Od Aaron'a C.D Ashton'a

Spędzenie w hotelowym pokoju samemu długich godzin było gorsze niże się spodziewałem. Długie godziny pozwoliły mi myśleć, myślenie doprowadziło mnie do ataku depresji albo czegoś takiego co jedynie spowodowało mój płacz i silny ból.
Nadal przeżywałem to co zrobiłem, że dopuściłem się czegoś takiego jak zabicie człowieka...
Zamordowałem kogoś kto na to nie zasłużył.
Bo prawda jest taka, że nikt na to nie zasługiwał na śmierć, nie z rąk innego człowieka.
A ja to zrobiłem... Czułem się jak potwór, w końcu nie wiedziałem co stałoby się gdybym jej nie postrzelił, może Ashton sam by sobie poradził.
Był silniejszy od niej więc na pewno by sobie poradził. Ja jednak miałem dość, nie chciałem by dłużej wszystko co złe spadało na nas.
Rozmyślanie na ten temat zajęło mi cały dzień, dopóki nie usłyszałem jak ktoś wsuwa do drzwi klucz bym następnie usłyszał szczęk zamka podczas przekręcania przedmiotu. Podniosłem się do pozycji siedzącej, tak by chociaż sprawiać wrażenie dobrego samopoczucia. W pokoju najpierw znalazł się Toto wpadając mi w ramiona i pokazując dużego pluszowego psa. Zaśmiałem się cicho patrząc na radość wypisaną na jego twarzy, dopiero po chwili kierując wzrok na swojego partnera.
Jak mógł mi nie wziąć żelek?!
Piorunowałem go wzrokiem nasyłając na niego swojego brata, który zaatakował chłopaka swoim chudym ciałem. Gnietli się na łóżku parę długich minut dopóki Ash nie uniósł w obronnym geście, krzycząc, że się poddaje.
- Dobrze zrobiłem? - Toto uniósł podbródek do góry przy czym ja od kilku minut pękałem ze śmiechu.
- Bardzo dobrze, jestem dumny - zaśmiałem się cicho przyciągając go do siebie z czułością. - Jak było? - spytałem rozpoczynając tym lawinę szalonych i radosnych opowieści o tym jak fajny był film i o tym jak super było na festynie. Cieszyłem się, że chociaż ich dwójka tak dobrze się w tym czasie bawiła. Mimo wszystko byłem zazdrosny, tak dobrze się bawili, może to było dziecinne ale też chciałem wyjść z domu i spędzić z nimi czas.
Albo chociaż z samym Ashton'em...
- A jak Ty się czujesz? - spojrzałem na blondyna odkładając jedzenie na półkę obok łóżka chłopak wlepił we mnie głębokie spojrzenie, przez co powstrzymywałem silną chęć rzucenia się na niego z pocałunkami. Chciałem teraz spędzić czas w jego ramionach... Nastolatek jakby domyślając się o co mi chodzi wygonił siedmiolatka do łazienki, tłumacząc, że jest cały brudny. Żałowałem, że przed własnym bratem musiałem ukrywać swoje uczucia do Ashton'a. Pocieszał mnie mimo wszystko fakt, że już niedługo wracamy i chłopak będzie tylko dla mnie.
- To nasze ostatnie dni tutaj... Kiedy to zleciało - zaśmiałem się chowając w ramionach ukochanego. Chłopak zaczął gładzić mnie po plecach chłodnymi dłońmi, które sprawiały, że moje łopatki nie bolały aż tak. - Mimo wszystko to był najlepszy wyjazd w moim życiu. - urwałem zostawiając sobie chwilę na zastanowienie - No dobra. Jedyny ale było świetnie. - wyciągnąłem się lekko i pocałowałem chłopaka w szyję.
- Tak. Jego większość spędziłeś walcząc o życie - skwitował mnie a ja wzruszyłem ramionami.
- Pierwszy raz gdzieś wyjechałem, co więcej ze swoim ukochanym. Zwiedziłem piękne miasto i poznałem wspaniałych ludzi, spędziłem czas z najwspanialszą osobą na świecie, znalazłem ojca, a przez niego odzyskałem brata. - ominąłem fakt, że zabiłem człowieka.
To wspomnienie nadal buzowały w mojej głowie wystawiając psychikę na ciężką próbę.
W uszach wciąż dudnił mi dźwięk od strzału, nadal czułem ten ciężar na dłoniach gdy pistolet wystrzelił. Nadal czułem zapach krwi i widziałem to martwe, leżące przede mną ciało.
Przełknąłem ślinę daremnie próbując odrzucić od siebie przykre wspomnienia. Jednak widok pięknej, martwej blondynki wciąż siedział mi w głowie.
- Aaron - jęknął zrezygnowany blondyn, przez co dopiero teraz zorientowałem się, że chłopak obejmuje mnie w karku napierając swoim ciałem, przez co przygniata mnie do ściany.
- Zamyśliłem się - mruknąłem wymijająco i zaatakowałem jego wargi, które były zbyt blisko moich bym tego nie wykorzystał. Muskałem jego wargi delikatnie, nieśpiesznie.
Nie pozwoliłem mu się oderwać dopóki Salvatore nie wyszedł z łazienki. Uśmiechnąłem się do chłopca próbując ukryć rumieńce na swoich policzkach. Wziąłem chłopca na ręce i posadziłem sobie na kolanach obejmując go mocno.
- Nie jesteś głodny? - zerknąłem na niego z troską na co pokręcił głową.
- Ale zmęczony - odparł. Pogładziłem go po włosach jeszcze raz mocno przytulając i pozwoliłem chłopakowi wpełznąć na łóżko obok, na którym do tej pory spałem ja sam. Teraz nie miałem zamiaru spędzać nawet jednej nocy bez niebieskookiego blondyna obok mnie. Chłopiec wziął w ramiona pluszaka i odwrócił się do ściany szepcząc ciche dobranoc.
- Naprawdę było fajnie? - spojrzałem na Ashton'a, potem na górę jedzenia leżącą obok mnie czując jakby głód pożerał mnie od środka. Kompletnie nic nie jadłem od tylu dni, musiałem wziąć też długą kąpiel... Ale najpierw jedzenie.
Złapałem na początek watę cukrową, która mimo tego, że leżała tu z dwadzieścia minut, nie opadła i nadal smakowała jak należy.
Chłopak śmiał się ze mnie za każdym razem gdy różowa substancja dotykała moich ust.
- No z czego się śmiejesz?  - wybuchnąłem w końcu mierząc w niego oskarżycielsko palcem.
- Jesteś bardzo, ale to bardzo słodki - zaśmiał się chłopak raz jeszcze na co uniosłem się dumą.
- I bardzo dobrze - zamruczałem czując jak chłopak porusza się na łóżku by po chwili jego usta znalazły się tuż na moim karku. Wraz z pierwszym ich dotykiem przez moje ciało przeszły dreszcze, właśnie kark był u mnie wyjątkowo wrażliwym miejscem na moim ciele. Mruknąłem cicho oddając się chwili, która minęła zbyt szybko.
- Aaron - głos Ashton'a rozbrzmiał surowym tonem rodzica - Jedz - chłopak podniósł pudełko z pizzą w środku, szczerze mówiąc nie miałem apetytu ale nie miałem też ochoty się z nim spierać. Otworzyłem opakowanie by do moich nozdrzy wdarł się zapach sera, pepperoni i sosu pomidorowego, a wraz z tym wrócił mój apetyt. Oderwałem jeden kawałek z uśmiechem stwierdzając, że tego było mi trzeba. Starałem się jeść go wolno, ciesząc się smakiem czegoś czego tak dawno nie miałem w ustach.
- Dziękuję - szepnąłem gdy zjadłem jeszcze trzy kawałki, a mój brzuch dosłownie pękał. Ostatnio mocno straciłem na wadzę więc taka ilość pokarmu była niemal przytłaczająca dla mojego organizmu. Wypijając przy tym puszkę coli byłem przejedzony. Leżałem oparty o klatkę piersiową Ash'a, który z zainteresowaniem oglądał jakiś program w telewizji rozmyślając o całej naszej aktualnej sytuacji. Właściwie to było dobrze, nawet jeśli już nie miałem skrzydeł było naprawdę dobrze, chociaż jak cholernie mocno bym tego nie żałował wiedziałem, że mogło się to skończyć dużo gorzej.
Mogłem stracić nie skrzydła a swojego ukochanego.
Jakkolwiek bym na to nie patrzył uważałem, że dobrze postąpiłem.
No, na pewno wszystko dobrze się skończyło bo mojego uczynku nie usprawiedliwia nic. Odetchnąłem cicho po raz kolejny odpędzając od siebie przykre myśli i podążyłem za wzrokiem chłopaka skierowany na ekran, na którym aktualnie widniała reklama jakiegoś proszku do prania, albo coś w tym stylu. Westchnąłem cicho rzucając jeszcze spojrzenie zegarkowi, który wskazywał godzinę dwudziestą trzecią i westchnąłem raz jeszcze nieco głośniej chcąc przyciągnąć tym uwagę Ashton'a. Chłopak spojrzał na mnie z góry i pogładził po głowie w czułym geście.
- Nie chcę Ci się spać? - spytaliśmy dokładnie w tym samym momencie by następnie powstrzymywać głośny chichot.
- Nie, dzięki - uśmiechnąłem się do niego szeroko kręcąc przecząco głową. Wyciągnąłem ramiona podnosząc do góry i usiadłem chłopakowi na kolana wpijając się raz jeszcze w jego usta. Oderwałem się od chłopaka i złapałem swoje rzeczy by udać się do łazienki , w której zamknąłem się tym razem wybierając wannę.
Rozebrałem się i wskoczyłem do gorącej wody, która otuliła moje ciało w przyjemny sposób, nie miałem ochoty wychodzić już w ogóle, było mi dosłownie zbyt przyjemnie. Oparłem się o wciąż chłodny brzeg wanny i odetchnąłem. Zamknąłem oczy pozwalając oddać się nękającym mnie myślom. Nie pozwoliłem sobie jednak na długą kąpiel wychodząc z wanny po piętnastu minutach wychodząc z przyjemnego źródła ciepła.
Przebrałem się w piżamę spojrzałem w lustro by za chwilę zamknąć oczy chcąc oczyścić ją z całego dzisiejszego dnia.
Dziwny dźwięk wytrącił mnie z przyjemnego stanu wprowadzając mnie w zawał gdy tylko otworzyłem oczy.
Przede mną bowiem stała zamordowana dziewczyna, siostra Ashton'a. Jej uśmiech przeszył moje ciało uderzając w każdą jego komórkę mojego ciała.
- Nie myśl sobie, że tak łatwo się mnie pozbędziesz - jej głos zabrzmiał nieludzko, powodując ból w mojej czaszce. Dziewczyna chwyciła mnie za szyję, a jej oczy zapłonęły szaleńczą czerwienią. Próbowałem się wyrwać, wrzeszcząc wściekle chyba na cały hotel, z moich oczu płynęły łzy bólu, winy i przerażenia. Wszystko to trwało bardzo długo, lub kilka sekund, na pewno do momentu gdy do pokoju wpadł Ash, podbiegając do mnie.
- To nie koniec - szepnęła zjawa z okropnym uśmiechem nim się rozpłynęła. Chwyciłem się za szyję pozwalając Ashton'owi mnie objąć. Łapałem hausty powietrze byleby pohamować płacz i nie obudzić śpiącego w pokoju Toto.
- Co się stało? - dobiegł mnie głos Ashton'a. Oderwałem się od chłopaka pokazując mu czerwone ślady na mojej szyi.
- Ona tu była - łkałem łykając łzy - Twoja siostra, przysięgam, naprawdę tu była - czułem się jak kompletny wariat. Choć spokojnie mogła stać się duchem i dokonywać zemsty i tak Ash, mógł mi nie uwierzyć.Spanikowany i całkowicie roztrzęsiony szeptałem tylko, że mówię prawdę, że to była ona i jak bardzo teraz się boję.
Wiedziałem, że nasze szczęście nie mogło trwać długo.

Ashton?

