Od Laurence'go C.D Sallei

Dziewczyna była, cóż... Naprawdę bardzo towarzyska i raczej nie mogła narzekać na brak pecha, zważywszy na stan w jakim znalazła się kiedy ją spotkałem, nie powiem żeby mi to pasowało bo w końcu mieliśmy mieszkać razem, a ja nie miałem zamiaru przerywać poukładanego ciągu wydarzeń mojego życia.
To chyba jednak nie było możliwe bo właśnie poprosiła mnie o pomoc.
- Ten dzień się chyba nigdy nie skończy - westchnąłem z irytacją podnosząc się z miejsca. Szczerze mówiąc nie miałem najmniejszej ochoty nigdzie wychodzić, ani tym bardziej nikomu pomagać. Zgarnąłem z szafy czarną kurtkę narzucając ją na ramiona i otworzyłem drzwi, przepuszczając dziewczynę w drzwiach.
- Gdzie Ty go w ogóle zgubiłaś? - zerknąłem na nią unosząc do góry jedną brew.
- W parku - mruknęła tylko, nie udzielając mi bardziej znaczącej odpowiedzi. Westchnąłem z rezygnacją zastanawiając się czy nie odwrócić się i odejść.
- Jak Ci się coś nie podoba to idź - warknęła jakby odgadując moje myśli. Po Sallei widać było, że jest zła. Zastanawiałem się czy na mnie czy na brak telefonu i kluczy, czy czegoś tam jeszcze.
- Wszystko mi się podoba. Po prostu jestem zrezygnowany swoją zbyt moralną postawą dzisiejszego dnia - wypowiedziałem to zdanie pół żartem pół serio, bo szczerze mówiąc miałem dość ludzi dzisiejszego dnia. Rudowłosa odwróciła się do mnie z uśmiechem, przewracając oczami.
- Nigdy nie zrozumiesz bólu mojej samotni - zaśmiałem się cicho widząc jej reakcji.
- Nie, ale teraz zastanawiam się jak wcześniej mogłam Cię nie zauważyć.
- Jestem taki uroczy, szarmancki czy może zabójczo przystojny? - odparłem z ironią w głosie czując jak rozmowa zbiega na coraz mniej inteligentny tor.
- Jesteś cholernym egoistą. - skwitowała mnie oczekując... Że się obrażę? Chociaż szczerze mówiąc moja duma została ugodzona.
- I mówisz to mi teraz kiedy pomagam szukać Ci telefonu, chwilę po tym jak pomogłem pierwszoklasiście bo mały miał za dużo odwagi? Przepraszam ale to nie ja za pośrednikami każę mu się odwalić - odparłem z arogancją, mimo wszystko zbyt emocjonalnie niż planowałem.
- Nie mów, że nie robisz tego dla własnego zysku. - odparła po raz kolejny raniąc moje ego.
- Robię. Nie mam zamiaru utożsamiać się z głupotą osób takich jak Ty - powracając do swojego opanowania spojrzałem dziewczynie prosto w oczy. Na jej twarzy wymalowało się zaskoczenie co pozwoliło mi kontynuować - Błagam Cię! Jak mówiłem znam Cię ze szkoły, jesteś jedną z tych popularnych, która musi wiedzieć wszystko o wszystkich. Nie znasz mnie, mój charakter Ci nie odpowiada, nikomu nie opowiada i nie jest zbieżny z Twoim, nazwałaś mnie egoistą i jeszcze nie odeszłaś, dlaczego? Dla pozycji. Musisz zostać tą, kojarzoną co zna wszystkich. - skwitowałem dziewczynę pewien, że zaraz mnie uderzy, czego jednak nie zrobiła. Zastanawiałem się co nią kierowało szok, złość, zażenowanie?
- Nawet nie wiesz co mówisz... - warknęła zniżając głos. Parsknąłem gorzkim śmiechem, nadal utrzymując z dziewczyną kontakt wzrokowy.
- Posłuchaj, mamy razem mieszkać, na tym poprzestańmy. W przeciwieństwie do Ciebie, nie szukam przyjaciół. Przykro mi, jeśli spodziewałaś się po mnie więcej uprzejmości - odparłem oschle, dopiero po chwili odwracając - Poza tym, spójrz na siebie, każąc mi odsuwać od siebie kogoś komu na Tobie zależy zachowujesz się jak podła suka, ale mnie nazywasz egoistą? Ja przynajmniej mam dość odwagi by przyznać, że po prostu Cię nie lubię. - rzuciłem zza pleców nie dając dziewczynie dojść do głosu. Chciałem się przekonać, czy ona też jest taka... typowa. Jak widać w ogóle się nie myliłem. Poniekąd byłem na siebie zły, niepotrzebnie chciałem ją sprawdzać. Była zbyt miła, wydawała się zbyt prawdziwa i szczerze mówiąc chciałbym się mylić, chciałbym móc ją przeprosić.
Wypuściłem powietrze z płuc próbując powstrzymać targające mną emocje. Na ułamek sekundy przymknąłem oczy, a nogi same zaciągnęły mnie do szkoły, zostawiając rudowłosą samą kawałek przed parkiem gdzie ponoć ją zaatakowano, choć miałem wątpliwości co do prawdziwości całego zajścia.

