnosząc się od razu z krzesła nie dając mu tym samym innego wyboru jak tylko pozwolić mi wyjść.
Profesor znudzony machnął tylko ręką. I tak ma jeszcze ponad dwadzieścia innych ofiar, które może zamęczać swoimi pytaniami.
Gdy tylko zniknąłem za drzwiami odetchnąłem z ulgą. Ten kto wpadł na pomysł by uczyć w szkole fizyki chyba nie wiedział co robi. Albo bardzo nienawidził młodych ludzi. Z resztą teraz i tak nie miało to większego znaczenia.
Podreptałem korytarzem do łazienki. Zamknąłem za sobą drzwi ale zamiast wejść, do którejś z kabin oparłem się o zlew. Nie przyszedłem tu za potrzebą - chciałem po prostu by natrętny głos profesora zniknął z mojej głowy. Sięgnąłem ręką do tylnej kieszeni jeansów i wyjąłem komórkę. Od razu zauważyłem nieodebraną wiadomość. Szybko kliknąłem palcem na dymek by wyświetlić treść sms-a. Te kilka krótkich linijek tekstu wywołały radość na mojej twarzy. Propozycja spotkania pochodziła od nieznanego numeru, teraz widniejącego w moich kontaktach jako "Scarlett".
Ja: Spotkałbym się z Tobą nawet i w tym momencie. O której kończysz lekcje?
Na odpowiedź nie musiałem długo czekać. Już po chwili telefon zawibrował a ja zacząłem czytać treść wiadomości.
Scarlett: Po 14. Muszę zostać na dodatkowe zajęcia.
Ja: Oj maleńka, nic tylko ci współczuć c: Kończę za pół godziny, wpadnę po cb pod szkołę.
W odpowiedzi dostałem krótkie "ok". Schowałem telefon do kieszeni i powróciłem do smutnej rzeczywistości. Nie mając innego wyjścia wyszedłem z łazienki i leniwym krokiem skierowałem się do klasy.

