Od Thomasa C.D Scarlett

Podkręcają muzykę jeszcze głośniej przycisnąłem słuchawki do uszu i zatapiając się w melodii odciąłem od całego świata. Zamknąłem oczy odpływając tym samym w jakiś odległy świat, który z pewnością ani trochę nie przypominał zatłoczonego szkolnego korytarza. Gdy nadchodził refren, długo wyczekiwane, energiczne brzmienie gitar wszystko zostało brutalnie przerwane przez dzwonek. Krótki lecz wkurzający alarm przedostał się do moich uszu. Z resztą nie tylko moich. Wszyscy uczniowie w popłochu zaczęli zbiegać schodami na dół lub na górę w zależności od tego gdzie akurat mieli mieć lekcje. Czasem bawiło mnie to zachowanie. Byli to głównie pierwszoklasiści, którym oczywiście nie było jeszcze w głowach wagarowanie czy spóźnienie. Zdjąłem słuchawki i schowałem je do plecaka razem z telefonem po czym zgarnąłem z podłogi podręczniki i wyszedłem z szatni.
Tak... Może było to dość dziwne miejsce na spędzanie przerw, bo zazwyczaj kryli się tam ci którzy tego dnia mieli dostać łomot od starszaków ale mnie to miejsce pasowało w takich dniach jak ten.
Wszedłem na górne piętro i ruszyłem korytarzem na przód zahaczając o coś po drodze. Ignorując to poszedłem dalej by po chwili znów się zatrzymać słysząc za plecami cichy głos.
- chyba wypadła ci książka...
Bez odwracania się zerknąłem na trzymane w dłoni podręczniki by upewnić się że słowa skierowane były do mnie. Rzeczywiście... Brakowało książki od biologii. Odwróciłem się i napotkałem speszone spojrzenie nieco młodszej ode mnie dziewczyny. W chudej, bladej ręce wyciągniętej w moją stronę ściskała moją własność.
- Rzeczywiście - uśmiechnąłem się szeroko biorąc od niej książkę- Dzięki.
Na twarzy nieznajomej pojawiło się coś na kształt uśmiechu.
- Nie ma za co -powiedziała i okręcając się na pięcie ruszyła w stronę klasy.
Patrzyłem jak odchodzi zastanawiając się czy nie byłaby to dobra okazja do nawiązania nowej znajomości. Walcząc ze sobą w końcu odezwałem się. Może nawet nieco głośniej niż powinienem.
- Zaczekaj!
Słowa dobiegły do jej uszu dosłownie w ostatnim momencie, bo już kładła dłoń na klamce. Słysząc mój krzyk podniosła głowę i zwróciła twarz w moją stronę.
Stałem jak wryty nie dokońca pewien co właściwie chciałem powiedzieć. Otrząsnąłem się jednak szybko i zapytałem.
- Co powiesz na krótki spacer? -znów przywołałem na twarz szeroki uśmiech by przekonać ją nim.
Dziewczyna zdawała się być zaskoczona tym pytaniem. Wpatrywała się we mnie po czym zdejmując rękę z klamki spytała. - Ale.... Teraz?
Zaśmiałem się cicho, jakby sam do siebie.
- Oczywiście. I tak jestem już spóźniony na lekcje, podobnie jak ty.
Widać było, że jasno włosa waha się. Utkwiła swój wzrok na drzwiach marszcząc lekko brwi. Przewróciłem oczami -z jakiegoś powodu bawiło mnie jej niezdecydowanie- i podszedłem kilka kroków na przód łapiąc ją za nadgarstek.
- Oj no chodź! -zaśmiałem się po czym pociągnąłem za sobą.
Zaskoczona dziewczyna omal nie upuściła torby lecz w ostatniej chwili poprawiła spadający jej z ramienia pasek. Gdy już myślałem, że nareszcie będę miał okazję ją poznać drzwi od sali otworzyły się i stanęła w nich chuda blondynka o ostrych rysach twarzy i równie ostrym charakterze.
- Panno Blackfyre! Długo masz zamiar jeszcze romansować na tym korytarzu? Lekcja zaczęła się piętnaście minut temu!
Z wnętrza klasy wydobył się chichot a ja poczułem się winny, że to przeze mnie. Mimo to postanowiłem nie odpuszczać. Posłałem dziewczynie przepraszajace spojrznie gdy już znikała za drzwiami po czym udałęm się na szkole boisko.