Od Ashton'a C.D Aaron'a

Zamyślony powoli przesuwałem palcami po ramieniu bruneta. Nie miałem ochoty nigdzie wychodzić wiedząc, że on leży tutaj sam skręcając się z bólu. Chciałem by poszedł z nami, żebyśmy mogli we trójkę się świetnie bawić. Ale cóż....Chciałem też by Aaron był szczęśliwy, a jeśli prosił mnie bym wyszedł z jego bratem to czułem, że muszę to zrobić.
Widząc jak ciemne oczy chłopaka wpatrują się we mnie z wyczekiwaniem pokiwałem głową i nie chętnie wstałem z łóżka.
- Toto, idź się ubrać -zwróciłem się do siedmiolatka, którego koszulka zrobiła się mokra od łez.
Pozostało na niej też parę plam krwi, które powstały gdy obejmował starszego brata. Chłopak zsunął się z materaca i po chwili zniknął w łazience. Gdy upewniłem się, że nie ma go z nami w pokoju zerknąłem na Aaron'a.
- Dni spędzone z Tobą nigdy nie są zmarnowane -mruknąłem marszcząc przy tym brwi- Zrozum to. Nie ważne co robimy, mnie to odpowiada, nawet jeśli miałbym tu tylko leżeć obok Ciebie i patrzeć jak śpisz.
Wpatrując się w jego ciemne tęczówki zorientowałem się, że nie bardzo w to wierzy. Westchnąłem i przysiadłem obok niego obejmując ramieniem.
- Kocham Cię -szepnąłem przybliżając wargi do jego karku- I przyniosę Ci tę pizze, watę i co tam jeszcze chcesz.
Zaśmiałem się cicho po czym odsunąłem od niego by się ubrać. Gdy już byłem gotowy do wyjścia z łazienki wynurzył się Toto. Posłał mi szeroki uśmiech a potem w ten sam sposób pożegnał się z Aaronem.
Gdy drzwi od pokoju zamknęły się za nami dopadło mnie poczucie winy. Z jednej strony chciałem spełnić prośbę nastolatka i pobawić się z jego bratem, z drugiej natomiast obawiałem się, że coś może mu się stać. Wprawdzie nie wyglądał już aż tak źle, ale nadal miał gorączkę i było widać, że nie czuje się najlepiej nawet jeśli próbował to ukryć.
Bolało mnie to, że musiałem widzieć go w takim stanie. To było cholernie niesprawiedliwe. W dodatku dręczyła mnie świadomość tego, że on ratując moje życie stracił skrzydła, a ja mordując własnych rodziców, ot tak, bez żadnego dobrego wytłumaczenia zachowałem je. Być może była to zasługa tego, że byłem wtedy jeszcze dzieciakiem.... Gdy dotarliśmy do kina razem z Toto spojrzeliśmy na listę wyświetlanych dziś filmów.
- To co byś chciał obejrzeć? -spytałem
Chłopiec podskoczył wesoło wskazując palcem na jakiś plakat reklamujący film animowany. Uśmiechnąłem się. Przynajmniej wybrał coś przy czym może się nieco rozweselę i choć na chwilę zapomnę o Aaronie. Płacąc za bilety, popcorn i colę wszedłem z brunetem do sali.

***
Po około dwóch godzinach film się skończył. Zauważyłem, że Toto bardzo dobrze się bawił. Nie mogłem powiedzieć niestety tego samego o sobie. To znaczy oczywiście czas spędzony z chłopcem poprawił mi humor ale po filmie czułem się bardziej zmęczony. Siedmiolatek zaczął mi nawet wyrzucać, że omal nie przespałem najlepszych momentów, za co kilkakrotnie go przepraszałem.
- Gdzie teraz pójdziemy? -spytał łapiąc mnie za rękę.
Wymijając natłok ludzi w holu dostaliśmy się do drzwi i wyszliśmy na zewnątrz. Chłodny podmuch wiatru od razu wyzbył się mojej senności i przywrócił siły utracone podczas dwugodzinnego siedzenia w kinowym fotelu. Poczułem ulgę, bo nogi powoli zaczynały mi już drętwieć.
- Może skoczymy na festyn? -spytałem
Jeszcze za czasów gdy mieszkałem w Sydney pamiętałem odbywające się co tydzień imprezy. Było tam naprawdę dużo zabawy, ludzi oraz pysznego jedzenia. Choć w tym momencie jakoś nie czułem się głodny.
Przedostaliśmy się na drugą stronę ulicy skąd słychać już było głośną muzykę. Nim znaleźliśmy się na placu Toto już podrygiwał machając przy tym głową w taki sposób, że jego włosy potargały się na wszystkie strony. Zaśmiałem się widząc jak omal nie wychodzi z siebie niecierpliwiąc się strasznie.

***

Po południu, a właściwie to gdy nadchodził już wieczór wracaliśmy z festynu obładowani całą masą rzeczy. Toto ściskał w jednej dłoni pluszowego psa, którego wygrał na strzelnicy, w drugiej za to trzymał parę balonów. Ja niosłem głównie jedzenie. Było tego naprawdę sporo. Pizza, lody, wata cukrowa, lizaki, popcorn, cukierki, napoje....wszystko co tylko udało nam się zabrać. Wspólnie spędzony dzień naprawdę poprawił nam humor.
Do hotelu doszliśmy w niecały kwadrans. Widząc znajome czerwone ściany budynku od razu pomyślałem o Aaronie. Cały dzień musiał spędzić sam. Zastanawiałem się czy nie zanudził się na śmierć. W końcu leżenie kilka godzin w łóżku potrafiło być naprawdę nużące.
- Aaron! Patrz co wygrałem! -gdy drzwi do pokoju się otworzyły Toto natychmiast podbiegł do siedzącego na łóżku brata.
Uśmiechnąłem się widząc jak wpadając sobie w ramiona. Z ust ciemnookiego wydobył się cichy śmiech. Ulżyło mi gdy go usłyszałem. To znaczyło, że miał się już lepiej. A mimo to wolałem go jeszcze oto spytać.
- Jak się czujesz? -odłożyłem pełne po brzegi torby na drugie łóżko.
Brunet wydobył się z uścisku młodszego brata i spojrzał na mnie.
- Dobrze. -Nie byłem w stu procentach pewien czy nie kłamie bym się nie martwił ale wolałem mu po prostu uznać, że mówił prawdę- Przyniosłeś moje zamówienie?
Usiadłem obok niego na łóżku tak, że nasze ramiona stykały się ze sobą. Sięgnąłem po jedną z toreb i wysypałem jej zawartość na nogi Aaron'a. Chłopak drgnął lekko gdy zimne opakowania cukierków zetknęły się z jego skórą.
- Ashton....-usłyszałem jego cichy głos.
Spojrzałem na niego zaniepokojony bojąc się, że coś jest nie tak.
- Zapomniałeś o żelkach -szepnął po czym posłał mi szeroki uśmiech.
Przewróciłem oczami i rzuciłem w niego jednym z cukierków.
- Nie strasz mnie tak. Myślałem, że serio coś jest nie tak -jęknąłem.
Brunet złapał słodycz nim zetknęła się z jego twarzą. Zauważyłem, że ten szybki ruch nieco go zabolał, bo przez jego twarz przemknął grymas. Po chwili jednak zamaskował go uśmiechem.
- Ale to jest straszne -ciągnął dalej udając panikę- Jak my wytrzymamy bez żelków?
- My? -powtórzyłem rozbawiony- Ja tam zjadłem kilka po drodze...
- Kilka? -spytał a w jego głosie słychać było sugestię, ze zjadłem nie kilka a wszystkie.
Wzruszyłem ramionami robiąc przy tym niewinną minę. Aaron zerknął na brata, który bawił się pluszakiem opierając plecami o łóżko.
- Toto? -chłopak poderwał się na dźwięk swojego imienia i spojrzał na ciemnookiego.
Bracia wymienili porozumiewawcze spojrzenia, a ja zdezorientowany przenosiłem wzrok z jednego na drugiego.
- Co wy kombinujecie? -spytałem
Aaron uśmiechnął się lekko, a po chwili jego młodsza wersja wskoczyła na łóżko obrzucając mnie balonami. Siedmiolatek zaczął skakać po materacu po czym przygniótł mnie do niego.
- Aaron! Zrób z nim coś! -krzyknąłem próbując opanować śmiech i zrzucić z siebie chłopca.

Aaron?