Scarlett? <przepraszam, że takie krótkie ale muszę się rozkręcić>

Od Scarlett C.D Thomasa

Zaczęłam przeciskać się przez tłum. Akurat miałam okienko, więc zmierzałam w stronę klasy Sallei. Uśmiechnęłam się pod nosem, gdy spojrzałam na swój nadgarstek, gdzie znajdował się numer telefonu. 
-Tak w ogóle, jestem Thomas!-usłyszałam jeszcze krzyk chłopaka. Odwróciłam głowę, by ostatni raz na niego spojrzeć, ale zniknął gdzieś w tłumie. Westchnęłam cicho, a moje myśli krążyły tylko wokół spotkania, które zaproponował. 
Udałam się pod salę lekcyjną mojej siostry. Zmarszczyłam brwi, gdy zauważyłam, że nie stoi ze znajomymi jak zwykle. Przełamałam swoją nieśmiałość i podeszłam do dziewczyny, którą znałam najlepiej. Często bywała u nas w domu, nieraz też ze mną rozmawiała.
-Hej, Katy, nie wiesz może, gdzie jest Sal?-mruknęłam w jej stronę. Szatynka posłała mi szeroki uśmiech i odgarnęła z twarzy swoje loki, po czym odparła:
-Poszła cię szukać.
-A wiesz, w którym kierunku poszła?-uniosłam brew. Zaczynałam się już stresować, bo w naszym kierunku zmierzała grupka chłopaków z klasy Sal. Przygryzłam wargę ze zdenerwowania. Nie lubiłam ich. Zawsze byli wulgarni i tacy pewni siebie, wydawało im się, że mogą mieć każdą dziewczynę. Jeden z nich próbował poderwać nawet mnie, w ten nieprzyjemny sposób, ale wtedy w mojej obronie stanęła Sallei.
-Chyba na dół-odparła szatynka, nie zwracając już na mnie zbyt dużej uwagi. Przytaknęłam i szybko odwróciłam się na pięcie. Ruszyłam przed siebie, nie odwracając się. Nie miałam najmniejszej ochoty łapać kontaktu, chociażby wzrokowego, z tamtymi typkami.
Zbiegłam po schodach, by znaleźć się na innym korytarzu. Od razu zauważyłam płomiennie rude włosy mojej siostry.
-I co, przeżyłaś?-zapytała ze śmiechem, gdy mnie zobaczyła. Nie byłam pewna, czy od razu opowiedzieć jej o Thomasie. Postanowiłam więc zataić moje spotkanie z nim. 
-Tak, ostatnio daję sobie jakoś radę-powiedziałam i rozejrzałam się, czy nikogo prócz nas nie ma na korytarzu. Na szczęście byłyśmy same.-Nie idziesz na lekcje?
-Oj, jak się spóźnię o paręnaście minut, to nic się nie stanie-machnęła ręką, równocześnie marszcząc delikatnie nos. Gdy otwarła usta, żeby coś powiedzieć, zmarszczyła brwi. Chwyciła mój nadgarstek, bo zapomniałam go jakoś za sobą schować.
-Co ty robisz?-zapytałam, próbując wyrwać rękę ze stalowego uścisku siostry. Bezskutecznie, ona zdecydowanie miała dużo siły.
-Co to jest?-fuknęła.
-Nic.
-Scarlett, wiesz, że jakbyś miała jakieś problemy, to masz mi mówić-powiedziała zirytowanym tonem. Wyrwałam rękę i osunęłam się od niej. Ogarnęła mnie nagła fala gniewu i irytacji.
-Dlaczego z ogóry zakładasz, że mam jakiś problem?-syknęłam.-Mam siedemnaście lat i naprawdę potrafię sobie radzić w szkole!
-W takim razie, co do cholery, masz na ręce?
-Numer telefonu! Nie widzisz?
-Czyj?-założyła ręce na piersi, a z jej oczu mogłam wyczytać, że była na mnie wściekła.
-Chłopaka, Sal, chłopaka. 
-Ty i chłopak?-zaśmiała się ironicznie, a moja fala gniewu natychmiast mnie opuściła, dając miejsce smutkowi. Naprawdę wielkiemu smutkowi. Zawiodłam się na mojej własnej siostrze.
-Tak, bo muszę cię zdziwić, ale nie tylko ty masz prawo do życia towarzyskiego, Sallei-powiedziałam cicho, po czym po prostu odwróciłam się na pięcie i ruszyłam przed siebie, pozwalając niedużym łzom powoli spływać po moich policzkach. Słyszałam, że Sal próbuje mnie jakoś przeprosić, ale nie miałam ochoty jej słuchać. 
Skierowałam się w stronę łazienki. Spojrzałam do lustra i wzięłam parę głębokich wdechów. Moja własna siostra mnie wyśmiała. Naprawdę nie sądziłam, że dożyję takiego dnia. 
Wyciągnęłam z tylnej kieszeni spodni komórkę. Zmarszczyłam brwi, patrząc na numer telefonu Thomasa. Postanowiłam przez chwilę nie zastanawiać się, co będzie potem i po prostu napisałam do niego smsa.
"Wiem, że masz teraz lekcje, więc nie dzwonię, żeby ci nie przeszkadzać, ale o której chciałbyś się spotkać?
Scarlett xx"

Thomas?