***

Po powrocie do pokoju natychmiast poszedłem spać, zignorowałem nawet łazienkową rutynę byleby tylko uniknąć konfrontacji. Nie, nie dlatego, że tego nie chciałem, lub się bałem. Po prostu miałem szacunek do kobiet, którego brak okazałem dzisiejszego popołudnia.
Rano natomiast spodziewałem się obudzić się gdzieś na morzu czarnym, lub nago na głównym korytarzu, zamiast tego jednak otrzymałem kompletnie pusty pokój. Rzeczy dziewczyny jednak nadal tam były, być może po prostu nie chciała na mnie patrzeć...
No cóż, była po prostu kolejną osobą, która nie znosiła mojej obecności. Biedna, skazana jest na nią jeszcze przez długi czas. Rozmyślania o tym przerwał mi dopiero długi prysznic, szczerze mówiąc szczególnie do szkoły dziś mi się nie śpieszyło, mogłem więc pozwolić sobie zadbać nieco o swój nienaganny i tak wygląd. Wychodząc z kąpieli założyłem białą luźną koszulę, czarne spodnie i ciemną marynarkę, najwięcej czasu spędzając na ułożeniu włosów zawsze musiały być nienaganne i staranie ułożone.

Była to moja swego rodzaju słabość, która przyczyniała się do tego, że w gruncie rzeczy obchodziła mnie opinia innych.
Szczególnie jednak mnie to nie przeszkadzało, byłem tylko człowiekiem i doskonale zdawałem sobie sprawę z tego, że choćbym dołożył wszelkich starań nadal nich będę.
Z takimi przykrymi wnioskami zgarnąłem ze swojego biurka torbę i zacząłem kolejny, nudny szkolny dzień.
Zacząć go miałem (w gwoli ścisłości) historią, więc doczłapać musiałem się aż na drugie piętro tego ogromnego budynku, mimo wszystko porwałem się na nieco dłuższą drogę nie chcąc być zapytanym. Wolnym krokiem przeszedłem przez szkolne ogrody rozkoszując się wyglądem i zapachem rosnących tam kwiatów, które dosłownie prosiły się o znacznie więcej mojej uwagi, którą odtrącił niepokojący dźwięk.
Odgłos...
Słowo?
Zainteresowany ruszyłem w jego stronę dostrzegając dość dwuznaczną sytuację, kiedy to moja współlokatorka była wyraźnie źle traktowana przez jej ponoć cichego wielbiciela.
Znaczy... Cichy w swoim krzyku to nie był on zdecydowanie. Miałem odpuścić sobie interwencję dopóki chłopak nie złapał rudowłosej za koszulkę, unosząc ją lekko do góry.
- Nie możesz znaleźć sobie przeciwnika Twojej postury? - "wkroczyłem" do akcji delikatnie odpychając chłopaka do tyłu. Może i był ode mnie nieco niższy ale zarysy jego mięśni widziałem aż zbyt wyraźnie.
- Odwal się lalusiu, to nie Twoja sprawa. - zbliżył się do mnie napinając mięśnie. Zaśmiałem się cicho, wsuwając dłonie do kieszeni.
- Ta pani chyba nie życzy sobie Twojego towarzystwa - zniżyłem głos by brzmiał bardziej poważnie patrząc "wielbicielowi" prosto w oczy.
- A ja nie życzę sobie Twojego - odparował nie do końca inteligentnie, jednak niczego więcej nie spodziewałem się po napakowanym półgłówku.
- Więc jaki masz problem, żeby stąd odejść? - spytałem co doprowadziło do ostateczności. Rozwścieczony uniósł rękę wymierzając cios prosto w moją twarz, chybił jednak przelatując milimetry od mojego ucha. Zażenowany jego głupotą i prostotą walki złapałem lewą dłoń osiłka wykręcając ją między łopatki, drugą dłoń wplotłem w jego włosy i wykręciłem do siebie tyłem, prawą nogą natomiast podciąłem chłopakowi nogi czekając aż upadnie na ziemię.
Tak jak się spodziewałem, nie zaszczycił mnie nawet spojrzeniem, odchodząc. Przynajmniej zachował resztki honoru.
- Niesamowite, nawet bić można nauczyć się z książek - mruknąłem do siebie z zafascynowaniem odwracając się po chwili do Sallei. - Nie przejmuj się, ani ja, ani moje ego nie oczekujemy podziękowań- skłoniłem się lekko w stronę dziewczyny, chcąc dać większy pokaz swojej arogancji o jaką osądzała i ruszyłem ponownie do szkoły.

Sallei?
Nie wiem co to.
Wybacz mi proszę xd

Od Sallei C.D. Laurence'go

Na chwilę nawet straciłam zainteresowanie moim współlokatorem, gdy zajęłam się dogłębną lekturą listu. Cisza, jaka zapanowała w naszym pokoju, mogłaby się widać - dla osoby oglądającej sytuację z boku - nieco niepokojąca, ale zarówno ja, jak i Laurence wiedzieliśmy, że nie teraz czas na pogaduszki. Wyczytywałam w myślach kolejne zdania, lekko poruszając wargami, ale pilnując równocześnie, by żadne słowa nie wydostały się poza ich granicę. Z każdą zobaczoną literą moje brwi unosiły się coraz wyżej, by ostatecznie, po wyczytaniu słynnego "od tajemniczego wielbiciela", zmarszczyły się. Nie mogłam powstrzymać się od uśmiechu. Zgniotłam kartkę w kulkę i wycelowałam nią w stronę kosza na śmieci, ale, rzecz jasna, nie trafiłam. Papierek odbił się od krawędzi śmietnika i poturlał się paręnaście centymetrów dalej.