Spędziłem na boisku całą pierwszą lekcję, pomimo że miałem wtedy biologię. Nie schodziłem z niego też podczas przerwy, która właśnie nadeszła. Ćwiczyłem strzały do bramki i robiłem to w sumie tylko dlatego, że strasznie mi się nudziło. Zastanawiałem się czy nie pójść poszukać Scarlett ale nie byłem pewien czy chce mnie teraz widzieć. Zdawało się, że ta nauczycielka należała do tych typowych wiedźm, które żyją tylko po to by uprzykszać innym życie.
Zamyślony wziąłem rozbieg i znów uderzyłem w piłkę, która z zawrotną prędkością poleciała w stronę bramki, odbiła się od słupka i przelatując nad moją głową poleciała w stronę schodów. Cichy jęk oraz śmiech zebranych na podwórku uczniów pozwilił mi się domyślić, że ktoś oberwał. Potruchtałem w tamtą sztronę zauważając dziewczynę siedzącą na schodach. Chowała głowę w dłoniach rozmasowując ją. Ukucnąłem obok próbując ocenić rozmiar szkody jaką jej przypadkiem wyrządziłem.
- Nic Ci się nie stało? -spytałem choć oczywiste było, że nie kuliła by się tak gdyby wszystko było w porządku.
Usłyszałem cichy jęk a potem spojrzenie nieznajomej i moje spotkało się. Drgnąlem zaskoczony rozpoznając w dziewczynie Scarlett.
- Wygląda na to, że przysparzam Ci dziś samych problemów -zaśmiałem się

Scarlett?

Od Laurence'go C.D Sallei

Przekręciłem kolejną kartkę książki obserwując jak znad jej grzbietu wznosi się pyłek kurzu. Swoją drogą była ona wyjątkowo ciekawa, zawsze interesowała mnie historia II wojny światowej, a czytana przeze mnie lektura opowiadała o jej największych zbrodniarzach. To interesujące z jakim talentem wykorzystywali słabe i kruche ludzkie ciało...
Jednak na zagłębianie się w moje anatomiczne zamiłowania nie było czasu, moje myśli zaprzątał kompletnie inny kłopot.
Mianowicie fakt, że do mojego pokoju miał wprowadzić się ktoś... Bałem się iż będzie to niezrównoważony bałaganiarz o słabszej psychice niż 10-letnie dziecko.
Bo z tego co słyszałem miał być to chłopak imieniem Max...
No właśnie, miał być.
Nietrudno wyobrazić sobie więc szok jaki przeżyłem gdy w progach mojego pokoju stanęła rudowłosa dziewczyna. Tym bardziej nie miałem ochoty dzielić się z nią moim azylem.
Kobiety są takie... Specyficzne.
Ich kosmetyki, ubrania to wszystko jest wszędzie, pochłania Cię i nawet nie wiesz kiedy zaczynasz interesować się tym, że jakaś dziewczyna miała czelność nosić podróbkę torebki od Michael'a Kross'a.
Sallei (bo tak się przedstawiła) okazała się dużo bardziej towarzyska i wygadana niż bym tego chciał, bo ja niestety nie miałem żadnej z tych cech.
Zapewne cała rozmowa skończyłaby się na zadanym przez nią pytaniu gdyby nie fakt, że dziewczyna właśnie zaczęła wyciągać stosy bardzo interesujących mnie książek.
Zachowując w swoich ruchach typową dla mnie grację podniosłem się z łóżka odrzucając na nie książkę i zbliżyłem do dziewczyny, od której byłem sporo wyższy.
- Prawdziwe białe kruki - szepnąłem do siebie przesuwając opuszkami palców po grubej, brązowej okładce. - Mogę? - zwróciłem się do dziewczyny, która patrzyła na mnie tak jakby w moich oczach właśnie odkryła szaleństwo.
- Możesz, tylko uważaj - przestrzegła mnie jak dziecko na co porwałem książki na swoje łóżko. Z zapałem zacząłem przekartkowywać każdą z nich, podziwiając ich staranność.
- Tylko się nie zakochaj - skwitowała mnie gadatliwa, której imię kompletnie wyleciało mi z głowy. - Ty... jak Ci tam - dopowiedziała na co przewróciłem oczami.
- Laurence - odparłem zanurzony w zajmującej lekturze, Dziewczyna schyliła głowę w dźwięcznym geście.
- Brzmi jak imię jakiegoś szlachcica.
- Pewnie mam błękitną krew - odparłem cynicznie. Po dłuższej chwili napawania się radością odłożyłem książkę na ich miejsce czując jak przytłaczająca jest cisza, która nastała właśnie między nami.
- Nie widziałam Cię nigdy więcej na szkolnych korytarzach - zwróciła uwagę siadając na krawędzi łóżka.
- Jak zapewne zdążyłaś zauważyć, nie jestem osobą zbyt towarzyską, nie lubię być kojarzony, ale Ciebie zdążyłem zauważyć, jesteś osobą dość rozpoznawalną, prawda? Zawsze ktoś kręci się koło Ciebie  - odparłem łagodnym tonem.
Ważne, by być uprzejmym dla nowo poznanych, nigdy nie wiadomo jak mogą Ci się przydać.Uśmiech rudowłosej nieco przygasł, kiedy zacząłem swoje rozważania. Zapewne zdążyła wziąć mnie za prześladowcę z psychozami. - Spokojnie, nie mam w planach Cię zabić - zaśmiałem się melodyjnie, lecz krótko. Naszą z wolna rozwijającą się konwersację przerwał alarm, który przypomniał mi o tym, że za chwilę zaczynają się moje zajęcia,
- Miłego rozpakowywania się - rzuciłem przez ramię i zgarniając ze sobą czarną torbę zatrzymałem się przy drzwiach - Mam nadzieję, że się nawzajem nie pozabijamy - uśmiechnąłem się twarzą do drzwi i wyszedłem zatrzaskując je za sobą.
Mieszkanie ze współlokatorem może być całkiem ciekawe.