Od Thomasa C.D Scarlett

- Nie ma sprawy -odwzajemniłem jej uśmiech, choć mój był o wiele szerszy i wykazywał większą pewność siebie. 
Dziewczyna wydawała się być bardzo nieśmiała a mnie w pewnym sensie to zaintrygowało. Chciałem dowiedzieć się o niej czegoś więcej ale jednocześnie nie chciałem wpakować ją w kolejne problemy. 
- Może.... W ramach przeprosin dasz się namówić na kolację? -spytałem 
Scarlett spojrzała na mnie nadal przyciskając dłoń do czoła. 
- Ale... -zaczęła ale natychmiast jej przerwałem domyślając się o co chce zapytać. 
- Nie, nie teraz. Wieczorem, po szkole -nie zdejmowałem ani na chwilę wzroku z jej bladej twarzy- Co ty na to? 
- Jasne -odpowiedziała znów lekko rozchylając usta w uśmiechu. 
- Super. To dam ci swój numer, jakoś się zgadamy.
Pożyczyłem od siedzącej nieopodal nas na schodach dziewczyny długopis i łapiąc Scarlett za nadgarstek zacząłem zapisywać na jej skórze cyfry tak wyraźnie jak mogłem. Moje pismo nie należało do najpiękniejszych. 
- Proszę. Jesteś pewna, że nie potrzebujesz pielęgniarki? -spytałem.
- Nie, w porządku -odparła spoglądając na "wytatuowany" numer telefonu. 
- To dobrze. Nie chciałbym cię mieć na sumieniu -zaśmiałem się i gdy dziewczyna już miała coś odpowiedzieć przerwał nam dzwonek. 
Jak zawsze w najmniej odpowiednim momencie. Zerwałem się z miejsca, bo właśnie miałem mieć matematykę, przedmiot na którym nawet zwykłe spóźnienie grozi tym, że będziesz gnojony przez profesora do końca swoich dni w tej akademii. Biegnąc po schodach do drzwi odwróciłem się jeszcze by zerknąć na znikającą w tłumie Scarlett. Wypowiadając sobie w myślach jej imię uświadomiłem sobie, że chyba nie podałem jej swojego. Starając się przekrzyczeć rozgadany tłum ostatni raz zwróciłem się do dziewczyny. 
- Tak w ogóle jestem Thomas! -przycisnąłem dłonie do ust by wzmocnić głos- Możesz mnie zapisać jako "chodzące nieszczęście"!
Kilka osób stojących najbliżej mnie, głównie chłopaków z mojej klasy, parsknęło śmiechem. Nie powinno ich to jednak dziwić, bo byłem wśród swoich rówieśników uważany za zwykłe tornado, które niszczy i sprowadza nieszczęścia na wszystko wokół. Miałem nadzieję, że nowo poznanej dziewczynie nie będzie to przeszkadzać. 

Scarlett?

Od Sallei C.D. Laurence'go

Wstrzymałam oddech, widząc, jak Laurence odwraca się na pięcie i odchodzi. Ciężko było mi wykrztusić jakiekolwiek słowo, tym bardziej po tych wszystkich wydarzeniach w nocy. Otworzyłam usta, chcąc krzyknąć za odchodzącym chłopakiem, zatrzymać go, powiedzieć mu, że to wszystko nieprawda, a ja jestem mu bardzo wdzięczna. Poczekałam chwilę, nie mogąc dobrać słów, aż w końcu zdecydowałam się na zwykłe:

- Dziękuję! - krzyknęłam zduszonym głosem, ale nie odwrócił się; nie wiem, czy mnie zignorował, czy po prostu nie usłyszał.

***

Pokój był pusty. Łóżko Laurence'go idealnie pościelone. Ogólnie w całym pomieszczeniu panował niezmącony żadnym defektem idealny porządek. Irytowało mnie to.

Głupia szkoła.

Głupi ludzie.

Po kiego wuja robili ten cholerny remont? Mogłabym sobie teraz spokojnie siedzieć w moim starym pokoju razem ze Scarlett. Gadałybyśmy o życiu, o chłopakach, o nowinkach szkolnych... Może bawiłybyśmy się z naszymi psami w parku...?

Ale nie! Musiałam trafić z nim do jednego pokoju! Nie wiedziałam, co o tym wszystkim myśleć. Wciąż czułam się obrzydliwie urażona tym, że nazwał mnie głupią, podłą suką. Z drugiej jednak strony byłam mu wdzięczna za pomoc... W sumie, koniec końców, sama nie wiedziałam, co powinnam o nim myśleć i co on myśli o mnie. 