- Ta interpunkcja. To klecenie zdań. Te głębokie przemyślenia - powiedziałam właściwie sama do siebie, starając się powstrzymać grożący mi napad niepohamowanego śmiechu - Oczy bolą. Czy ten koleś czyta jakieś książki? - tutaj skierowałam wzrok na, ładnie już poukładane na szafce, księgi, które wcześniej stały się obiektami zachwytu mojego współlokatora - Dużo jest fajnych rzeczy, ale książki są najlepsze. Skoro nie chcesz mi zdradzić, kim jest ów tajemniczy pan, możesz mu przekazać, żeby nie robił sobie nadziei.

Spostrzegłam, że to, co robił Laurence, a co uświadomiłam sobie właśnie w tamtej chwili, przykuło moje szczere zainteresowanie. Leżał na swoim łóżku, dzierżąc wzorzysty zeszyt i skrobiąc w nim jakieś literki. Nie mogąc powstrzymać swojej ciekawości, usiadłam na krawędzi materaca i nachyliłam się nad zapiskami, próbując wychwycić choć jedno słowo.

- Piszesz wiersze? - zapytałam, nawet nie próbując ukryć zachwytu - Mogę przeczytać?
Mój rozmówca przycisnął zeszyt do swojej piersi, uniemożliwiając mi zapoznanie się z resztą dzieła. Prawie niewidocznie pokręcił głową, a jego usta ułożyły się w wąską kreskę.
- Nie... Przynajmniej do tej pory, do której nie skończę... - dodał, chyba nie chcąc brzmieć zbyt ozięble. Spojrzał na mnie wzrokiem wyrażającym zniecierpliwienie, a ja, rozumiejąc, co ma na myśli, odsunęłam się.
- W porządku. Lubię wiersze... Więc super, że piszesz - uśmiechnęłam się delikatnie, próbując wybrnąć z kłopotliwej sytuacji. Znowu założyłam niesforny kosmyk włosów za ucho... To chyba jakiś tik nerwowy, czy coś.
Wróciłam na swoją trochę-za-twardą kanapę i rozłożyłam się na niej leniwie. Wzięłam jedną z książek - a dokładniej tą, którą wcześniej oglądał Laurence - i, trzymając ją jak najcenniejszy skarb, delikatnie wertowałam pożółkłe ze starości stronice. Wprawdzie czytałam ją już tysiące razy, ale za każdym razem odkrywałam coś nowego... I jeszcze piękniejszego od poprzednich odkryć. Była bardzo, bardzo stara - kupiłam ją chyba jeszcze wówczas, kiedy była wydawana. Życie elfa ma takie plusy, że coś, co dostaniesz w dzieciństwie, w dalekiej przyszłości posłuży ci jeszcze jako źródło zarobku. Ja jednak ani myślałam sprzedawać żadnego z moich skarbów i przysięgam, zatłukłabym osobę, która w jakikolwiek sposób zniszczyłaby mi któryś z nich, albo - odpukać - ukradła. Taki ktoś długo by już nie pożył, jestem pewna.
- Wychodzę - rzuciłam, gdy znudziło mi się ciągłe siedzenie w pokoju. Schowałam klucz do kieszeni (nie znoszę tych niezapinanych, zawsze mam wrażenie, że dana rzecz mi z niej wypadnie!) i w milczeniu wyszłam z pokoju. Na korytarzu, z uwagi na zakończone już dawno lekcji, nie było żywej duszy. Szkoła wieczorem wygląda zarąbiście. Ciemne, długie korytarze. Opatulone mrokiem ławki, na których są jedynie pojedyncze plamy księżycowego światła zza okna... To jest to. To jest to, co lubię.
Wymknęłam się z budynku i poszłam do przyszkolnego parku. O tej porze zdawał się być naprawdę mroczny i pełen tajemnic - cały klimat potęgowało jeszcze złowieszcze szumienie drzew, trzask łamanych gałązek i...
Trzask łamanych gałązek?
Rozejrzałam się wokół siebie, ale nie dostrzegłam żadnych oznak życia. Przełknęłam ślinę - kto o tej porze, z wyłączeniem mnie, grasowałby po parku? I... czemu się ukrywa?
Stałam jak wryta w miejscu, nie wiedząc, co ze sobą zrobić. Uciekać? To może być jakiś seryjny gwałciciel albo psychopatyczny morderca. Stać w miejscu? Nie wiedziałam, co zrobić, więc zdecydowałam się na drugą opcję.
Nie zdążyłam mrugnąć okiem, gdy tuż przed moimi nogami przebiegło coś tak czarnego niczym węgiel, a wielkości średniego psa. Cofnęłam się gwałtownie, źle stawiając stopę, w wyniku czego przewróciłam się i wpadłam do sporego strumyka. Upewniłam się, że dziwne-straszne coś pobiegło już dalej, po czym wstałam i puściłam się biegiem z powrotem do szkoły. Biegłam szkolnymi korytarzami niczym jakiś zając, by koniec końców z impetem otworzyć drzwi do pokoju.
Laurence był wyraźnie zdziwiony tym, że wchodzę tak nagle, a w dodatku mokra jak wydra.
- Co ty odwaliłaś? - widać było, że starał się nie parsknąć śmiechem... Bo kto by nie chciał?
- Ja... Byłam w parku... I... - mówiłam pojedyncze wyrazy, nie mogąc złapać oddechu - I... Kuźwa, tam coś było, do cholery... Nie wiem, co... I wpadłam... Do strumyka... Kuźwa. Muszę się przebrać.
Otworzyłam niezgrabnie torbę i wyjęłam z niej pierwsze lepsze ubrania. Zdjęłam przemoczoną do suchej nitki bluzę, by sięgnąć wyjąć z niej moje rzeczy.
Przeklęłam.
Bardzo siarczyście przeklęłam.
- Gdzie. Mój. Telefon. - wystękałam, niespokojnie przeszukując kieszenie - I klucze. Za jakie grzechy? Musiały wpaść do strumienia. Matko... Będę musiała go poszukać. Jeszcze dzisiaj. Musi gdzieś tam być. Rodzice mnie zabiją, kupili go niedawno.
Nie trudziłam się już nawet ze zmianą ubrań - tak jak byłam wciąż mokra, tak miałam zamiar wyjść. Z powrotem założyłam ociekającą wodą bluzę i zmierzyłam w stronę drzwi.
- Idziesz też czy zostajesz? MUSZĘ szukać tego telefonu - jęknęłam.