Od Aaron'a C.D Ashton'a

Rozmowa w sali, nie była długa, i może potoczyłaby się zupełnie inaczej gdyby nie fakt, że byli na niej obecni zastępczy rodzice zamordowanej dziewczyny.
Cóż, przez to jak skutecznie domagali się odcięcia mi skrzydeł, nawet nie miałem szans by po prostu przyjęły one czarną barwę.
Po prostu mi je wyrwą...
W samej rozmowie nie uczestniczyłem. Nie dlatego, że nie chciałem. Po prostu nie miałem siły. Gorączka nadal władała moim ciałem, towarzyszący jej strach nie pomagał. Mruknąłem tylko, że przyznaję się do winy i jestem gotów by ponieść konsekwencję,  pozwalając dalszym wydarzeniom toczyć się własnym rytmem. W którymś momencie usłyszałem zdanie, skutecznie pozbawiające mnie wszelkiej nadziei.
" Aaronie Cartenly, zostajesz uznany winnym zarzucanego Ci czynu. Przyniosłeś hańbę wszystkim Aniołom. Jako karę, możesz pożegnać się ze skrzydłami"
Przełknąłem ciężko gulę w gardle, nie powstrzymując łez ani drżenia całego ciała.
- Powinieneś zdechnąć pieprzony skurwys*nu - mruknął ojciec Alis gdy jeden ze strażników pomógł mi wstać. Też dawali dovry przykład. Kogo oni sobą reprezentowali? Cały czas rzucali w moją stronę przekleństwa.
Sędzia położył mi pocieszająco dłoń na ramieniu. Miałem ochotę odwrócić się i go uderzyć, zachowując jednak resztki godności, odwróciłem się i podążyłem na korytarz, w którym czekał na mnie Ashton.
Nie patrzyłem na niego, bałem się, że wybuchnę nie pohamowanym płaczem. Marzyłem by to się skończyło, bym mógł zatopić się w jego ciepłych ramionach. Chciałem by teraz powiedział mi, że mnie kocha. Potrzebowałem tego...
Sala, do której weszliśmy różniła się od tamtej gdzie dokonywano przesłuchań. Była mała, szara i pusta. Nie mogłem jednak się na patrzeć. Zaraz po wejściu pchnięto mnie na ziemię i bez najmniejszego ostrzeżenia starszy mężczyzna przeciął moje skrzydła.
Przez chwilę pozostałem w kompletnym szoku by dosłownie sekundę później poczuć jak ból rozrywa moje ciało. Jakby ktoś właśnie mnie przebijał moje ciało nożem, w tym jednak wypadku nie umierałem. Krzyczałem tak głośno, że niemal straciłem głos, zapomniałem o Ashton'ie. O tym, że chciałem się postarać być cicho, by nie wiedział jak cierpię. Darłem się, wołałem o pomoc i przeklinałem wszystko co poruszało się na ziemi. Każda komórka mojego ciała błagała o litość i śmierć, nie mogłem wytrzymać. Żadne słowa nie opiszą bólu jaki rozsadzał moje ciało. Czegoś takiego nawet nie dałoby się wyrazić słowami. To nawet nie był ból, bo on ma swoje granice.
To uczucie przekroczyło je wszystkie i dalej pchało mnie w ciemną otchłań.
Po dłuższym czasie zabrakło mi sił na tak głośny krzyk i po prostu wyłem, dosłownie.
Z mojego gardła wydobywał się niesiony szlochem skowyt.
Silna dłoń złapała moje ramie i siłą wyciągnęła na zewnątrz, ja jednak nie umiałem zrobić nawet kroku. Nie mogłem nawet ustać, gdyby nie Ashton pewnie upadłbym na ziemię, Jęczałem i szlochałem w jego ramię do utraty przytomności. Jednak nawet leżąc bezpieczny w ramionach ukochanego, czułem jak rozrywa mi plecy. Ból nie ustąpił mimo utraty świadomości.
Chciałem wierzyć, że zaraz przejdzie, że poczuję się lepiej.
Mijały godziny, a ulga nie przychodziła. Mimo, iż nadal pogrążony byłem w transie nieprzytomności czułem ból, lżejszy jednak na tyle silny by przedzierać się przez moje zmysły kompletnie mnie mrocząc.
Ocknąłem się w środku nocy, moje odrętwiałe ciało uniemożliwiało mi jakikolwiek ruch, może to i dobrze, bo bałem się, że jeśli się poruszę zacznie boleć jeszcze mocniej.
Każdy oddech rozrywał moje płuca od nowa, nie dając mi się nawet uspokoić, mimo wszystko był do zniesienia. Dopiero gdy to do mnie doszło, zorientowałem się, że nie leżę sam. Coś małego niespokojnie poruszało się na moich nogach. Uchyliłem zmęczone i bolące powieki, próbując wyciągnąć rękę w stronę chłopca.
- Toto? - rzuciłem w przestrzeń chcąc sprawdzić czy chłopiec śpi. Ciężar zszedł z moich nóg i zbliżył do mojej twarzy. Nadal nie mogłem się w pełni poruszać, więc jedynie minimalnie przekręciłem głowę w stronę braciszka. Jego zapłakana twarz wlepiała we mnie zamglone spojrzenie. - Tęskniłem za Tobą - wzruszony spróbowałem się nie rozpłakać, ale nie wyszło mi to najlepiej. Chłopiec ułożył głowę na moim ramieniu kładąc małą rączkę na policzku i zaszlochał cicho.
- Nie płacz... - szepnąłem - Nie płacz, wszystko jest dobrze, nic mi nie jest... - próbowałem uspokoić go samymi słowami, Salvatore jednak zarzucił mi kłamstwo i pociągnął nosem układając się na moim ramieniu.
- Śpij.. Obiecałem Ci, że pójdę z Tobą do kina i Wesołego Miasteczka. Musisz mieć dużo siły bo z kim się będę bawić? - uśmiechnąłem się do chłopca, który energicznie pokiwał głową i ułożył się do snu.
Odetchnąłem niespokojnie drugim co przyciągnęło moją uwagę był fakt, że po mojej lewej też ktoś leżał. Jego jedna dłoń spoczywała na moim torsie, druga była zatopiona we włosach. Nastolatek dmuchał mi na kark, łaskocząc przyjemnie moją skórę. Jego usta znajdowały się tuż przy mojej szyi przez co niespokojny oddech był jeszcze intensywniejszy.
- Ashton... - szepnąłem cicho, chciałem żeby się obudził. Jakkolwiek egoistyczne by to nie było chciałem by wstał. Wedle mojego życzenia chłopak poderwał się z przerażeniem, zasypując mnie pytaniami co się stało, i czy coś mnie boli. Zadając to drugie zaczął przepraszać, że coś takiego przyszło mi do głowy.
- Ashton.. - powtórzyłem by zaczął mnie słuchać - Możesz mnie pocałować? - spytałem ściszonym głosem. Tak, to było to czego w tej chwili potrzebowałem najbardziej. Jego ciepłych warg otaczających moje. Blondyn spojrzał na mnie jak na kompletnego idiotę, ale po chwili wahania ponownie wsunął dłoń w moje włosy i na początku delikatnie muskając moje usta wpił się w nie agresywnie kompletnie ignorując leżącego obok Toto. Wargi chłopaka były niemal natarczywe, co naprawdę mi w tym momencie odpowiadało. Zapomniałem o wszystkim co działo się dookoła mnie skupiając się na dłoniach błądzących po moim ciele i spękanych od płaczu ustach, które przynosiły upragnione ukojenie.
- Jesteś taki cudowny... - szepnąłem gdy się ode mnie oderwał. Przy chłopaku byłem w stanie zapomnieć o tym, że już nie jestem Aniołem, że straciłem coś co było dla mnie tak cenne. Bo w końcu jakie znaczenie ma jakiej rasy jestem skoro miałem nadal miałem miłość swojego życia, która akceptowała mnie bez względu na wszystko.
- Nie jestem... - spojrzałem na chłopaka, który... Płakał. - Przeze mnie nie jesteś już Aniołem, z mojej winy cierpisz - załkał cicho. Podniosłem wolną dłoń i położyłem na jego mokrym policzku - Jeśli będzie trzeba to poświęcę dla Ciebie nawet życie. Jesteś moim ukochanym... moim jedynym. Ash... Ja świata poza Tobą nie widzę. Nawet mój brat nie może się z Tobą równać. Więc jak myślisz, co byłoby dla mnie gorsze, utrata Ciebie czy skrzydeł? Wiedziałem czym ryzykuje. Ashton, to była moja decyzja, nie Twoja. Wiem co zrobiłem, jestem świadom tego czego się dopuściłem i co w zamian otrzymałem, ale żadna z tych rzeczy nie jest Twoją winą. - patrzyłem mu w oczy, czując jak moje własne się zamykają - Zaśnij ze mną... - poprosiłem. Blondyn objął mnie czule i ułożył głowę jak wcześniej bym czuł jego oddech na karku. - Kocham Cię, mój najdroższy. Kocham najmocniej na świecie - szeptałem, słuchając jak mój brat cicho pochrapuje. Nie dotarła do mnie jednak odpowiedź blondyna, natychmiast odpłynąłem. Miałem dwie najwspanialsze osoby tak blisko... Cieszyłem się, że nadal przy mnie byli.
Mój mały, najsłodszy, kochany braciszek.
Oraz mój pociągający i zabójczo przystojny, idealny partner.
Tak mogłem spać każdej nocy. Dla takich chwil znosić każdy ból.

***

Poranek należał do jednych z trudniejszych jakie pamiętam. Wszystko bardzo mnie bolało, plecy niemiłosiernie piekły no i nie opuszczała mnie myśl, że od dzisiaj jestem upadłym. Nadal tego nie chciał, nawet fakt, że mój ukochany nim był ni jak mnie nie przekonywał.
Ale nie było odwrotu...
Ścięte skrzydła nie odrastają.
Pocieszałem się myślą o rodzinie próbując nie zwariować. Wszystko mnie przytłaczało, ale nadal miałem swojego ukochanego. Musiałem być dla niego silny. Chciałem być też autorytetem dla swojego braciszka, nie mogłem więc pokazać jak bardzo teraz się boję. Chciałem by miał mnie za dzielnego, odważnego nastolatka.
Rozmyślając o nim, poczułem jak wkrada mi się na łóżko, przez zapadający się materac.
- Choć do mnie - wyciągnąłem dłonie w jego stronę, chłopak ochoczo wpadł w moje ramiona pozwalając mi nacieszyć się jego bliskością. - Gdzie masz Ashton'a? - wlepiłem spojrzenie w malca, próbując się podnieść. Było to niemal niewykonalne, jednak zaniepokojony wyraz twarzy mojego brata mówił sam za siebie, że nie miałem wyjścia. Złapałem się krawędzi łóżka i z jękiem bólu podciagnałem do góry. Chłopak usiadł na moich kolansch i przytulił.
- Gdzie jest Ashton? - wlepi£em w nego spojrzenie wyczekując odpowiedzi. Chłopiec powiedział, że poszedł się wykąpać. Faktycznie, po kilku minutach usłyszeliśmy szczęk zamka by za chwilę w brązowych drzwiach stanął blondyn.
Wilgotne włosy kleiły się jeszcze do jego czoła. Miał przy tym lekko różowe policzki od ciepłej wody, na jego ustach zagościł niewinny uśmieszek gdy chyba zorientował się, że na niego patrzę. Co więcej był w samych bokserkach... Gapiłem się jak głupi w jego umięśnioną klatkę piersiową obserwując jak unosi się i opada w rytm jego oddechu. Mogłem też dokładnie przypatrzeć się mięśniom na jego nogach. Fakt, faktem urody Ashton'owi zazdrościć mogli wszyscy. Sapnąłem cicho zatapiając się mocniej w pościeli, blondyn uśmiechnął się widząc moje zachowanie i podszedł do mnie obejmując lekko w pasie.
- Jak się czujesz? - spytał sciszonym głosem przyciągając do siebie.
Jak się czułem?
Okropnie.
Zabiłem kogoś kto nawet jeśli na tę śmierć zasłużył tylko nie poeinien jej otrzymywać. Odebrałem córkę rodzicom, narzeczoną przyszłemu mężowi, przyjaciółkę jej znajomym... odebrałem jej szansę na przyszłość, porzuciłem plany jej bliskich i poniosłem jedną z najgorszych możliwych kar, odebrano mi skrzydła, przestałem być aniołem, straciłem szansę by dawać pomoc innym, szansę na pójście do nieba.
Zerknąłem na chłopaka przelotnie i wybuchnąłem płaczem. Objął mnie ramionami, a ja poczułem na swoich włosach coś mokrego.  Uniosłem do góry swój wzrok by ujrzeć mokre ślady na policzkach blondyna.
- Ash... czemu płaczesz? - spojrzałem mu w oczy.  Uniosłem się nieco czując jak bolą mnie plecy jęknąłem cicho czując jak lece do tyłu.  Niebieskooki złapał mnie za ramiona i przyciągnął do siebie tak, że leżałem na jego kolanach.
- Przepraszam... Ja nie chciałem to wszyztko moja wina... Nie jesteś ze mną bezpieczny ani szczęśliwy. Cały czas Cię ranie i Twoją rodzinę... -  poderwałm się do góry ignorując towarzyszące temu uczucie popchnąłem chłopaka na ścianę patrząc na niego ze wściekłością.
- Zamknij się! Znowu zaczynasz?! Znowu mi to robisz! Znowu zachowujesz się tak jakbyś chciał mnie zostawić! To po co się tak poświęcałem, dla kogo oddałem swoje skrzydła, dla kogoś kto znowu chce mnie zostawić? Ashton zabiłem człowieka żeby nic Ci się nie stało, a Ty znowu zachowujesz się tak jakbyś chciał odejść. Nie pozwolę Ci na to znowu... - spokojniejszy położyłem swoją dłoń na jego i odetchnąłem.
- Przepraszam... - chłopak zbliżył się do mnie i objął z ogromną czułością. Odetchnąłem spokojnie odsuwając się od chłopaka gdy siedmiolatek wyszedł z łazienki. Chłopiec usiadł między mną i Ashton'em.
- Jestem głodny - zamruczał Toto patrząc to na mnie to na chłopaka obok. Rozczulony przytuliłem go mocno. - Boli Cię jeszcze?
- Boli... Ale wiesz co? Musi boleć zasłużyłem na to - mruknąłem cicho nie chcąc go okłamywać.
- Pójdziesz z Ashton'em coś zjeść? - spojrzałem na chłopca całując go w czubek głowy.
- Aaron Ty też musisz jeść - blondyn spojrzał na mnie z troską.
- Nie chcę - warknąłem nadal na niego zły. Nie rozumiałem jak po tym wszystkim nadal mógł chcieć odejść, jak po tym co dla niego zrobiłem nadal o tym myślał...
Czy on mnie naprawdę nie kochał? Poczułem jak cała energia i dobry humor odchodzą ode mnie wraz z jeszcze silniejszym bólem. Poruszyłem lekko łopatką czując jak lepka ciecz oblała moje ciało. Jęknąłem z bólu opadając na poduszkę. Nic z tego nie rozumiałem. Ledwo co jakkolwiek zacząłem się poruszać by ponownie poczuć jak bardzo mnie boli. Opadłem na poduszki płacząc głośno. Myślałem, że już przeszło, że to przejdzie ale przy najmniejszym poruszeniu barkami ponownie mnie rozrywa. Zacząłem szlochać. Podniosłem łopatki do góry chcąc powstrzymać silne krwawienie.  Toto wskoczył na moje nogi płacząc głośno razem ze mną. Usłyszałem jak Ashton wbiega do łazienki i wraca z pudełkiem w ręku, które charakterystycznie strzeliło podczas otwierania.
Nie mogłem wytrzymać uczucie, które owładnęło moim ciałem było okropne. Na tyle, że poraz kolejny odleciałem.
W tym samy czasie Ash przerwał moje bandaże przykładając coś do moich ran i zmienił opatrunek.
Obudziłem się zapewne chwilę później, otoczony silnymi ramionami. Dłonie trzymał na moich wystających żebrach całując w czoło. Malutki chłopiec nadal leżał na moich nogach.
- Co to było, ja już tak nie chcę... - załkałem. Złapałem blondyna za ramiona i przyciągnąłem do siebie - Nie chcę tak więcej - schowałem twarz w jego ramionach.
- Aaron, pójdziesz dziś ze mną do kina? - zapłakany chłopiec obejmował moje kolana.
- Może Ashton z Tobą pójdzie - uśmiechnąłem się do niego patrząc następmie na nastolatka - Pójdziesz z nim? I masz mi przynieść pizzę, żelki, watę cukrową i czekoladę - zaśmiałem się słabo chcąc go jakoś rozweselić- Proszę... Nie marnuj sobie tych dni przeze mnie...

Ashton?