Wstałam, by leniwie doczłapać się do drzwi i ostatecznie wyjść z pokoju. Ta nuda mnie już szczerze nużyła, a nie chciało mi się iść do moich kolegów, więc wyszłam do parku - tam, gdzie byliśmy zaledwie dobę wcześniej.
Usadowiłam się na miękkiej warstwie mchu, tuż pod rozłożystym dębem. Zagwizdałam przeciągle, przypominając sobie, że gdzieś tutaj powinna grasować moja najlepsza przyjaciółka.
- Lady - uśmiechnęłam się szczerze na widok wilczycy. Wtuliłam się w jej puszystą sierść, przeczesując ją palcami - Dawno cię nie widziałam, śliczna.
Wciąż było mi żal, że nie mogłam trzymać jej w szkole. Była przeuroczą i milusińską psiną, a jednak dyrektor kazał mi się jej pozbyć przed dwoma laty. Na nic tłumaczenia, że ugryzła tamtego gnojka dlatego, że mnie zaatakował - grono pedagogiczne wspaniałomyślnie stwierdziło, że Lady nie powinna mieć jakiegokolwiek kontaktu z uczniami. Nikt - oprócz mnie i siostry - nie wie więc, że lata sobie głównie po lesie niedaleko parku, a i ja - od czasu do czasu - przynoszę jej coś do jedzenia.
Przesiedziałam więc, razem z moim pupilem, pod drzewem jeszcze jakieś pół godziny - do czasu, aż zrobiło mi się nieco chłodno. Nie chciałam rozstawać się z moją prześliczną psiną, chociaż wiedziałam, że musiałam.
A może nie musiałam?
Może trzeba było użyć trochę sprytu?

***

To był jeden z tych momentów, podczas których przydawało się boczne wejście. Przemknęłyśmy szybko przez korytarz, omijając szerokim łukiem gawędzące na jednej z ławek sprzątaczki. Omijałyśmy wszystkie miejsca, gdzie był monitoring, aż wreszcie, ku mojej uciesze, dotarłyśmy do pokoju. Wciąż był pusty. Gdzie on się podział? Nie wydawał się być osobą mającą JAKIEKOLWIEK życie towarzyskie.
- No dobra, mała - pogłaskałam ją za uchem - Nie wychodzisz. Nigdzie. Wiem, że potrafisz otwierać drzwi, ale nie wychodź. Wciąż nie możesz tu być, ale będziesz się tu kryła. Na dwór będziemy wychodzić w nocy, kiedy nikogo nie będzie, dobra? Jesteś tu w tajemnicy.
Lady wskoczyła na moją kanapę, a ja usiadłam obok niej. Wtedy właśnie zauważyłam, jak bardzo urosła - zdecydowanie przerastała przeciętnego wilka. Położyłam na niej głowę, a ona wtuliła pysk w moje ramię. Wzięłam mój pamiętnik i zaczęłam pisać, kiedy usłyszałam, jak drzwi do pokoju się otwierają.

Laurence? Wybacz, że takie słabe i krótkie~ brak weny :v

Od Scarlett C.D Thomasa

W moim sercu pojawił się nikły promyczek nadziei, że wreszcie coś się zmieni. Że nareszcie ktoś zacznie zwracać uwagę na mnie, a nie tylko na moją siostrę. Cieszyłam się, naprawdę się cieszyłam. Uśmiechnęłam się nieśmiało, a gdy chłopak złapał mój nadgarstek, zrobiło mi się ciepło i zapewne oblałam się rumieńcem. Przestałam myśleć o jakichkolwiek konsekwencjach, w tamtej chwili chciałam po prostu pójść razem z nim, nic więcej. Niestety, istnieję tylko po to, by coś w życiu mi się nie udawało.

Nauczycielka natychmiast zabrała mnie do sali, nie pozwalając nawet przedstawić się nieznajomemu.  Ostatnie, co widziałam to jego przepraszające spojrzenie. Potem słyszałam już tylko te szydercze chichoty, czułam wzrok całej klasy. To było coś, czego nienawidziłam najbardziej. 

- Słucham, dlaczego postanowiłaś uciec z lekcji? - ostry głos nauczycielki przeszył powietrze w sali, a wszystkie głosy nagle ucichły. Słyszałam bicie swojego serca, czułam też, jak kobieta lustruje mnie, zapewne wściekłym spojrzeniem. Nie odważyłam się podnieść wzroku.

- Nie uciekłam - powiedziałam cicho, po czym niepotrzebnie wypowiedziałam te trzy słowa za dużo. - Przecież tu stoję.