***

- H-hej Laurence... Jest sprawa... - jakiś pierwszoklasista jąkał się niemiłosiernie próbując skleić skierowane do mnie zdanie. Akurat zmierzałem do pokoju po skończonych lekcjach zbyt zmęczony by na niego nakrzyczeć, a wiedząc, że przekroczyłem swój limit ciepłych spojrzeń, gromiłem chłopaka wzrokiem okazując swoje zniecierpliwienie. - Bo u Ciebie mieszka t-taa dziewczyna, widziałem dzisiaj - zaśmiałem się gorzko widząc jak na jego twarz wpływa rumieniec. - M-mógłbyś dać jej to..? - wyciągnął w moją stronę białą, ładnie złożoną kartkę i nie okazując przy tym zbyt wielkiego zainteresowania, rozwinąłem czytając zawartość. 

- No weź! - krzyknął próbując wyrwać mi, jak się okazało list miłosny. 

- No co? Może Ty i ona planujecie zamach na moje życie? Jestem zbyt cenny, lepiej dmuchać na zimne - złożyłem starannie kartkę uśmiechając się od ucha do ucha. Blondyn patrzył na mnie błagalnie.

- Mam dziś dzień dobroci dla zwierząt - mruknąłem wzdychając, po czym wsunąłem kartkę do tylnej kieszeni spodni. Odszedłem od młodszego zostawiając go z ogromną radością wypisaną na słodkiej, skrępowanej buźce...

Swoją drogą było to dla mnie dość żałosne. Te skrępowanie przed własnymi uczuciami. Powinien się cieszyć, że żywi je do kogokolwiek, że nie jest ich pozbawiony. Mówić o nich, a nie podsyłać liściki. Nie dane jest jednak mówić o miłości osobie, która nigdy nie kochała. Kiedy doszedłem do drzwi własnego pokoju okazało się, że są one zamknięte, a ja zapomniałem swojego kluczyka. 

- Cholera jasna... - warknąłem do siebie, obracając na pięcie, gdy z końca korytarza dostrzegłem znajomą już sylwetkę. Dziewczyna poruszała się z gracją, ale w tak nietypowy sposób jakby sama nie zdawała sobie z niego sprawy. Być może to przez długie nogi, które same nadawały dość specyficzne ruchy albo...

- Zapomniałeś klucza? - wyrwała mnie z zamyślenia wyjmując go z własnej torby - Znamy się tak chwilę, a już nie możesz beze mnie żyć - zaśmiała się dając mi do zrozumienia, że żartuje, co zignorowałem przypominając sobie o wydarzeniach sprzed chwili. 

- A tak... Masz cichego wielbiciela - mruknąłem w jej stronę i podałem dziewczynie kartkę. 

- Kto Ci to dał? - spytała ze zdziwieniem, wsuwając kosmyk włosów za ucho. 

- Jak Ci powiem, to już nie będzie cichy wielbiciel - wzruszyłem ramionami. Z zamiarem dokończenia rozmowy wyjąłem z torby zeszyt z poezją własną chcąc zakończyć, rozpoczęty dzisiejszej nocy wiersz. 

Sallei? (chyba tylko ja jedna wiem co tu się właśnie stało.)

Od Yami (Ismael?)