Od Ashton'a C.D Aaron'a

Idąc za mężczyznami żadne z nas nie było w stanie wydusić z siebie słowa. Chwila, której Aaron tak rozpaczliwie się bał miała zaraz nadejść. Bardzo mu współczułem. Szczególnie, że choćbym nie wiem się starał od siebie odgonić tę myśl to wiedziałem, że to wszystko przeze mnie.
To w jakim znajdował się teraz stanie było wyłącznie moją winą. Kara, którą wymierzą mu Anioły także. Nie mogłem sobie tego darować. Nie mogłem nawet zrozumieć dlaczego brunet chciał mieć mnie przy sobie. Odkąd tylko się spotkaliśmy ciągle wyrządzam mu krzywdę. Narobiłem mu tylu problemów....Naprawdę zastanawiałem się dlaczego ciągle ze mną jest. Być może z przyzwyczajenia. Bo przecież nie mógłby mnie nadal kochać. Najpierw zabito jego przyjaciela, potem ojca, tyle razy ocierał się o śmierć, grożono już jego bratu mimo, że był z nami zaledwie kilka dni. A teraz jeszcze to....
Wyrwą mu skrzydła.
Stanie się Upadłym.
Najgorsze było to, że wiedziałem jak bardzo tego nie chce. Poniesie karę za to, że ratował moje życie. Aaorn nigdy nie wyrządził nikomu krzywdy, był dobrym człowiekiem, najlepszym jakiego znałem. To niesprawiedliwe, że ratując moje życie spieprzył przy tym swoje.
W końcu faceci w garniturach doprowadzili nas do ślepego zaułka. Bez słowa przeskoczyli przez płot. Chyba zdawali sobie sprawę z tego, że nie ważne co zrobią będziemy iść za nimi. Żadne z nas nie śmiało uciec. To i tak nie miało sensu. Pokonaliśmy przeszkodę i tym samym znaleźliśmy się na czymś podwórku. Przed nami stał piękny śnieżnobiały dom. Właściwie to przypominał bardziej rezydencję. Budynek rozciągał się na dość dużą powierzchnię. Wysokie okna przysłonięte były żaluzjami. Zastanawiało mnie dlaczego nie zauważyłem tego wcześniej. Jasnych, odbijających promienie światła ścian nie dało się przecież przeoczyć.
Niemrawo podążyłem za Aaron'em, który już zmierzał w stronę drzwi. Szedł z pochyloną głową, ale czułem, że ostatkiem sił powstrzymuje łzy. Gdy wchodził po schodach jego drżące nogi z trudnością natrafiały na kolejne stopnie. Jeden z ubranych na czarno mężczyzn przytrzymał nam drzwi i gestem zaprosił do środka. Poirytowała mnie jego fałszywa uprzejmość. Za chwilę jego kumple wymierzą niesłuszną karę brunetowi, naprawdę nie musiał się wysilać.
W środku biel ustąpiła miejsca innym kolorom. Ulżyło mi, bo już naprawdę miałem jej dość. Rozejrzałem się. Z zewnątrz budynek wydawał się być ogromny. Po wejściu do środka skurczył się strasznie. Korytarz był przestronny ale choć starałem się wypatrzeć jakieś przejścia to dostrzegałem tylko cztery różne pomieszczenia. To niemożliwe by zajmowały one tak wielką powierzchnię.
- Aaron Cartenly? -zadrżałem na dźwięk tego imienia.
Spojrzałem na ciemnookiego, który posyłając mi blady uśmiech podszedł do mężczyzny, który go zawołał. Był to brunet o około dziesięć lat starszy od nas. Wyraz jego twarzy był zaskakująco przyjazny. Gdybym nie wiedział po co nas tu sprowadził nigdy bym nie przypuszczał, że to on wymierza Aniołom kary. Zielone oczy obserwowały kroki mojego ukochanego gdy powoli się do niego zbliżał. Chwila ta dłużyła się w nieskończoność. Przez cały czas walczyłem ze sobą by nie pobiec za nim i nie powstrzymać strażników od popełnienia tego cholernego błędu jakim jest odebranie Aaronowi skrzydeł.
Gdy drzwi zamknęły się z cichym trzaskiem usiadłem na jedno z krzeseł po przeciwnej stronie korytarza. Dłonie nerwowo zacisnąłem na kolanach by powstrzymać się od rozwalenia czegoś. Czułem wściekłość do nich wszystkich. Za kogo oni się mieli, że wymierzali sprawiedliwość. Nie mieli pojęcia jak to wszystko wyglądało. Ale po za złością czułem też żal i wstręt. Wstręt do samego siebie. Byłem dla Aaron'a zwykłym wrzodem na tyłku. Przeze mnie przestanie być Aniołem. Przeze mnie straci skrzydła. I to wszystko dlatego, ze pojawiłem się w jego życiu. Teraz będzie kimś takim jak ja. Stoczy się na samo dno. Zacząłem się bać, że mu odbije. Przecież po tym jednym morderstwie może się zapomnieć i zrobić coś jeszcze gorszego...
Nie.
On taki nie jest.
I nic go nie zmieni.
Musiałem w to wierzyć.
Oderwałem wzrok od podłogi i spojrzałem na stojącego pod drzwiami strażnika.
- To powinno tyle trwać? -spytałem.
Martwiło mnie, że tak długo nie wychodzi z pokoju. Mężczyzna jednak jak widać zupełnie nie przejmował się tym, że byłem w rozsypce. Zupełnie zignorował moje pytanie. I zrobił to tak umiejętnie, że przez chwilę przeszło mi przez myśl, że po prostu mnie nie usłyszał.
Ale musiał słyszeć. Bo tego pytania k*rwa nie dało się nie usłyszeć. Przecież wokół nas panowała cisza. Nie rozlegał się nawet najmniejszy, najcichszy szelest. żadnych krzyków, płaczu, niczego. I to było dziwne. Przecież wyrywanie skrzydeł było cholernie bolesne. To tak jakby ktoś na żywca próbował odłączyć twoją rękę czy nogę od reszty tułowia. Pohamowanie się od wrzasków było ręcz niemożliwe.
I wtedy drzwi otworzyły się, a na korytarz wyszedł Aaron w towarzystwie zielonookiego. Oboje nie zaszczycając mnie nawet krótkim spojrzeniem przeszli z jednej sali do drugiej. Walnąłem się dłonią w czoło. Zapomniałem, że najpierw zawsze przeprowadzają rozmowę.
Zaledwie minutę po tym jak zamknęli się w drugim pokoju przez korytarz przedarł się głośny ryk. Rozpoznałem w nim głos Aaron'a. Zatkałem sobie uszy nie chcąc słyszeć tego przepełnionego bólem i żalem głosu. Przekleństwa sypały się dosłownie bez przerwy. Nie wytrzymując tego wstałem i podszedłem do strażnika łapiąc go za kołnierz.
- Masz to przerwać! -warknąłem szarpiąc nim- Przerwij to słyszysz!?
Mężczyzna spokojnym ruchem złapał moje ręce i odciągnął od swojej koszuli. Wbrew pozorom był bardzo silny. Wymierzyłem w jego stronę mordercze spojrzenie gdy zdałem sobie sprawę, ze krzyk nieco ucichł. Z pomieszczenia wyszedł Aaron. Sam.
Jego koszulka wisiała na nim w strzępach, skóra była dosłownie zalana krwią. Twarz miał całą mokrą od łez, które nadal jeszcze nie ustały. Tak samo jak jego ryk. Głos miał już zachrypnięty i widać było, ze dużo go kosztowało by wytrzymać ten ból. Podbiegłem do niego i złapałem, a wtedy bezwładnie opadł w moje ramiona.
- Aaron...-szepnąłem jego imię.
Właściwie nie widziałem co mam powiedzieć. Chyba żadne słowa nie były nawet potrzebne. Wyrwali mu skrzydła. Był Upadłym.
Zabrałem zemdlałego chłopaka do hotelu. Pod palcami czułem sączącą się krew. Nie mogłem pohamować już płaczu. Co ja narobiłem...W uszach ciągle wibrował mi jego krzyk. Jego głos błagający o to by przestać.
W hotelu niestety nie dało się uniknąć spotkania z Toto. Zupełnie zapominając o chłopczyku wszedłem do pokoju a wtedy zaczęło się...
Siedmiolatek wybuchając płaczem objął Aaron'a. Ostatkiem sił powstrzymałem się od dołączenia do niego. Naprawdę chciałem teraz po prostu się rozbeczeć i wtulić w chłopaka. Zamiast tego ocierając z oczu łzy wszedłem do łazienki szukając bandaży. Gdy już je znalazłem podszedłem do nieprzytomnego bruneta. Siłą musiałem odciągnąć od niego młodszego braciszka. Pozbyłem się resztek przekrwionej koszulki i zerknąłem na jego plecy. Dwie czerwone smugi wyraźnie kontrastowały z bladą skórą. Powstrzymując płacz zacząłem wycierać rozmazaną na jego ciele krew. Gdy zdawało się, ze już się jej pozbyłem z rany znów zaczął się sączyć ciepły płyn. Jęknąłem zirytowany. Przetarłem ją właściwie tylko bardziej rozmazując po plecach i owinąłem bandażem. Gdy skończyłem chłopak nadal był nieprzytomny mimo, że opatrywanie go zajęło mi ponad godzinę. Co i tak okazał się zupełnie bezcelowe, bo po paru minutach materiał przesiąknął krwią doprowadzając mnie tym do szału. Spojrzałem na Toto i widząc, że jego twarz już zupełnie poczerwieniała od płaczu również się rozpłakałem. Nie mogłem już tego powstrzymać. To była moja wina. Jak mogłem zrobić mu coś takiego.... Rzuciłem się na łóżko obok ciemnookiego i objąłem go mocno ignorując czerwoną ciecz.
- Aaron...Przepraszam....-mruknąłem

Aaron?