- Dostajesz jedynkę i uwagę do dziennika. Poza tym porozmawiam dziś z twoim wychowawcą. Siadaj i nawet nie waż się dziś odzywać-fuknęła. Świetnie, Scarlett, kolejna zła ocena z fizyki. Długo tak nie pociągniesz.

***

Do końca lekcji czułam na sobie spojrzenie całej klasy, słyszałam też jakieś głupie i dziecinne docinki. Tym jednak się nie przejmowałam.

Gdy zadzwonił dzwonek, jako pierwsza wyszłam, prawie wybiegłam, z sali. Chciałam tylko znaleźć Sallei. Przytulić ją i powiedzieć jej o wszystkim. Zapewne pocieszyłaby mnie, pogłaskała po plecach i poświęciła mi trochę czasu. Gdy byłam już na schodach, poczułam nagły ból w głowie. Przez uderzenie. Naprawdę nie lubili mnie aż tak bardzo, że musieli się nade mną znęcać fizycznie?

Mimowolnie kucnęłam i przyłożyłam rękę do bolącego miejsca. Rozejrzałam się dookoła, ale nie widziałam sprawcy. Jednak zebrała się wokół mnie spora ilość zupełnie niepotrzebnych osób, niektórzy się śmiali, inni chcieli jakoś pomóc, a jeszcze inni po prostu stali, czekając na rozwój zdarzeń. Przymknęłam powieki, cicho wzdychając. 

- Nic ci się nie stało?-usłyszałam znajomy głos. Natychmiast uniosłam wzrok i przeżyłam całkiem miłe zaskoczenie. Obok mnie kucał chłopak, który jeszcze godzinę wcześniej proponował mi wspólne wagary. Przez ułamek sekundy przytłaczała mnie myśl, że on i tak mnie nie pamięta. Jednak szybko dowiedziałam się, że to nieprawda. Hej, może świat nie nienawidzi mnie aż tak bardzo? Chłopak się zaśmiał, a jego oczach pojawiły się iskierki rozbawienia. - Widzę, że przysparzam ci dziś samych problemów.

- Nie jest tak źle - mruknęłam, a na moje twarzy pojawiło się coś, co miało być uśmiechem. Chłopak podał mi rękę, pomagając wstać. Poprawiłam torbę, która zsunęła mi się z ramienia.

- Nie musicie tu stać, nie mamy nic ciekawego do pokazania-zwrócił się do gapiów, którzy dalej nas otaczali. Parę z nich burknęło coś pod nosem, ale rozeszli się. 

- Dzięki - powiedziałam cicho, po czym znowu delikatnie się uśmiechnęłam.

Thomas?