Laurence? Jeżeli kiedykolwiek pomyślisz, że Twoje opowiadania są bez sensu, pomyśl o tym tutaj XD

Od Thomasa C.D Scarlett

Podkręcają muzykę jeszcze głośniej przycisnąłem słuchawki do uszu i zatapiając się w melodii odciąłem od całego świata. Zamknąłem oczy odpływając tym samym w jakiś odległy świat, który z pewnością ani trochę nie przypominał zatłoczonego szkolnego korytarza. Gdy nadchodził refren, długo wyczekiwane, energiczne brzmienie gitar wszystko zostało brutalnie przerwane przez dzwonek. Krótki lecz wkurzający alarm przedostał się do moich uszu. Z resztą nie tylko moich. Wszyscy uczniowie w popłochu zaczęli zbiegać schodami na dół lub na górę w zależności od tego gdzie akurat mieli mieć lekcje. Czasem bawiło mnie to zachowanie. Byli to głównie pierwszoklasiści, którym oczywiście nie było jeszcze w głowach wagarowanie czy spóźnienie. Zdjąłem słuchawki i schowałem je do plecaka razem z telefonem po czym zgarnąłem z podłogi podręczniki i wyszedłem z szatni.
Tak... Może było to dość dziwne miejsce na spędzanie przerw, bo zazwyczaj kryli się tam ci którzy tego dnia mieli dostać łomot od starszaków ale mnie to miejsce pasowało w takich dniach jak ten.
Wszedłem na górne piętro i ruszyłem korytarzem na przód zahaczając o coś po drodze. Ignorując to poszedłem dalej by po chwili znów się zatrzymać słysząc za plecami cichy głos.
- chyba wypadła ci książka...
Bez odwracania się zerknąłem na trzymane w dłoni podręczniki by upewnić się że słowa skierowane były do mnie. Rzeczywiście... Brakowało książki od biologii. Odwróciłem się i napotkałem speszone spojrzenie nieco młodszej ode mnie dziewczyny. W chudej, bladej ręce wyciągniętej w moją stronę ściskała moją własność.
- Rzeczywiście - uśmiechnąłem się szeroko biorąc od niej książkę- Dzięki.
Na twarzy nieznajomej pojawiło się coś na kształt uśmiechu.
- Nie ma za co -powiedziała i okręcając się na pięcie ruszyła w stronę klasy.
Patrzyłem jak odchodzi zastanawiając się czy nie byłaby to dobra okazja do nawiązania nowej znajomości. Walcząc ze sobą w końcu odezwałem się. Może nawet nieco głośniej niż powinienem.
- Zaczekaj!
Słowa dobiegły do jej uszu dosłownie w ostatnim momencie, bo już kładła dłoń na klamce. Słysząc mój krzyk podniosła głowę i zwróciła twarz w moją stronę.
Stałem jak wryty nie dokońca pewien co właściwie chciałem powiedzieć. Otrząsnąłem się jednak szybko i zapytałem.
- Co powiesz na krótki spacer? -znów przywołałem na twarz szeroki uśmiech by przekonać ją nim.
Dziewczyna zdawała się być zaskoczona tym pytaniem. Wpatrywała się we mnie po czym zdejmując rękę z klamki spytała. - Ale.... Teraz?
Zaśmiałem się cicho, jakby sam do siebie.
- Oczywiście. I tak jestem już spóźniony na lekcje, podobnie jak ty.
Widać było, że jasno włosa waha się. Utkwiła swój wzrok na drzwiach marszcząc lekko brwi. Przewróciłem oczami -z jakiegoś powodu bawiło mnie jej niezdecydowanie- i podszedłem kilka kroków na przód łapiąc ją za nadgarstek.
- Oj no chodź! -zaśmiałem się po czym pociągnąłem za sobą.
Zaskoczona dziewczyna omal nie upuściła torby lecz w ostatniej chwili poprawiła spadający jej z ramienia pasek. Gdy już myślałem, że nareszcie będę miał okazję ją poznać drzwi od sali otworzyły się i stanęła w nich chuda blondynka o ostrych rysach twarzy i równie ostrym charakterze.
- Panno Blackfyre! Długo masz zamiar jeszcze romansować na tym korytarzu? Lekcja zaczęła się piętnaście minut temu!
Z wnętrza klasy wydobył się chichot a ja poczułem się winny, że to przeze mnie. Mimo to postanowiłem nie odpuszczać. Posłałem dziewczynie przepraszajace spojrznie gdy już znikała za drzwiami po czym udałęm się na szkole boisko.