Od Aaron'a C.D Ashton'a

Kiedy chłopak mnie objął, poczułem jak bardzo wszystkie targające mną emocje wychodzą na zewnątrz. Zaszlochałem głośno i zanosząc się płaczem ponownie wpadłem w jego ramiona. Płakałem mocniej niż kiedykolwiek wcześniej czując jak ogromny ból rozsadza mi czaszkę. Łkałem szepcząc na zmianę przeprosiny.
- Ja mam dość... Mam dość tego wszystkiego - wyłem w ramię blondyna - Mam dość tego płaczu po nocach bo wszystko mnie boli, mam dość tego, że przez to co się dzieje nie mogę doprowadzić swojego zdrowia do normy. Mam dość, to tak bardzo boli - osunąłem się na ziemię padając do jego nóg - Mam dość tego, że tamta dziewczyna chciała zabić mnie, Ciebie i Toto, a on mi nigdy nie wybaczy - złapałem jego nogawkę łkając głośno - Nie chcę tak dłużej. Zabrałem Ci wszystko, sam sobie odebrałem wszystko. Wszystko zniszczyłem, jestem taki beznadziejny - ryknąłem chowając twarz we własnych dłoniach - Beze mnie wszystko było dobrze! Beze mnie byłeś szczęśliwy, odebrałem małemu chłopcu ojca! - wydarłem się coraz bardziej spanikowany. - Teraz sam straciłem brata! Oni tu byli, nie mogę być już aniołem, powiedzieli, że w najlepszym wypadku zostanę upadłym, ja nie chcę tego wszystkiego Ashton nie chcę! - poczułem jak chłopak przyciska mnie do siebie tak mocno, że niemal odcina mi dopływ tlenu do organizmu. Starłem z nosa krew i inne wydzieliny razem ze łzami z policzków. Chciałem, żeby ta białaczka mnie wykończyła, miałem dosć niszczenia innym życia, byłem przyczyną wszystkich naszych problemów.
- Jak zawsze wszystko zepsułem, jestem taki beznadziejny... Boże, przepraszam - ostatnie zdanie zaszlochałem tak niezrozumiale, że sam zacząłem zastanawiać się co powiedziałem. Blondyn przytulił mnie do siebie mocniej. Byłem w opłakanym stanie bliski wykończenia. Moje usta pękały przy każdym ruchu wysuszone od ciągłego zwracania żółci, przez co byłem kompletnie odwodniony, a samym moim ciałem owładnęła wysoka, wywołana zmęczeniem i bezsennością gorączka, ciągłe krwawienie z nosa powoli powodowało wysoki ubytek krwi w organizmie.
Do tego w gwałtownym tempie traciłem na wadzę nie przyjmując kompletnie niczego od ponad 48 godzin.
Do tego ten ból w kościach, falami zalewał mnie przy najdrobniejszym ruchu.
- Nie chcę już być chory - jęknąłem w jego ramiona. Jak gdyby Ash miał wiedzieć jak mnie wyleczyć. - Nie chcę być już tym beznadziejnym chłopakiem, każdego dnia umierającym i narażającym na śmierć własną rodzinę. Za co to wszystko - spojrzałem na niebieskookiego zamglonym wzrokiem. Jego twarz wyrażała jedynie współczucie i żal. Nienawidziłem swojego życia, straciłem młodszego braciszka tylko dlatego, że chciałem go ochronić.
Nie będę mógł być Aniołem bo dbałem o coś co kocham...
Nie odzyskam dawnej miłości Ashton'a, bałem się, że nadal mnie nienawidzi.
Dość gwałtownym ruchem oderwałem się od niego odbiegając kawałek do przodu ponownie zwracając żółty, gorący płyn, który kolejnymi falami wysuszał mi usta i parzył gardło.Nogi bolały i odmawiały mi posłuszeństwa.
Zrozpaczonym wzrokiem spojrzałem na Ashton'a, który wziął mnie w ramiona i pomógł mi wstać. Poczułem jak coś zalewa mi płuca i zacząłem się dusić, kaszląc głośno. Słyszałem jak chłopak do mnie mówi, ale jego słowa dobierały do mnie coraz słabiej aż w końcu kompletnie odleciałem. Miałem wrażenie, jakby skończyły mi się łzy, powietrze i krew w organizmie, to wszystko bolało.
Cierpiałem biorąc płytkie oddechy, ruszając jakąkolwiek częścią ciała.
Ale miałem go obok, ciepły oddech muskający moje ciało. Dłonie na moich plecach trzymające mnie tak mocno i blisko jakby bał się, że się mu wyrwę, spanikowane oczy wpatrujące się we mnie z bólem, nie wiedziałem czy patrzył na mnie w ten sposób przez swoją siostrę czy przez fakt, że bał się, że to ja za chwilę umrę. Odpłynąłem, pierwszy raz chociaż na chwilę byłem w stanie zamknąć oczy.
Czy czułem wyrzuty sumienia?
Nie.
Zrobiłem to w obronie swojego ukochanego i młodszego braciszka, wiedziałem jak wiele mogę przez to stracić.
Nie miały znaczenia dla mnie moje skrzydła, czy nawet ich możliwy brak.
Bałem się, że Ashton mi nie wybaczy, że Toto do końca życia będzie się mnie bał. Nie chciałem, żeby odebrano mi małego braciszka, dla którego tak wiele poświęciłem.
Nie chciałem być upadłym, zawsze współczułem tego Ashton'owi, ale nie było wyjścia. Dwaj ubrani w ciemne garnitury mężczyźni znaleźli mnie wczoraj pod budynkiem, przy którym zamierzałem zarwać noc, dając mi do zrozumienia, że za trzy dniu wrócą po mnie, nieważne gdzie będę i poniosę pełną odpowiedzialność za swoje czyny. Nie bałem się tego, niesiony faktem, że dwie najcudowniejsze osoby na całym świecie są całe i zdrowe.
Ocknąłem się w hotelu, w pokoju, otoczone przez ciasno do mnie przylegające, małe ciało, które moczyło mi koszulkę cicho łkając.
Uniosłem nieco głowę do góry, czując jak bardzo boli. W tym samym czasie zapłakane spojrzenie skierował na mnie mały brunet. Albo raczej mały ja. Zachrypiałem cicho jego imię, a chłopak zapłakał nieco mocniej obejmując mnie wokół karku.
- Przepraszam.... Wybacz mi mały - zapłakałem razem z nim, ale z moich oczu nie spłynęła nawet jedna łza. Chłopiec przytulił mnie mocniej szepcząc coś, że wie, że go uratowałem. Poczułem jak kamień spada mi z serca, ulga jaka ogarnęła moje ciało w tym cudownym momencie była nie do opisania. Czułem jego malutkie dłonie w swoich włosach.
- Myślałem, że umrzesz... Strasznie krzyczałeś - wytłumaczył mi, a ja faktycznie zdałem sobie sprawę z tego, że czuję się znacznie gorzej. Choć i tak chyba było lepiej niż chwilę temu.
- Nie zostawiłbym Cię... Kocham Cię - szepnąłem i z jękiem przekręciłem się tak by go objąć.
- Też Cię kocham... - szepnął wycierając mokre oczka, które po chwili zamknął wtulając twarz w moją klatkę piersiową. Poczułem się tak jakby ktoś właśnie dał mi drugie życie.
Mimo, że nadal mój organizm dosłownie walczył ze śmiercią od wycieńczenia ja sam w tym czasie, albo moja dusza, nie wiem. Czułem się szczęśliwy, bo wiedziałem, że nawet jeśli kompletnie stracę skrzydła, to pokonam wszelki towarzyszący temu ból i wrócę do ukochanego braciszka.
Nie wiedziałem tylko co z Ashton'em. Nie umiałem spojrzeć mu w oczy, mogłem znieść dla niego wszystko, wytrzymać najgorsze cierpienie, poddać najbardziej bolesnym próbom bylebym tylko wiedział, że po tym wszystkim on będzie szczęśliwy.
Ten, za którego gotów byłem poświęcić wszystko i wszystkich. Odetchnąłem cicho wsłuchując się w jego równomierny ciężki oddech. Zapragnąłem położyć się obok chłopaka, wtulić się w niego, zmierzwić lekko włosy i poczuć cudowny zapach.
Jednak skoro sam tego nie zrobił to jak widać tego nie chciał.
Wolno gładziłem włosy śpiącego obok mnie chłopca, ciesząc się, że chociaż on jeden nie uważał mnie za potwora. Poprawiłem lekko bluzę, w którą byłem ubrany i przykryłem kołdrą, drżącego z zimna malucha.
Jedna jego dłoń uniosła się i spoczęła na moim policzku, gdy poczułem łzy szczęścia, spływające po mojej twarzy, ciężko było mi uwierzyć w to co się działo.
Zabiłem kogoś...
W obronie ukochanego pozbawiłem życia kogoś, kto parę dni wcześniej próbował zabrać je mi.To ni jak mnie nie usprawiedliwiało. Jakkolwiek psychopatyczna i zła by nie była, to jednak siostra Ash'a. Ostatni żyjący członek jego rodziny.
I przeze mnie stracił i ją.
Przełknąłem gulę w gardle, nadał głaszcząc po włosach małego chłopca. Nie docierało do mnie do teraz, jak wielkie miałem szczęście, odnajdując go, że też do tej pory go nie straciłem... Już zdążyłem narobić tylu głupot, a on nadal twierdził, że mnie kocha.
Faktycznie, był tak samo naiwny jak ja.
Tylko, że przez tą cechę zyskałem miłość swojego życia, którą teraz mogłem stracić...
- Ashton? - szepnąłem na tyle cicho, by nikogo nie obudzić brata, ale by Ash jeśli nie spał usłyszał to. Chłopak poruszył się na łóżku, wstał i podszedł do mnie rzucając mi pełne troski spojrzenie.
- Co się stało? - jego kojący szept wyrwał mnie z chwilowego zamyślenia. Czemu tak właściwie chciałem go obudzić? Zerknąłem na chłopaka, światło księżyca padało na jego twarz, delikatnie ją rozświetlając. Powstrzymałem się by nie zarzucić blondyna pocałunkami. Delikatnie i po cichu wyplątałem się z uścisku brata, który sapnął coś pod nosem, chrapną cicho i ponownie zapadł w sen. Odetchnąłem spokojnie zyskując pewność, że już nic go nie zbudzi i spojrzałem ponownie na niebieskookiego. W wyrazie jego twarzy starałem doszukać się jakiegokolwiek wyrazu pogardy, smutku czy zawiedzenia, nie widziałem jednak nic poza szerokim uśmiechem wypisanym na jego twarzy. Objąłem chłopaka, przyciągając do siebie, gdy ten zanurzył dłonie w moich włosach, wzdychając cicho.
- Ashton... - powtórzyłem głucho jego imię - Nienawidzisz mnie teraz prawda? - wyraz jego twarzy z uśmiechu stał się jakby zmartwiony. Poczułem lekkie uderzenie w policzek, jednak tam właśnie jego dłoń zatrzymała się i starła moje łzy.
- Nie. Nadal tak samo mocno Cię kocham - szepnął chłopak.
- No bo... Toto ze mną spał... Pomyślałem, że Ty nie chcesz na mnie patrzeć - mówiłem cicho, jednak mój głos skutecznie zduszał ogromny ból gardła.
- Nie... - Ash zdawał się być tym rozbawiony - Po prostu sam się do Ciebie wepchał - zachichotał cicho całując mnie w czubek głowy.
Z jednej strony nie umiałem zrozumieć czemu mi wybaczył. Z drugiej poznałem Ashton'a jako zabójcę swoich rodziców, który zamordował mi ojca bo był zazdrosny. Nawet nie w obronie, bo przecież nie wiedział kim był, poza tym chciał zabić mnie i mojego najlepszego przyjaciela. Wybaczyłem mu to i może teraz zachowałem się egoistycznie ale z tą myślą poczułem się znacznie lepiej. Zatopiłem swoje ciało w ramionach tulącego je blondyna i odetchnąłem.
- Kocham Cię... - wydyszałem ciężko, czując jak każde kolejne słowo mocniej rozdziera moje gardło, a sama gorączka nie miłosiernie wręcz podnosi się do góry. Stęknąłem cicho, chcąc dostać się do łóżka, ale coś mroczyło mi w głowie,
Albo raczej wszystko.
Z pomocą ukochanego dostałem się do swojego brata, delikatnie biorąc go w ramiona. Po tym, wystarczyła sekunda bym odpłynął w ciepłą krainę snów. Może nie takiej rozmowy oczekiwałem, ale taką musiałem się nacieszyć. Przynajmniej nadal mnie kochał. Nic więcej nie miało znaczenia.
Śniłem o czymś, jednak nie umiałem jednoznacznie opisać swojego snu. Czarne plamy zlewały się z białymi tworząc niespójną całość. W pewnym sensie czułem ogromny niepokój, chciałem się wyrwać, obudzić ale coś mi nie pozwalało.
W końcu z wrzaskiem zerwałem się z łóżka. Czyjaś dłoń opadła na mój tors, a chłodna i mokra szmatka przylgnęła do czoła.
- Leż... - miękka barwa głosu szeptała do mnie. Z ciężkim bólem poruszyłem głową by zobaczyć Ashton'a, którego twarz wyrażała ogromny niepokój. Każda część mojego ciała bolała, przy tym odebrano mi wszystkie siły i chciałem pić.
- Mogę wody? - moje gardło rozdarło się w ogromnym bólu, a wilgotne od potu włosy lepiły mi się do czoła. Chłopak sięgnął po szklankę z cieczą samemu przystawiając ją do moich ust. Kiedy tylko płyn przepłynął przez mój przełyk poczułem jak gwałtownie zawraca.
- Ash... - sapnąłem na co podał mi miskę. Zwróciłem wodę i proszki, które ktoś musiał mi wcisnąć zerkając po tym przelotnie na zegarek.
- Osiemnasta... - jęknąłem do siebie. Tak długo spałem?
- Całą noc ciągle się trzęsłeś co chwila przebudzając poza tym płakałeś i ni jak nie można było zbić gorączki - dłoń chłopaka sunęła po moich włosach, zignorowałem to. Jeszcze jedna rzecz nie dawała mi spokoju.
- Gdzie Toto? - spanikowany podniosłem sie do pozycji siedzącej.
- Kąpie się już, leż - uspokoiłem się pozwalając Ashton'owi głaskać mnie dalej po włosach. Odnalazłem w tym niemal usypiający gest.
- Gdzie byliście? - zachrypiałem ciężko wyciągając rękę do ukochanego. Chwycił moją drżącą dłoń i splótł ze swoją.
- Byliśmy w kinie i Wesołym Miasteczku - zaczął by następnie opowiedzieć mi historię o tym jak dobrze się razem bawili.
Poczułem lekkie ukłucie żalu, gdy zrozumiałem, że dobrze bawili się beze mnie.
Jęknąłem cicho, kuląc się bardziej w łóżku, gdy drzwi prowadzące do łazienki otworzyły się. Ujrzałem w nich siedmiolatka, który spojrzał na mnie z radością w oczach i wskoczył na łóżko, obejmując mnie mocno. Nie mogłem się powstrzymać, ponownie się popłakałem ciesząc z bliskości jaką dawał mi maluch, mimo, że tak bardzo go zraniłem.
- Nic Ci nie jest? - zamruczał mi w kark, tuląc plecy. Uśmiechnąłem się cicho, mówiąc, że jestem zdrowy jak nigdy, tylko troszkę zmęczony.
Wiedział, że kłamię, ale chyba docenił starania bo uśmiechnął się do mnie szeroko i objął za szyję, opowiadając co dzisiaj robili. Na koniec dodał, że następnym razem muszę iść z nimi, co mnie kompletnie rozczuliło. Złapałem go za ramiona i przyciągnąłem mocno do siebie.
- Mam najlepszego brata na świecie wiesz? - zamruczałem w jego włosy.
- Ja mam lepszego. - stwierdził z pełnym przekonaniem. Duma jaka mnie ogarnęła była nie do opisania, zwłaszcza, że za chwilę malec podszedł do Ashton'a, mówiąc mu, ze też jest naprawdę bardzo fajny. Zakasłałem kilka razy, chciałem pójść dalej spać, chcąc zarazem spędzić z nimi jeszcze trochę czasu. Spojrzałem na Ash'a wymownie, czekając aż w końcu zignoruje fakt, że jest tu siedmiolatek i będę mógł nacieszyć się jego bliskością. Obserwowałem powolne ruchy, gdy kładł się obok mnie. Powolne, dokładne. Jakby bał się, że skrzywdzi mnie kładąc nogę nie w tym miejscu co trzeba. Odwróciłem się do niego, ignorując towarzyszący temu ból oplotłem go ramionami w wokół szyi i nogami w pasie, i odetchnąłem spokojny.
- Boję się... Ashton, czy to boli? - spojrzałem mu w oczy, pewien, że wie co mam na myśli. Uśmiech zszedł z twarzy chłopaka ustępując miejsca wyrazowi, którego nie umiałem określić.
- Aaron... - zaczął - To boli, bardziej niż teraz jesteś w stanie sobie wyobrazić. Skarbie to będzie coś... Naprawdę okropnego, nie widzę sensu okłamywać, ale wszystko będzie dobrze... To szybko minie - szepnął, poczułem jak wsuwa mi dłoń pod bluzkę i kładzie pod łopatkami, w miejscu gdzie są moje piękne, śnieżnobiałe skrzydła.
Nie chciałem się ich pozbywać.
Chciałem dalej być Aniołem, tym, który miał dawać innym dobroć i pomoc.
- Boję się...  - powtórzyłem. - Pójdziesz tam ze mną? - nastolatek bez wahania skinął głową. Zamknąłem oczy i odpłynąłem na ponowne, wypełnione bólem długie godziny.