Od Laurence'go C.D Sallei

Dziewczyna była, cóż... Naprawdę bardzo towarzyska i raczej nie mogła narzekać na brak pecha, zważywszy na stan w jakim znalazła się kiedy ją spotkałem, nie powiem żeby mi to pasowało bo w końcu mieliśmy mieszkać razem, a ja nie miałem zamiaru przerywać poukładanego ciągu wydarzeń mojego życia.
To chyba jednak nie było możliwe bo właśnie poprosiła mnie o pomoc.
- Ten dzień się chyba nigdy nie skończy - westchnąłem z irytacją podnosząc się z miejsca. Szczerze mówiąc nie miałem najmniejszej ochoty nigdzie wychodzić, ani tym bardziej nikomu pomagać. Zgarnąłem z szafy czarną kurtkę narzucając ją na ramiona i otworzyłem drzwi, przepuszczając dziewczynę w drzwiach.
- Gdzie Ty go w ogóle zgubiłaś? - zerknąłem na nią unosząc do góry jedną brew.
- W parku - mruknęła tylko, nie udzielając mi bardziej znaczącej odpowiedzi. Westchnąłem z rezygnacją zastanawiając się czy nie odwrócić się i odejść.
- Jak Ci się coś nie podoba to idź - warknęła jakby odgadując moje myśli. Po Sallei widać było, że jest zła. Zastanawiałem się czy na mnie czy na brak telefonu i kluczy, czy czegoś tam jeszcze.
- Wszystko mi się podoba. Po prostu jestem zrezygnowany swoją zbyt moralną postawą dzisiejszego dnia - wypowiedziałem to zdanie pół żartem pół serio, bo szczerze mówiąc miałem dość ludzi dzisiejszego dnia. Rudowłosa odwróciła się do mnie z uśmiechem, przewracając oczami.
- Nigdy nie zrozumiesz bólu mojej samotni - zaśmiałem się cicho widząc jej reakcji.
- Nie, ale teraz zastanawiam się jak wcześniej mogłam Cię nie zauważyć.
- Jestem taki uroczy, szarmancki czy może zabójczo przystojny? - odparłem z ironią w głosie czując jak rozmowa zbiega na coraz mniej inteligentny tor.
- Jesteś cholernym egoistą. - skwitowała mnie oczekując... Że się obrażę? Chociaż szczerze mówiąc moja duma została ugodzona.
- I mówisz to mi teraz kiedy pomagam szukać Ci telefonu, chwilę po tym jak pomogłem pierwszoklasiście bo mały miał za dużo odwagi? Przepraszam ale to nie ja za pośrednikami każę mu się odwalić - odparłem z arogancją, mimo wszystko zbyt emocjonalnie niż planowałem.
- Nie mów, że nie robisz tego dla własnego zysku. - odparła po raz kolejny raniąc moje ego.
- Robię. Nie mam zamiaru utożsamiać się z głupotą osób takich jak Ty - powracając do swojego opanowania spojrzałem dziewczynie prosto w oczy. Na jej twarzy wymalowało się zaskoczenie co pozwoliło mi kontynuować - Błagam Cię! Jak mówiłem znam Cię ze szkoły, jesteś jedną z tych popularnych, która musi wiedzieć wszystko o wszystkich. Nie znasz mnie, mój charakter Ci nie odpowiada, nikomu nie opowiada i nie jest zbieżny z Twoim, nazwałaś mnie egoistą i jeszcze nie odeszłaś, dlaczego? Dla pozycji. Musisz zostać tą, kojarzoną co zna wszystkich. - skwitowałem dziewczynę pewien, że zaraz mnie uderzy, czego jednak nie zrobiła. Zastanawiałem się co nią kierowało szok, złość, zażenowanie?
- Nawet nie wiesz co mówisz... - warknęła zniżając głos. Parsknąłem gorzkim śmiechem, nadal utrzymując z dziewczyną kontakt wzrokowy.
- Posłuchaj, mamy razem mieszkać, na tym poprzestańmy. W przeciwieństwie do Ciebie, nie szukam przyjaciół. Przykro mi, jeśli spodziewałaś się po mnie więcej uprzejmości - odparłem oschle, dopiero po chwili odwracając - Poza tym, spójrz na siebie, każąc mi odsuwać od siebie kogoś komu na Tobie zależy zachowujesz się jak podła suka, ale mnie nazywasz egoistą? Ja przynajmniej mam dość odwagi by przyznać, że po prostu Cię nie lubię. - rzuciłem zza pleców nie dając dziewczynie dojść do głosu. Chciałem się przekonać, czy ona też jest taka... typowa. Jak widać w ogóle się nie myliłem. Poniekąd byłem na siebie zły, niepotrzebnie chciałem ją sprawdzać. Była zbyt miła, wydawała się zbyt prawdziwa i szczerze mówiąc chciałbym się mylić, chciałbym móc ją przeprosić.
Wypuściłem powietrze z płuc próbując powstrzymać targające mną emocje. Na ułamek sekundy przymknąłem oczy, a nogi same zaciągnęły mnie do szkoły, zostawiając rudowłosą samą kawałek przed parkiem gdzie ponoć ją zaatakowano, choć miałem wątpliwości co do prawdziwości całego zajścia.