Spędziłem na boisku całą pierwszą lekcję, pomimo że miałem wtedy biologię. Nie schodziłem z niego też podczas przerwy, która właśnie nadeszła. Ćwiczyłem strzały do bramki i robiłem to w sumie tylko dlatego, że strasznie mi się nudziło. Zastanawiałem się czy nie pójść poszukać Scarlett ale nie byłem pewien czy chce mnie teraz widzieć. Zdawało się, że ta nauczycielka należała do tych typowych wiedźm, które żyją tylko po to by uprzykszać innym życie.
Zamyślony wziąłem rozbieg i znów uderzyłem w piłkę, która z zawrotną prędkością poleciała w stronę bramki, odbiła się od słupka i przelatując nad moją głową poleciała w stronę schodów. Cichy jęk oraz śmiech zebranych na podwórku uczniów pozwilił mi się domyślić, że ktoś oberwał. Potruchtałem w tamtą sztronę zauważając dziewczynę siedzącą na schodach. Chowała głowę w dłoniach rozmasowując ją. Ukucnąłem obok próbując ocenić rozmiar szkody jaką jej przypadkiem wyrządziłem.
- Nic Ci się nie stało? -spytałem choć oczywiste było, że nie kuliła by się tak gdyby wszystko było w porządku.
Usłyszałem cichy jęk a potem spojrzenie nieznajomej i moje spotkało się. Drgnąlem zaskoczony rozpoznając w dziewczynie Scarlett.
- Wygląda na to, że przysparzam Ci dziś samych problemów -zaśmiałem się

Scarlett?

Od Laurence'go C.D Sallei

Przekręciłem kolejną kartkę książki obserwując jak znad jej grzbietu wznosi się pyłek kurzu. Swoją drogą była ona wyjątkowo ciekawa, zawsze interesowała mnie historia II wojny światowej, a czytana przeze mnie lektura opowiadała o jej największych zbrodniarzach. To interesujące z jakim talentem wykorzystywali słabe i kruche ludzkie ciało...
Jednak na zagłębianie się w moje anatomiczne zamiłowania nie było czasu, moje myśli zaprzątał kompletnie inny kłopot.
Mianowicie fakt, że do mojego pokoju miał wprowadzić się ktoś... Bałem się iż będzie to niezrównoważony bałaganiarz o słabszej psychice niż 10-letnie dziecko.
Bo z tego co słyszałem miał być to chłopak imieniem Max...
No właśnie, miał być.
Nietrudno wyobrazić sobie więc szok jaki przeżyłem gdy w progach mojego pokoju stanęła rudowłosa dziewczyna. Tym bardziej nie miałem ochoty dzielić się z nią moim azylem.
Kobiety są takie... Specyficzne.
Ich kosmetyki, ubrania to wszystko jest wszędzie, pochłania Cię i nawet nie wiesz kiedy zaczynasz interesować się tym, że jakaś dziewczyna miała czelność nosić podróbkę torebki od Michael'a Kross'a.
Sallei (bo tak się przedstawiła) okazała się dużo bardziej towarzyska i wygadana niż bym tego chciał, bo ja niestety nie miałem żadnej z tych cech.
Zapewne cała rozmowa skończyłaby się na zadanym przez nią pytaniu gdyby nie fakt, że dziewczyna właśnie zaczęła wyciągać stosy bardzo interesujących mnie książek.
Zachowując w swoich ruchach typową dla mnie grację podniosłem się z łóżka odrzucając na nie książkę i zbliżyłem do dziewczyny, od której byłem sporo wyższy.
- Prawdziwe białe kruki - szepnąłem do siebie przesuwając opuszkami palców po grubej, brązowej okładce. - Mogę? - zwróciłem się do dziewczyny, która patrzyła na mnie tak jakby w moich oczach właśnie odkryła szaleństwo.
- Możesz, tylko uważaj - przestrzegła mnie jak dziecko na co porwałem książki na swoje łóżko. Z zapałem zacząłem przekartkowywać każdą z nich, podziwiając ich staranność.
- Tylko się nie zakochaj - skwitowała mnie gadatliwa, której imię kompletnie wyleciało mi z głowy. - Ty... jak Ci tam - dopowiedziała na co przewróciłem oczami.
- Laurence - odparłem zanurzony w zajmującej lekturze, Dziewczyna schyliła głowę w dźwięcznym geście.
- Brzmi jak imię jakiegoś szlachcica.
- Pewnie mam błękitną krew - odparłem cynicznie. Po dłuższej chwili napawania się radością odłożyłem książkę na ich miejsce czując jak przytłaczająca jest cisza, która nastała właśnie między nami.
- Nie widziałam Cię nigdy więcej na szkolnych korytarzach - zwróciła uwagę siadając na krawędzi łóżka.
- Jak zapewne zdążyłaś zauważyć, nie jestem osobą zbyt towarzyską, nie lubię być kojarzony, ale Ciebie zdążyłem zauważyć, jesteś osobą dość rozpoznawalną, prawda? Zawsze ktoś kręci się koło Ciebie  - odparłem łagodnym tonem.
Ważne, by być uprzejmym dla nowo poznanych, nigdy nie wiadomo jak mogą Ci się przydać.Uśmiech rudowłosej nieco przygasł, kiedy zacząłem swoje rozważania. Zapewne zdążyła wziąć mnie za prześladowcę z psychozami. - Spokojnie, nie mam w planach Cię zabić - zaśmiałem się melodyjnie, lecz krótko. Naszą z wolna rozwijającą się konwersację przerwał alarm, który przypomniał mi o tym, że za chwilę zaczynają się moje zajęcia,
- Miłego rozpakowywania się - rzuciłem przez ramię i zgarniając ze sobą czarną torbę zatrzymałem się przy drzwiach - Mam nadzieję, że się nawzajem nie pozabijamy - uśmiechnąłem się twarzą do drzwi i wyszedłem zatrzaskując je za sobą.
Mieszkanie ze współlokatorem może być całkiem ciekawe.