***
Trzy dni minęły nieubłaganie szybko. Przeleżałem je w łóżku, niesiony gorączką, która ni jak nie mogła spaść, nikt nie umiał jej zbić.
W tym właśnie dniu czułem się wyjątkowo źle, moja waga spadała, ledwo trzymałem się na nogach, na rozprawie musiałem pokazać się za to z jak najlepszej strony.
We wszystkim więc pomagał mi Ashton. Blondyn odwdzięczył mi się w tym dniu za każdy prezent jaki ode mnie dostał, doprowadzając moje ciało do przyzwoitego porządku.
Żołądek mi się zacisnął jeszcze mocniej gdy czekaliśmy na przybycie tamtych mężczyzn z sądu anielskiego czy jakoś, właściwie to sam nie wiem. Byłem zbyt denerwowany tym co mogło mnie spotkać już za parę minut, za bardzo bałem się tego bólu...
Chłopak ściskał moją dłoń, kiedy ja opierałem się o jego ramię, coraz słabszy. Nikt z nas nic nie mówił, słowa nie były potrzebne, cisza nawet wskazana, gdy stało się coś widoczne tylko dla nas.
Przede mną i blondynem stanęło trzech wysokich mężczyzn. Średni wzrost oceniłbym na dwa metry. Ubrani byli jak wcześniej, w czarne garnitury, wszyscy też mieli kruczoczarne ciemne włosy i piwne oczy, ale oni nie byli ludźmi, ani Aniołami.
Byli strażnikami.
I przyszli tu, by zabrać mnie tak gdzie wymierzą mi karę.
Byłem na to gotów. Otrzymam to na co zasłużyłem.
Wymieniłem z Ashton'em spokojne spojrzenie i bez słowa obaj ruszyliśmy za nimi, przynajmniej nie protestowali co do jego obecności.

Ashton?
Spoko, też nie mam.

Od Ashton'a C.D Aaron'a

Podszedłem do Alis gotów wyrwać jej ten nóż byleby tylko zostawiła Toto w spokoju. Dziewczyna nadal trzymając siedmiolatka za włosy odchyliła do tyłu rękę z bronią biorąc zamach. Nim zdążyłem zareagować trzy potężne huki przeszyły powietrze. Sparaliżowany patrzyłem jak upada na ziemię rozlewając kałużę krwi pod sobą. 

Nie żyła.

Zakryłem dłonią usta bojąc się, że mógłby się z nich wydobyć jakiś przerażający ryk. Nie mogłem teraz płakać. Nie znalem jej. Nie mogłem za nią tęsknić. Przytuliłem do siebie Toto, który nadal szlochał powtarzając co jakiś czas, że chce wrócić do domu.

Też chciałem.

A w każdym razie chciałem jak najszybciej opuścić to miejsce.

Wziąłem chłopca na ręce i skierowałem się do drzwi. Wiedziałem, że będę musiał mu to jakoś wytłumaczyć, tak żeby nie czuł nienawiści czy strachu do brata. Ale wolałem odwlec tę rozmowę w czasie. Musiałem poukładać sobie w głowie to co się stało. Wciąż to do mnie nie docierało.

Moja siostra nie żyła.

Aaron ją zabił.

Czy to właśnie tak się czuł kiedy się dowiedział, że zabiłem jego "ojca"? A właściwie to jak ja się czuję....? Sam nie wiedziałem. Uczucia smutku, nienawiści i ulgi mieszały się ze sobą nie mogąc mi jasno powiedzieć co w tej chwili czułem do Aaron'a. Zabił ostatniego członka mojej rodziny. Pozbawił mnie wszelkiej nadziei na to, że Alis mogła się jeszcze zmienić, że by mi wybaczyła. 

Z drugiej strony zrobił to by mnie ratować. Być może odparłbym ten atak z nożem w ręku do jakiego się szykowała nim nie padła martwa. Ale równie dobrze mogła mnie trafić i to na tyle celnie by spowodować śmierć. 

Westchnąłem. To było głupie. Nie wiedziałem czemu po jej śmierci poczułem lekki ból i dopadła mnie świadomość, że straciłem kogoś na zawsze. Nie był mi to ktoś bardzo bliski. To tylko siostra, która obrała sobie za cel zniszczenie mi życia. Powinienem się cieszyć, że nie żyje. I tak poniekąd było. Choć jakaś cześć mnie uparcie wmawiała mi, że będę za nią tęsknić. Te jej groźby, fałszywość... Przypominało mi to typowe kłótnie jakie zawsze są pomiędzy rodzeństwem tylko przeniesione na nieco wyższy poziom.

Czy mogłem za to wszystko żywić urazę do bruneta? Ratował mnie. Zabił moją siostrę ale w zamian dał mi nową rodzinę. Bez porównania lepszą. Nadal go kochałem i pragnąłem z nim być choć wiedziałem, że nie jestem gotowy by z nim porozmawiać. Potrzebowałem trochę czasu. Wiedziałem jednak, że mu wybaczę. Muszę to zrobić. On za każdym razem przyjmował mnie z powrotem, nie ważne jak głupi był mój błąd. Czy było to tylko głupie zwątpienie w jego uczucia czy zamordowanie człowieka. 

W tej chwili dotarła do mnie jeszcze jedna myśl. Skoro kogoś zabił.....Ryzykował to, że już na zawsze będzie upadłym. On też coś na tym tracił. Nie mierzył do niej z broni ot tak. Wiedział co go może spotkać. Że może skończyć tak jak ja. Moje ciało przeszły drgawki. On nie mógł tak skończyć. Był dobrym człowiekiem, lepszym ode mnie. 

- Zimno Ci? -usłyszałem cichy głosik 

Spojrzałem na Salvatore. Szedł trzymając mnie mocno za rękę. Pogrążony w myślach zupełnie o nim zapomniałem. Pokręciłem głową zmuszając się do uśmiechu, który i tak był ledwo zauważalny.

Przeszliśmy kilka ostatnich metrów i w końcu znaleźliśmy się w hotelu. Gdy weszliśmy do pokoju zaprowadziłem Toto do łóżka. Chłopiec położył się a ja zamknąłem się w łazience.

Nie miałem zamiaru się myć. Musiałem po prostu pobyć sam. Obecność siedmiolatka zapewniała, że nie jestem w tej chwili sam, ale zważywszy na jego cholerne podobieństwo do Aaron'a chyba wolałem by go tu nie było. Szczególnie teraz gdy wyglądał jak wyglądał. Już nie raz oglądałem Aaron'a w takim stanie. Zapłakana twarz, mokre policzki, szkliste oczy.... Zawsze w takich chwilach wtulałem się w niego, ocierałem mu dłonią twarz. 

Teraz nie mogłem tego zrobić.

Nie było go tu, choć bardzo tego chciałem.

Nie ważne do jakiego czynu się dopuścił. Ja po prostu go kochałem i nie mogłem wytrzymać bez niego ani chwili dłużej.

Przemyłem twarz wodą i wyszedłem z łazienki. W tym momencie zauważyłem Toto, który wrzucał ubrania Aaron'a do kosza stojącego w rogu pokoju.

- Ej, co ty robisz? -spytałem podchodząc do niego.

Spojrzał na mnie wielkimi, ciemnymi oczami. Wziąłem głębszy wdech próbując powstrzymać drżenie rąk, którymi złapałem go za barki.

- Nie będzie już z nami mieszkał, prawda?

Zabolało mnie, że gdy wypowiadał to pytanie wyraźnie oczekiwał twierdzącej odpowiedzi. On nie rozumiał co się stało i musiałem mu to jakoś wytłumaczyć. Wstałem i podniosłem go z podłogi po czym posadziłem na łóżku i ukucnąłem przed nim.

- Toto, musisz mnie teraz uważnie posłuchać -zacząłem opierając dłonie na jego kolanach- Ta Pani była złym człowiekiem. Aaron nas tylko ratował, nie zrobił nic złego.

- Ale on ją zabił -zauważyłem, ze na twarzy chłopca znów maluje się rozpacz zmieszana z gniewem.

- Tak, zabił ją. Ale pomyśl, gdyby ta Pani celowała we mnie nożem chcąc mnie zabić to co byś zrobił? Zabił ją czy pozwolił by ona zabiła mnie?

Nie byłem pewien czy w taki sposób powinienem z nim o tym rozmawiać ale nie miałem wprawy z tłumaczeniem dzieciom tak trudnych spraw.

- Aaron nas uratował. Jest Twoim bratem i bardzo Cię kocha. Ty też go kochasz, prawda?

Chwila pomiędzy zadaniem tego pytania a jakimkolwiek ruchem wykonanym przez siedmiolatka dłużyła się w nieskończoność. W końcu pokiwał głową, a ja odetchnąłem z ulgą.

Wstałem i podszedłem do śmietnika by wyciągnąć z niego ubrania Aaron'a. Martwiło mnie, że jeszcze go nie ma. Mógł zrobić coś głupiego.... Albo po prostu nie chciał się teraz ze mną widzieć. Nie ważne, które z tych było prawdą i czy w ogóle któreś było ale widziałem, że jutro będę musiał się z nim zobaczyć. Chociaż na chwilę.

Po prysznicu położyłem Toto spać. Sam też wsunąłem się pod kołdrę ale nie mogłem zasnąć. Brakowało mi bruneta. Chciałem czuć obok jego ciepło, móc go dotknąć. Bez niego leżącego obok, nie byłem w stanie nawet zmrużyć oka.

***

Obudziłem się dość późno. Patrząc na zegarek stwierdziłem z zaskoczeniem, że dochodzi południe. Nie chętnie wstałem z łózka i ruszyłem pod prysznic. Po ubraniu i odświeżeniu się wróciłem do pokoju. Toto nadal jeszcze spał a ja wolałem go nie budzić. Zasłużył na odpoczynek.

Po za tym teraz moją głowę zaprzątała inna myśl. Gdzie Aaron spędził noc. I co się z nim teraz działo. Wyciągnąłem z szuflady telefon chcąc się z nim skontaktować. Starałem się za wszelką cenę ignorować widniejące na tapecie zdjęcia bruneta ale było to nie możliwe. Przyłapałem się na tym, że wpatrywałem się w nie dobre dziesięć minut nim w końcu wybrałem numer.