***

Po powrocie do pokoju natychmiast poszedłem spać, zignorowałem nawet łazienkową rutynę byleby tylko uniknąć konfrontacji. Nie, nie dlatego, że tego nie chciałem, lub się bałem. Po prostu miałem szacunek do kobiet, którego brak okazałem dzisiejszego popołudnia.
Rano natomiast spodziewałem się obudzić się gdzieś na morzu czarnym, lub nago na głównym korytarzu, zamiast tego jednak otrzymałem kompletnie pusty pokój. Rzeczy dziewczyny jednak nadal tam były, być może po prostu nie chciała na mnie patrzeć...
No cóż, była po prostu kolejną osobą, która nie znosiła mojej obecności. Biedna, skazana jest na nią jeszcze przez długi czas. Rozmyślania o tym przerwał mi dopiero długi prysznic, szczerze mówiąc szczególnie do szkoły dziś mi się nie śpieszyło, mogłem więc pozwolić sobie zadbać nieco o swój nienaganny i tak wygląd. Wychodząc z kąpieli założyłem białą luźną koszulę, czarne spodnie i ciemną marynarkę, najwięcej czasu spędzając na ułożeniu włosów zawsze musiały być nienaganne i staranie ułożone.

Była to moja swego rodzaju słabość, która przyczyniała się do tego, że w gruncie rzeczy obchodziła mnie opinia innych.
Szczególnie jednak mnie to nie przeszkadzało, byłem tylko człowiekiem i doskonale zdawałem sobie sprawę z tego, że choćbym dołożył wszelkich starań nadal nich będę.
Z takimi przykrymi wnioskami zgarnąłem ze swojego biurka torbę i zacząłem kolejny, nudny szkolny dzień.
Zacząć go miałem (w gwoli ścisłości) historią, więc doczłapać musiałem się aż na drugie piętro tego ogromnego budynku, mimo wszystko porwałem się na nieco dłuższą drogę nie chcąc być zapytanym. Wolnym krokiem przeszedłem przez szkolne ogrody rozkoszując się wyglądem i zapachem rosnących tam kwiatów, które dosłownie prosiły się o znacznie więcej mojej uwagi, którą odtrącił niepokojący dźwięk.
Odgłos...
Słowo?
Zainteresowany ruszyłem w jego stronę dostrzegając dość dwuznaczną sytuację, kiedy to moja współlokatorka była wyraźnie źle traktowana przez jej ponoć cichego wielbiciela.
Znaczy... Cichy w swoim krzyku to nie był on zdecydowanie. Miałem odpuścić sobie interwencję dopóki chłopak nie złapał rudowłosej za koszulkę, unosząc ją lekko do góry.
- Nie możesz znaleźć sobie przeciwnika Twojej postury? - "wkroczyłem" do akcji delikatnie odpychając chłopaka do tyłu. Może i był ode mnie nieco niższy ale zarysy jego mięśni widziałem aż zbyt wyraźnie.
- Odwal się lalusiu, to nie Twoja sprawa. - zbliżył się do mnie napinając mięśnie. Zaśmiałem się cicho, wsuwając dłonie do kieszeni.
- Ta pani chyba nie życzy sobie Twojego towarzystwa - zniżyłem głos by brzmiał bardziej poważnie patrząc "wielbicielowi" prosto w oczy.
- A ja nie życzę sobie Twojego - odparował nie do końca inteligentnie, jednak niczego więcej nie spodziewałem się po napakowanym półgłówku.
- Więc jaki masz problem, żeby stąd odejść? - spytałem co doprowadziło do ostateczności. Rozwścieczony uniósł rękę wymierzając cios prosto w moją twarz, chybił jednak przelatując milimetry od mojego ucha. Zażenowany jego głupotą i prostotą walki złapałem lewą dłoń osiłka wykręcając ją między łopatki, drugą dłoń wplotłem w jego włosy i wykręciłem do siebie tyłem, prawą nogą natomiast podciąłem chłopakowi nogi czekając aż upadnie na ziemię.
Tak jak się spodziewałem, nie zaszczycił mnie nawet spojrzeniem, odchodząc. Przynajmniej zachował resztki honoru.
- Niesamowite, nawet bić można nauczyć się z książek - mruknąłem do siebie z zafascynowaniem odwracając się po chwili do Sallei. - Nie przejmuj się, ani ja, ani moje ego nie oczekujemy podziękowań- skłoniłem się lekko w stronę dziewczyny, chcąc dać większy pokaz swojej arogancji o jaką osądzała i ruszyłem ponownie do szkoły.

Sallei?
Nie wiem co to.
Wybacz mi proszę xd