***

- H-hej Laurence... Jest sprawa... - jakiś pierwszoklasista jąkał się niemiłosiernie próbując skleić skierowane do mnie zdanie. Akurat zmierzałem do pokoju po skończonych lekcjach zbyt zmęczony by na niego nakrzyczeć, a wiedząc, że przekroczyłem swój limit ciepłych spojrzeń, gromiłem chłopaka wzrokiem okazując swoje zniecierpliwienie. - Bo u Ciebie mieszka t-taa dziewczyna, widziałem dzisiaj - zaśmiałem się gorzko widząc jak na jego twarz wpływa rumieniec. - M-mógłbyś dać jej to..? - wyciągnął w moją stronę białą, ładnie złożoną kartkę i nie okazując przy tym zbyt wielkiego zainteresowania, rozwinąłem czytając zawartość. 

- No weź! - krzyknął próbując wyrwać mi, jak się okazało list miłosny. 

- No co? Może Ty i ona planujecie zamach na moje życie? Jestem zbyt cenny, lepiej dmuchać na zimne - złożyłem starannie kartkę uśmiechając się od ucha do ucha. Blondyn patrzył na mnie błagalnie.

- Mam dziś dzień dobroci dla zwierząt - mruknąłem wzdychając, po czym wsunąłem kartkę do tylnej kieszeni spodni. Odszedłem od młodszego zostawiając go z ogromną radością wypisaną na słodkiej, skrępowanej buźce...

Swoją drogą było to dla mnie dość żałosne. Te skrępowanie przed własnymi uczuciami. Powinien się cieszyć, że żywi je do kogokolwiek, że nie jest ich pozbawiony. Mówić o nich, a nie podsyłać liściki. Nie dane jest jednak mówić o miłości osobie, która nigdy nie kochała. Kiedy doszedłem do drzwi własnego pokoju okazało się, że są one zamknięte, a ja zapomniałem swojego kluczyka. 

- Cholera jasna... - warknąłem do siebie, obracając na pięcie, gdy z końca korytarza dostrzegłem znajomą już sylwetkę. Dziewczyna poruszała się z gracją, ale w tak nietypowy sposób jakby sama nie zdawała sobie z niego sprawy. Być może to przez długie nogi, które same nadawały dość specyficzne ruchy albo...

- Zapomniałeś klucza? - wyrwała mnie z zamyślenia wyjmując go z własnej torby - Znamy się tak chwilę, a już nie możesz beze mnie żyć - zaśmiała się dając mi do zrozumienia, że żartuje, co zignorowałem przypominając sobie o wydarzeniach sprzed chwili. 

- A tak... Masz cichego wielbiciela - mruknąłem w jej stronę i podałem dziewczynie kartkę. 

- Kto Ci to dał? - spytała ze zdziwieniem, wsuwając kosmyk włosów za ucho. 

- Jak Ci powiem, to już nie będzie cichy wielbiciel - wzruszyłem ramionami. Z zamiarem dokończenia rozmowy wyjąłem z torby zeszyt z poezją własną chcąc zakończyć, rozpoczęty dzisiejszej nocy wiersz. 

Sallei? (chyba tylko ja jedna wiem co tu się właśnie stało.)

Od Yami (Ismael?)