Nie odebrał.

Zaniepokoiło mnie to trochę, choć równie dobrze mógł po prostu nie chcieć z nikim rozmawiać. 

***

Po południu miał się odbyć pogrzeb Alis. Nie chciałem tam iść. Nie była moją rodziną. Po za tym czułbym się obco pośród jej przyjaciół, zastępczych rodziców, którzy także by tam przyszli. Podobieństwo między mną a siostrą było tak widoczne, ze na pewno ktoś by się zorientował, a wolałem tego uniknąć. Mimo to gdy nadszedł wieczór postanowiłem pójść na cmentarz i zobaczyć ją ostatni raz. A raczej nie ją, tylko jej grób.

Liczyłem też skrycie na to, że spotkam tam Aaron'a. Szukałem chłopaka po mieście ale nigdzie go nie znalazłem. Przez to Toto cały dzień musiał spędzić w pokoju hotelowym. Obiecałem mu jednak, że jutro mu to jakoś wynagrodzę. Moglibyśmy pójść do kina, na plażę albo na piknik do parku. Wolałem oczywiście by towarzyszył nam jego starszy brat ale najpierw musiałbym się z nim spotkać. chciałem by widział, ze mu wybaczam, że mi go brakuje. 

Założyłem ciemne dżinsy oraz białą koszulę. Nie mogłem zmusić się do założenia garnituru a musiałem wyglądać....no nieco lepiej niż zwykle. Gdy dochodziła już dwudziesta zgarnąłem z szafki kluczyk do pokoju i skierowałem się do wyjścia.

- Znowu idziesz? -usłyszałem pytanie za plecami.

Odwróciłem się by napotkać spojrzenie chłopca, który złapał mnie nogę.

- Wychodzę tylko na chwilę, zaraz będę -posłałem mu uśmiech.

Widząc, że nie jest zadowolony z tej odpowiedzi pochyliłem się i złapałem go za ramię.

- Pamiętaj, ze jutro mam cały dzień dla Ciebie.

- Obiecujesz? -spytał

- Obiecuję

Po tych słowach nieco rozchmurzony puścił moją nogawkę. Posłałem mu lekki uśmiech i wyszedłem na korytarz.

Na cmentarzu było pusto. Mimo, że pora była dość wczesna to zachmurzone niebo spowiło okolicę w ciemności. Nie miałem pojęcia gdzie znajdę grób Alis ale na moje szczęście dość szybko go odnalazłem. 

Zaskoczyła mnie ilość kwiatów, zniczy i fotografii ozdabiających miejsce jej spoczynku. Widać było, że dość dużo za to zapłacili. Usiadłem na ławce i jeszcze raz zbadałem to wszystko wzrokiem. Ciekawiło mnie czy naprawdę była szczęśliwa. Miała pieniądze, rodzinę, przyjaciół, wygląd modelki....A jednak chęć zemsty na mnie przysłoniła to wszystko. Westchnąłem. To że leżała tu martwa było chyba najlepszą z opcji. Nie ważne jak bardzo bym tego chciał ona nigdy by się nie zmieniła. Taka po prostu była prawda.

Podniosłem głowę gdy usłyszałem czyjeś kroki. Mój wzrok wyłonił w ciemności czyjąś sylwetkę. Nieznajomy także musiał mnie zauważyć, bo na mój widok odwrócił się i ruszył w tą stronę z której przyszedł. Pod wpływem impulsu podniosłem się z ławki i ruszyłem za nim. Szedł dość szybko, z głową pochyloną w dół i rękoma wepchniętymi w kieszenie. Dopiero po chwili mogłem rozróżnić w nim Aaron'a. Moje serce zabiło szybciej a na twarzy zagościł uśmiech. To naprawdę on.

Ostatnie dzielące nas metry pokonałem biegiem po czym objąłem go mocno.

- Aaron! Dlaczego się nie odzywasz? Dzwoniłem do Ciebie

Tak mi go brakowało. Z niechęcią odsunąłem się od jego torsu by spojrzeć mu w oczy. Zamarłem. Wyglądał strasznie. Blady, drżący z zimna, z podkrążonymi, spuchniętymi oczami....

- Boże, musisz iść ze mną do hotelu, wyglądasz okropnie -jęknąłem.