Siedziałam sobie spokojnie w pokoju, oczywiście ktoś musiał zakłócić mój spokój i ciszę, a mianowicie ktoś wprowadzał się niedaleko i tłukł się z torbami. Denerwowało mnie to, jednak postanowiłam nic z tym nie robić, w końcu musi przestać. Nie myliłam się, po kolejnych piętnastu minutach nastała cisza na korytarzu, w końcu mogłam iść się przejść. Upewniwszy się, że nikogo w pobliżu nie ma, kto mógłby mnie zaczepić wyszłam z pokoju zamykając go na klucz. Wyszłam z kotem na spacer, wyszliśmy z budynku i zmierzaliśmy w stronę ogrodu, miałam ze sobą szkicownik, ołówki, gumki, temperówkę oraz podkładkę. Głowę miałam spuszczoną w dół, co było wielkim błędem, gdyż zanim się obejrzałam uderzyłam w kogoś, zachwiałam się, jednak złapałam z powrotem równowagę.
-P-przepraszam. - mruknęłam cicho spoglądając ukradkiem na osobę, na którą wpadłam.


Może Ismael?

Od Scarlett

Zacisnęłam palce na książce, którą akurat trzymałam w rękach, gdy stanęłam przed wejściem do szkoły. Odwróciłam głowę w bok, gdzie stała moja, jak zwykle uśmiechnięta, siostra. Przełknęłam cicho ślinę, po czym zapytałam:
- Sal, czy ja naprawdę muszę tam iść?
Dziewczyna poprawiła kosmyk swoich rudych włosów, który spadł na jej czoło, po czym parsknęła śmiechem.
- No pewnie! Przecież chodzimy tam codziennie, a przypominam ci, że nikt cię nie zabije. Przynajmniej tak mi się wydaje.
- Dlaczego nie mogę być z tobą w klasie?-jęknęłam, spuszczając głowę. Poczułam ciepłą dłoń mojej siostry na plecach. Podniosłam wzrok, by zobaczyć jej pokrzepiający uśmiech.
- Chodź, młoda, idziemy - powiedziała i pchnęła drzwi szkoły, a ja jak cień ruszyłam za nią.
Już po chwili szłyśmy korytarzem, przepychając się pomiędzy chmarą ludzi. Wszyscy albo krzyczeli, albo się śmiali, albo chociaż rozmawiali. Tylko ja, starając się nie łapać z nikim kontaktu wzrokowego, szłam cicho za siostrą, która co chwilę przybijała komuś piątkę, albo się przytulała. Wywracałam delikatnie oczami za każdym razem. Może troszkę zazdrościłam jej tej pewności siebie. Tego czegoś, przez co każdy od razu ją lubił. Ona potrafiła po prostu się uśmiechnąć i od razu zyskać paru nowych przyjaciół, a ja miałam trudności nawet z dłuższą rozmową.
- Scarlett, mam tu lekcje- Sallei nagle się zatrzymała, przez co prawię na nią wpadłam. Uniosłam wzrok. Dziewczyna stanęła przy drzwiach prowadzących do jednej z sal. Westchnęłam cicho. - A ty, gdzie teraz masz?
- Piętro wyżej - mruknęłam, marszcząc brwi. Po chwili koło nas zaczęła się zbierać grupka ludzi, klasa Sallei. Znałam ich wszystkich, bo często bywali w naszym domu.
- Hej, Scarlett. - Jedna z koleżanek mojej siostry posłała mi ciepły uśmiech. Postarałam się go odwzajemnić, ale nie odezwałam się.
- Musisz już iść, kurczaczku, zaraz zaczną się lekcje - powiedziała Sal, kładąc dłoń na moim plecach. Delikatnie mnie popchnęła, najprawdopodobniej po to, żebym sobie poszła. Prychnęłam cicho pod nosem, przeklinając siostrę w myślach. Momentami wydawało mi się, że trochę się mnie wstydzi.
- Okej - mruknęłam. W momencie, gdy stawiłam pierwszy krok w stronę schodów, zadzwonił dzwonek. Szybko stanęłam jak najbliżej ściany, by napierający tłum mnie nie podeptał. Zaczęłam się denerwować. Tak bardzo nie lubiłam spóźniać się na lekcję. Za każdym razem, gdy wchodziłam do sali po dzwonku, czułam na sobie wzrok tych wszystkich osób. Okropne, naprawdę okropne uczucie.
Gdy wszyscy weszli już do sal, mogłam spokojnie ruszać. Skierowałam się w stronę schodów prowadzących na wyższe piętro. Miałam ochotę uciec, byleby nie wchodzić na lekcje, gdzie siedzi już pełno ludzi. Przełknęłam nerwowo ślinę i odruchowo poprawiłam włosy. Robiłam tak, gdy się stresowałam. Spuściłam wzrok, byleby nie napotkać czyichś oczu. W końcu każdy mógł wyjść do toalety, albo coś.
Szłam szybko, a dźwięk, który wydawały moje niewysokie obcasy, roznosił się po całym korytarzu, przez co mimowolnie się rumieniłam. Gdy byłam już prawie pod salą, poczułam lekki ból w ręce. Uniosłam wzrok i zobaczyłam chłopaka idącego w przeciwną stronę. Pewnie szturchnął mnie ręką, ale nie zauważył. Po chwili rzuciła mi się w oczy książka, która na pewno nie leżała na ziemi przed przejściem blondyna. Przez chwilę walczyłam ze sobą, czy odezwać się, czy nie. Wygrała jednak chęć pomocy, więc schyliłam się i podniosłam podręcznik.
- Hej, chyba wypadła ci książka - powiedziałam na tyle głośno, by chłopak mógł to usłyszeć.

<Thomas? wybacz, następne będzie już lepsze, obiecuję>

Rosie Ferras

imię: Rosie

nazwisko: Ferrars

przezwisko: Yui, Ross

wiek: 18 lat

rasa: hybryda wampira i upadłego

płeć: Kobieta

orientacja: Hetero

pochodzenie: USA, Chicago

pokój: 6

głos: "See You Again" - Wiz Khalifa feat. Charlie Puth (Against The Current Cover)

motto: "Bo ja jestem sobą, a nie tym, kogo ze mnie robią"

aparycja: race jest dziewczyną która na pewno nie grzeszy urodą. Przyciąga wzrok większości chłopaków ( również tych "mniej sympatycznych" ), dlatego niejedna była sytuacja, że jakiś koleżka się do niej dobierał. Mierzy sobie metr sześćdziesiąt siedem wzrostu, ma długie nogi, jest szczupła i zgrabna. Ma delikatne rysy twarzy, wąskie brwi, długie, grube rzęsy oraz duże, czarne, głębokie oczy, od których większość ludzi wręcz nie potrafi oderwać wzroku. Należałoby też wspomnieć o jej długich, gęstych, jedwabistych w dotyku włosach koloru wpadającego w rudy, rozjaśnionego na końcach. Dziewczyna posiada mały kolczyk w nosie, kilka kolczyków na uszach oraz kolczyk w pępku. Planuje wykonanie pierwszego w swoim życiu tatuażu. 

Jak można określić styl Yui? Przede wszystkim dziewczyna kocha rurki, te z wysokim stanem, jak i biodrówki. Czasem wciągnie na siebie dresy, jednak to należy już do rzadkości. Na górę zakłada najróżniejsze bluzy, bluzki i topy, zależy od pogody i jej humoru. Nie obwiesza się bransoletkami czy naszyjnikami, nosi jedynie amulet który znalazła pewnych wakacji nad morzem zakopany w piasku. Grace uwielbia nosić rzeczy w kolorach czerni, dlatego niektórzy uważają ją za wysłanniczkę diabła lub demona z prawdziwego zdarzenia. Nie nakłada na twarz tony tapety, preferuje raczej tusz do rzęs i pomadkę\błyszczyk, na szczególne okazje cienie do oczu, ponieważ twarz dziewczyny jest najprościej w świecie nieskazitelna i świetlista. Podsumowując, Yui jest na prawdę piękną dziewczyną, której niejedna zazdrości urody.

charakter: Dziewczyna jest bardzo nieufna i mocno zamknięta w sobie. Woli przebywać w samotności niż w większym towarzystwie, nie jest jednak aspołeczna. Jej oczy u wielu osób budzą strach, dlatego wszyscy jej unikali, nawet własna rodzina. Można by było pomyśleć, że Yui jest dziewczyną słabą i delikatną niczym nasiona dmuchawca, którym wystarczy tylko lekki powiew wiatru, by ten poniósł je dalej. I tutaj muszę cię zaskoczyć, bo tak nie jest, a nawet wręcz przeciwnie. Grace nigdy nie pozwoli się poniżać czy też wykorzystywać, a gdy ktoś chociażby spróbuje, srogo tego pożałuje. Z początku dla wszystkich jest bezuczuciowa i chłodna, nie pozwala sobie na uśmiech, łzy, jedynie na gniew. Nauczyła się, że ludziom nie można ufać, że tylko czekają na okazję, by zamienić jej życie w zgliszcza. Grace można by było porównać do wspaniałego aktora, który przez długi czas nosząc jedną, tą samą maskę zaczął zapominać jaki był na prawdę. Jeżeli jednak będziesz wystarczająco cierpliwy, nie będziesz mógł uwierzyć że dziewczyna, która z początku była wobec ciebie wredna i chłodna, teraz siedzi spokojnie blisko ciebie i śmieje się uroczo z twoich żartów. Co do spraw sercowych Yui zakochała się w swoim życiu tylko dwa razy. Za pierwszym razem jej kolega z klasy nie odczuwał tego samego co ona i darzył do niej niechęć, a nastolatka musiała się pilnować by nie spoglądać zbyt długo w jego głębokie, ciemno niebieskie oczy. Miłość do niego przeszła równo z jej 16 urodzinami. Rok później poznała przystojnego, starszego o dwa lata chłopaka o ciemnych, hipnotyzujących oczach. Zakochali się w sobie i byli razem przez rok. Ciemnowłosy chłopak zdradził ją wtedy z jej przyjaciółką. Dlatego jak się już pewnie domyślasz, Grace nie jest łatwą dziewczyną i bardzo trudno jest ją w sobie rozkochać.

Podsumowując, by do niej dotrzeć, należy poświęcić na prawdę dużo czasu i bynajmniej spróbować zobaczyć świat jej oczami.

partner: brak.

rodzina: Zerwała kontakt.

zainteresowania: astronomia, astrologia, jazda konna, piła nożna, piła ręczna, koszykówka, siatkówka, śpiew, taniec, gra na gitarze i perkusji, szkicowanie, fotografia, 

inne:

- kocha czekoladę i żelki

- uwielbia prędkość i wysokość

- kiedyś się cięła

- jej gitara to świętość

- bardzo szybko uczy się nowych rzeczy

kontakt: Anonimowy gracz

Zwierzę: -