Aaron?  <Sorry, brak weny>

Od Aaron'a C.D Ashton'a

Czułem się najgorszy, nie umiałem nawet dobrze zająć się własnym bratem. Nie był to jednak dobry moment na płacz. Musiałem go znaleźć...
Ashton wyszedł na zewnątrz szukając chłopaka, kiedy ja zostałem w środku rozglądając się za nim. Wbiegłem do naszego pokoju, licząc, że może tam go zobaczę.
Dostałem to czego chciałem. Brunet stał na środku pokoju z wypisaną na twarzy złością.
- Jesteście okropni! - krzyknął wybuchając płaczem.
Właśnie takim czułem się w tym momencie.
Mimo wszystko zbliżyłem się do chłopca, który spróbował mnie odepchnąć, nic z tego nie rozumiałem, przecież chwilę temu było wszystko dobrze... Był szczęśliwy. - Nie chcę z Tobą być chcę do mamy! - dalej krzyczał. Jego cienki głos roznosił się po pokoju, dosłownie mnie raniąc. Klęknąłem przed siedmiolatkiem i przyciągnąłem go do siebie tak by nie miał jak się odsunąć.
- Mały mamy nie ma, ona jest w niebie - mruczałem cicho, nie wiedząc co powiedzieć. Jego prawdziwa matka nigdy nie wróci. Nigdy się nim nie zainteresuje, pewnie zdążyła się naćpać tak mocno, że nie pamięta o jego istnieniu.
- Mama jest! Widziałem ją! - spojrzałem na niego kompletnie zdezorientowany. Udało mu się zniszczyć to w co do tej pory wierzyłem, pozostawiając tylko pustkę wielkiej niewiadomej. W tym momencie do pokoju wszedł Ash. Wyglądał na złego i jakby... Wystraszonego? Chwilę zajęło mi złączenie wszystkich faktów, gdy coś do mnie dotarło.
Przecież Salvatore mógł mówić tylko i wyłącznie o jednej osobie. Toto obrzucił mnie pogardliwym spojrzeniem, a ja przytuliłem go mocniej.
- Mały, nie. To nie jest Twoja mama - mówiłem wprost, był na tyle duży by zrozumieć o co mi chodzi - I nie masz prawa zbliżać się do tej kobiety, rozumiesz? Nie możesz. - obserwowałem jak wyraz jego twarzy z zaciętego staje się smutny, bliski płaczu.
- Nie mam mamy? - dopiero teraz dotarło do niego to co mówiłem chwilę temu. Czułem się jak potwór.
- Nie... Ale masz mnie, masz Ashtona, ciocię, która się wszystkim zajmie. - nie wiedziałem co powiedzieć, czułem się cholernie bezradny. Z jednej strony doskonale wiedziałem jak bardzo teraz chłopak potrzebuje pocieszenia, z drugiej dopiero teraz zrozumiałem jak potwornie musieli czuć się Ci wszyscy ludzie, którzy kilka, kilkanaście lat temu wyznawali mi prawdę. Po policzkach chłopca popłynęły łzy, które natychmiast wytarłem. Wziąłem go w ramiona, w tym momencie bałem się, że połamię mu kości kiedy go przytulę. Malec ścisnął moją bluzę, a mnie zachciało się płakać jeszcze mocniej. Chciałem spojrzeć na Ashton'a odwrócony jednak do niego tyłem nie miałem jak tego zrobić, dopóki malec nie wyrwał się mojemu uściskowi i nie poszedł do Ash'a, który wziął go na ręce.
Gorszym starszym bratem chyba być nie mogłem. Nie chciałem by tego wszystkiego dowiedział się w ten sposób, chciałem dać mu czas, pozwolić dorosnąć. Nie wystawiać go na taką próbę w tak młodym wieku. Przetarłem załzawione oczy i podniosłem odwracając do blondyna, trzymającego na rękach mojego brata.
- Obiecasz mi, że nie będziesz rozmawiał z tą panią nigdy, nigdy w życiu? - poczekałem aż kiwnie głową i zwróciłem się do ukochanego.
- A Ty obiecasz, że nie zostawisz mnie jeszcze raz jak wtedy? - wlepiałem spojrzenie w błękit jego tęczówek próbując powstrzymać towarzyszące temu uczucie. Wszystko mogło się stać, ale faktu, że znowu go nie ma nie zniósłbym kolejny raz mogę go stracić, że kolejny raz spróbowałby ode mnie odejść.
Wtedy nawet mój brat nie miałby dla mnie znaczenia.
Niebieskooki puścił chłopca na ziemię i objął mnie mocno mrucząc, że mnie nie opuści. Pociągnąłem nosem po raz kolejny próbując się nie rozbeczeć. Byłem jak dziecko. Naiwne, głupie dziecko.
Błagam, żeby Toto nigdy nie był jak ja. Wziąłem smutnego chłopca w ramiona i posadziłem sobie na kolana.
- Chcesz iść do wesołego miasteczka? - spytałem próbując wywołać na słodkiej buzi chociaż cień uśmiechu. Malec skinął głową z nieco większym entuzjazmem, a ja z zadwoleniem zauważyłem, że chyba lepiej się już czuje. Wymieniłem z Ashton'em nieco zaniepokojone spojrzenie.
Gdzieś tam w środku chciało mi się wyć. Nie mogło być dobrze? Czy naprawdę wszystko zawsze musiało się komplikować? Tydzień spokoju, proszę o tydzień spokoju... Jęknąłem cicho zdenerwowany bardziej niż chwilę temu i podszedłem do Ashton'a, gdy Toto był w łazience. Wpadłem w jego ramiona, czując jak mnie obejmuje.
- To nie skończy się dobrze - szepnąłem, ale doskonale o tym wiedział. Zdawał sobie sprawę z tego w jak poważne tarapaty wpadliśmy. Zabolał mnie fakt, że znowu coś było źle. Chłopak mocniej mnie przytulił, a ja jak zwykle doszukałem się w jego ramionach miłego uczucia bezpieczeństwa. Czułem się tak dobrze mając go obok... Jednak przeczucie, że znowu to stracę nie opuszczało mnie nawet na chwilę.
Do moich uszu ponownie dobiegł szczęk zamka, który zasugerował, że siedmioletni brunet właśnie wyszedł z łazienki. Pewnym i szybkim krokiem podszedłem do chłopaka i wziąłem na ręce.
- Chcesz ze mną zostać? - spojrzałem na niego. Chciałem być pewien, że i on mnie nie opuści. Mimo, że o jego istnieniu dowiedziałem się zaledwie kilka dni temu stał się drugą najważniejszą dla mnie osobą na świecie i musiałem go chronić za wszelką cenę. Dla tej dwójki byłem w stanie poświęcić życie. Następnym w kolejce pod prysznic był blondyn, ja sam sobie odpuściłem, Nie miałem na nic siły.
Kiedy Toto zajmował się nowymi samochodzikami ja sam podszedłem do łóżka, na którym spał. Upewniając się, że na mnie nie patrzy sięgnąłem pod materac wyjmując z niego broń.  Nikt o niej nie wiedział, nie mógł się dowiedzieć. Ash byłby zły, za to, że ją mam, a inni... No cóż, mogliby różnie zareagować. Wsunąłem ją za spodnie, z tyłu, przykrywając koszulką.
Skąd ją miałem?
Wtedy gdy uciekłem z domu Cartera zauważyłem ją pod jednym ze stolików podczas upadku ze schodów, którego bolesne skutki odczuwałem do tej pory. Przełknąłem ślinę zdenerwowany i usiadłem na łóżku, przygryzając paznokcie, gdy niebieskooki stanął przede mną.
Żadne słowa nie odzwierciedlały tego co czułem patrząc na niego. Chyba naprawdę sam nie zdawał sobie sprawy z tego jak cholernie był przystojny. Westchnąłem cicho siląc się na lekki uśmiech. Brzuch zaczął mnie boleć z nerwów.
W końcu gotowi wyszliśmy z hotelu, by dostać się do wesołego miasteczka musieliśmy przejść spory kawał drogi, więc blondyn zaproponował autobus.
Przystałem na to chcąc spędzić jak najmniej czasu wśród tłumu ludzi, chociaż ni jak było to niemożliwe.
Nawet autobus był przepełniony.
Znajdując miejsce siedzące, kazałem na nie pójść Salvatore, cały czas mając go na oku. Toto był delikatny, niemal kruchy.
Nic nie mogło mu się stać. Przełknąłem ślinę czując jak chłodna dłoń obejmuje moją splatając nasze palce. Widziałem jak bardzo się stara, nic jednak nie mogło mnie w tym momencie uspokoić. Dojechaliśmy na miejsce w jakieś dwadzieścia minut podczas, których starałem nie się nie spuszczać wzroku z bruneta i blondyna.
Stres i złe przeczucia zżerały mnie od środka. Wychodząc trzymałem Toto na rękach, najchętniej robiłbym to przez cały czas, ten jednak był pełen energii i ekscytacji, więc w moich ramionach nie wytrzymał nawet dziesięciu minut.
Natychmiast zaczął mnie błagać żebyśmy poszli na karuzelę, niestety Ashton i ja byliśmy na nią zwyczajnie zbyt starzy, więc kupiłem jeden bilet i oddałem chłopakowi patrząc jak znika w wielkiej maszynie.
To był błąd, najgorszy jaki mogłem popełnić.
Gdy maszyna ustała, a wszystkie dzieci zaczęły wracać do swoich rodzin spostrzegłem, że Salvatore nie wyszedł. Zagryzłem wargi, cała radość z jego zabawy zniknęła ustępując miejsce panicznemu strachowi. Na wszelki wypadek spytałem kasjera czy nie widział tutaj nikogo, kto szedłby z moim bratem.
- Od drugiej strony kolejki - wskazał ręką na wąskie przejście naprzeciwko nas, otoczone kolorowymi światłami - Wzięła go jakaś blondynka. Wysoka, długie nogi, długie włosy - zaczął tłumaczyć, ale to już mnie nie obchodziło. Nawet mu nie dziękując, zacząłem w biegu przemierzać zaludniony teren, zapominając o Ashton'ie, który mimo wszystko szybko mnie dogonił.
- Aaron co się dzieje?! - krzyknął chwytając mnie za ramiona, stanął przede mną z zaciętym i srogim zarazem wyrazem twarzy.
- Zabrała go, z karuzeli. Pośpieszyła się - moje serce waliło jak oszalałe, co prawda nie wiedziałem dokąd mam iść ale gotów byłem przeszukać całe Sydney i przepytać każdego stojącego mi na drodze człowieka, by tylko odzyskać brata. - Gdzie mogła iść? Na pewno nie poszła do waszego starego domu, wie, że tam zaczniemy go szukać. - szepnąłem czując jak łzy ściekają mi po policzkach. Zbliżyłem się do Ashton'a. Poczucie winy wzięło nade mną górę.
- Jestem  okropny, dla Ciebie i dla niego, przepraszam - szepnąłem cicho w jego ramię, pewien jednak, że mnie usłyszał.
- Aaron, nie teraz. Mogła iść do domu, w którym się wychowywała, albo do jej aktualnego. Jestem niemal pewien, że jest, w którymś z tych - mruczał.
- Musimy sprawdzić oba. Może najpierw jej aktualny, wiesz gdzie to? - spytałem, chłopak skinął głową mówiąc, że niedokładnie. Tym razem odpuściliśmy sobie środki komunikacji miejskiej i zwyczajnie rozwinęliśmy skrzydła wzbijając się w górę.
W tym momencie nienawidziłem siebie, nie umiałem ich ochronić, żadnemu z nich nie dawałem szczęścia ani bezpieczeństwa.
Nie zasłużyłem na to wszystko... Dostałem tyle od losu, to była moja szansa, którą tak łatwo zmarnowałem.
- Nie obwiniaj się - usłyszałem głos Ashton'a, przekrzykującego podmuchy wiatru. Miałem wrażenie, że znowu czyta w moich myślach. Albo po prostu moja mina mówiła sama za siebie.
Spróbowałem uśmiechnąć się na znak, że wszystko jest dobrze, jednak odpuściłem zdając sobie sprawę, że wyszedł z tego krzywy i brzydki grymas. W pewnym momencie Ash zaczął stopniowo obniżać lot, nieco zdezorientowany szybko zrobiłem to samo. Byliśmy (jak się domyślałem) w jednej z bogatszych dzielnic miasta. Budynki tutaj były nowoczesne, ładnie oszklone z dużymi balkonami, jedne z tych, o które ostatnio wszyscy się zabijali. Sam chciałem w takim mieszkać, kiedyś w przyszłości. Razem z moim ukochanym...
Którego niedługo znowu mogłem stracić. Stanąłem na ziemi, dosłownie czując jej chłód. Chłopak razem ze mną przeszedł przez ulicę, znajdując się między blokami.
- Wiesz, który to? - spytałem. Wszystkie były takie same, nie różniły się niczym poza przypisanym im numerem. Obserwowałem jak włosy blondyna poruszają się gdy skinął twierdząco głową. Wszedł do jednego z ogromnych budynków po schodach puszczając się biegiem.Popędziłem za nim. Chciało mi się wymiotować, albo mdleć. Ewentualnie oba na raz, ale nie mogłem pozwolić sobie nawet na chwilę słabości. Chłopak wpadł do jednego z mieszkań tak gwałtownie, że nie wiedziałem czy drzwi były otwarte czy po prostu je wywalił. Wbiegłem do mieszkania za nim, rozglądając się po każdym pomieszczeniu. Widziałem puste szafki, z łazienki ktoś zabrał wszystkie kosmetyki, ubrania, wszystko.
Wszystko zniknęło.
Zostawiając przytłaczające uczucie bezradności.
- Aaron... Jeszcze drugie miejsce... - jęknął Ashton. Zbliżył się do mnie i objął, widząc jak dosłownie się rozpadam. Sam czułem, że zasłużyłem na najgorszą karę z możliwych, taką, która pozwoliłaby mi nauczyć się myśleć. Nauczyć nie być cholernym nieudacznikiem.
- Jestem beznadziejny... - szepnąłem ponownie, na nic innego nie było mnie stać. Głupie użalanie się nad sobą, robienie z siebie ofiary. Miałem ochotę wziąć ten pistolet i strzelić sobie w głowę. - C-chodźmy lepiej do jej dawnego domu, każda sekunda się liczy. - odsunąłem się od blondyna coraz bardziej wszystkim przybity. Chciałem skulić się w kącie i wypłakać wszystkie łzy, bym nie musiał już tego robić. Chciałem dosłownie wyrzygać wszystkie nerwy, od których tak mocno wszystko mnie bolało. Mój żołądek skręcał się w supeł i rozplątywał na zmianę, za każdym razem kiedy czułem jak mocniej się zaciska, zbierało mi się na odruch wymiotny. Otworzyłem jedno z ogromnych okien rzucając się w dół. Niechętnie rozwinąłem skrzydła, dopiero gdy byłem bliski upadku i wzbiłem się w powietrze słysząc trzepot skrzydeł ukochanego...
Zamknąłem oczy trzymając się z tyłu, musieliśmy go znaleźć, po prostu nie było innej opcji, co więcej musiałem zabrać go z Australii do siebie, do Alex. Ona się nim zajmie na pewno... Ona się nim zaopiekuje.
O ile w ogóle mi wybaczy.
Dom, przed którym zatrzymał się nastolatek nie był już tak cudowny jak poprzednie mieszkanie. Był raczej zwykły, mały, uroczy, jednorodzinny. Wpatrywałem się w niego chwilę, jakbym doszukiwał się jakieś odpowiedzi dopóki blondyn nie szturchnął mnie w ramię. Przyłożył sobie palec do ust, dając mi do zrozumienia, że mam być teraz cicho. Może dostrzegł jakiś ruch w oknie i żywi nadzieję, że to oni?
Cóż, ja też ją miałem.
Chłopak pochylił się by nie sięgać do okien, zrobiłem to samo idąc za nim. Obserwowałem jak mimo wszystko umiejętnie przekręca klamkę w drzwiach tak, że ani ona ani drzwi nie wydały żadnego dźwięku podczas otwierania.
Do naszych uszu natychmiast dobiegł kobiecy głos.
- Pojedziesz teraz ze mną daleko i będziemy się dobrze razem bawić zgoda? - podszedłem bliżej chcąc usłyszeć coś więcej. Moim oczom ukazał się bolesny widok. Stała tam, wokół niej walizki i... mój brat... Przełknąłem ślinę, gotów rzucić się na nią i dosłownie wydrapać jej oczy. Zrobiłbym to, gdyby nie dłonie Ash'a, które przywarły do moich boków. Jego usta na mojej skroni, ciepły oddech otaczający niemal mnie całego. Cudowny zapach...
Tak dziwnie na mnie działał.
- Nie chcę z Tobą jechać! - chłopiec płakał, próbując się jej wyrwać. W odpowiedzi dobiegł nas szyderczy i wypełniony pogardą śmiech dziewczyny.
- Nie pytam co Ty chcesz! - podniosła na niego głos. Widać narobił jej już kłopotów, skoro zaczęła się do niego odnosić w ten sposób - Albo to zrobisz albo Cię zabiję, mam dość wysłuchiwania Twojego ryku! - po tych słowach blondyn i ja zgodnie ruszyliśmy do przodu. Jej wzrok przystaną na nas dopiero gdy weszliśmy do pokoju.
- Oh, pośpieszyliście się - przez chwilę na jej twarzy można było dostrzec cień zaskoczenia i zdenerwowania. Lekko spanikowana chwyciła nóż i łapiąc za włosy chłopca siedzącego na krześle przysunęła mu ostrze do szyi.
Wtedy tego było za wiele, nie mogłem znieść myśli, że naraziłem własnego brata na tak ogromne niebezpieczeństwo.
Na śmierć...
Przypominając sobie o ukrytym przy mojej skórze pistolecie gotów wyjąć go i strzelić do dziewczyny.
- No co?! Myślicie, że mnie na to nie stać? - zaśmiała się szyderczo i mocniej szarpnęła chłopcem. Sam zacząłem płakać, spojrzałem bezradnie na Ashton'a, którego twarz wyrażała wściekłość. Ze strachu był cały blady, a mnie zrobiło się jeszcze bardziej niedobrze.
- Puść go! Puść albo sama zginiesz - blondyn ruszył w stronę dziewczyny, która rozszerzyła oczy patrząc na niego.
- Nie ruszaj się, inaczej poderżnę mu gardło. - wysyczała. Chłopak jednak nie zwrócił na to uwagi, poszedł dalej, a dziewczyna puszczając chłopca wybiegła w stronę nastolatka.
Wtedy świat się zatrzymał. Zobaczyłem jak bierze zamach, gotowa zabić Ashton'a. Szaleńczy błysk w jej oczach upewnił mnie co do tego co chciałem zrobić.
W ułamku sekundy wyjąłem spod koszulki broń i wymierzając nią w dziewczynę oddałem trzy strzały.
Wszystkie trzy były celne.
Do moich uszu dotarł mój własny szloch, kiedy upadłem na ziemię po odrzucie. Pistolet wylądował pod ścianą po drugiej stronie.
I dobrze, bo w tym momencie chciałem zabić i siebie.
Chciałem umrzeć, zdechnąć.
Zabiłem człowieka.
Spojrzałem na krwawiące nadal, martwe już ciało dziewczyny i na Toto, który pobiegł do Ashton'a nie do mnie. Zaszlochałem chowając się pod ścianą we własnej bluzie. Chciałem schować się teraz w ramionach blondyna, ale bałem się, że właśnie mnie znienawidził. Zacząłem krzyczeć, chciałem żeby stąd wyszli, zostawili mnie samego.
Zabiłem człowieka.
Odwróciłem się plecami do nich zwracając jedzenie sprzed ostatnich kilku dni i oparłem czoło o ścianę nadal płacząc.
Dłonie trzęsły mi się tak, że nawet nie mogłem ich ze sobą spleść. Dostałem ataku duszności, a krew zaczęła litrami wypływać mi z nosa. Ja... Chciałem tylko ich ochronić... Nie mogła ich zabić....
Wszystko się skończy...
Toto mi nie wybaczy....
Ashton ode mnie odejdzie...
Ale byli bezpieczni.
Niepocieszony tą myślą zacząłem wyć jeszcze mocniej, wstydząc się na nich spojrzeć, choć wątpiłem by w ogóle jeszcze tu byli.
 Nie mogłem złapać oddechu, moje płuca zacisnęły się w ogromnym bólu, przez który odpłynąłem.

Ashton?