Siedziałam sobie spokojnie w pokoju, oczywiście ktoś musiał zakłócić mój spokój i ciszę, a mianowicie ktoś wprowadzał się niedaleko i tłukł się z torbami. Denerwowało mnie to, jednak postanowiłam nic z tym nie robić, w końcu musi przestać. Nie myliłam się, po kolejnych piętnastu minutach nastała cisza na korytarzu, w końcu mogłam iść się przejść. Upewniwszy się, że nikogo w pobliżu nie ma, kto mógłby mnie zaczepić wyszłam z pokoju zamykając go na klucz. Wyszłam z kotem na spacer, wyszliśmy z budynku i zmierzaliśmy w stronę ogrodu, miałam ze sobą szkicownik, ołówki, gumki, temperówkę oraz podkładkę. Głowę miałam spuszczoną w dół, co było wielkim błędem, gdyż zanim się obejrzałam uderzyłam w kogoś, zachwiałam się, jednak złapałam z powrotem równowagę.
-P-przepraszam. - mruknęłam cicho spoglądając ukradkiem na osobę, na którą wpadłam.


Może Ismael?

Od Scarlett

Zacisnęłam palce na książce, którą akurat trzymałam w rękach, gdy stanęłam przed wejściem do szkoły. Odwróciłam głowę w bok, gdzie stała moja, jak zwykle uśmiechnięta, siostra. Przełknęłam cicho ślinę, po czym zapytałam:
- Sal, czy ja naprawdę muszę tam iść?
Dziewczyna poprawiła kosmyk swoich rudych włosów, który spadł na jej czoło, po czym parsknęła śmiechem.
- No pewnie! Przecież chodzimy tam codziennie, a przypominam ci, że nikt cię nie zabije. Przynajmniej tak mi się wydaje.
- Dlaczego nie mogę być z tobą w klasie?-jęknęłam, spuszczając głowę. Poczułam ciepłą dłoń mojej siostry na plecach. Podniosłam wzrok, by zobaczyć jej pokrzepiający uśmiech.
- Chodź, młoda, idziemy - powiedziała i pchnęła drzwi szkoły, a ja jak cień ruszyłam za nią.
Już po chwili szłyśmy korytarzem, przepychając się pomiędzy chmarą ludzi. Wszyscy albo krzyczeli, albo się śmiali, albo chociaż rozmawiali. Tylko ja, starając się nie łapać z nikim kontaktu wzrokowego, szłam cicho za siostrą, która co chwilę przybijała komuś piątkę, albo się przytulała. Wywracałam delikatnie oczami za każdym razem. Może troszkę zazdrościłam jej tej pewności siebie. Tego czegoś, przez co każdy od razu ją lubił. Ona potrafiła po prostu się uśmiechnąć i od razu zyskać paru nowych przyjaciół, a ja miałam trudności nawet z dłuższą rozmową.
- Scarlett, mam tu lekcje- Sallei nagle się zatrzymała, przez co prawię na nią wpadłam. Uniosłam wzrok. Dziewczyna stanęła przy drzwiach prowadzących do jednej z sal. Westchnęłam cicho. - A ty, gdzie teraz masz?
- Piętro wyżej - mruknęłam, marszcząc brwi. Po chwili koło nas zaczęła się zbierać grupka ludzi, klasa Sallei. Znałam ich wszystkich, bo często bywali w naszym domu.
- Hej, Scarlett. - Jedna z koleżanek mojej siostry posłała mi ciepły uśmiech. Postarałam się go odwzajemnić, ale nie odezwałam się.
- Musisz już iść, kurczaczku, zaraz zaczną się lekcje - powiedziała Sal, kładąc dłoń na moim plecach. Delikatnie mnie popchnęła, najprawdopodobniej po to, żebym sobie poszła. Prychnęłam cicho pod nosem, przeklinając siostrę w myślach. Momentami wydawało mi się, że trochę się mnie wstydzi.
- Okej - mruknęłam. W momencie, gdy stawiłam pierwszy krok w stronę schodów, zadzwonił dzwonek. Szybko stanęłam jak najbliżej ściany, by napierający tłum mnie nie podeptał. Zaczęłam się denerwować. Tak bardzo nie lubiłam spóźniać się na lekcję. Za każdym razem, gdy wchodziłam do sali po dzwonku, czułam na sobie wzrok tych wszystkich osób. Okropne, naprawdę okropne uczucie.
Gdy wszyscy weszli już do sal, mogłam spokojnie ruszać. Skierowałam się w stronę schodów prowadzących na wyższe piętro. Miałam ochotę uciec, byleby nie wchodzić na lekcje, gdzie siedzi już pełno ludzi. Przełknęłam nerwowo ślinę i odruchowo poprawiłam włosy. Robiłam tak, gdy się stresowałam. Spuściłam wzrok, byleby nie napotkać czyichś oczu. W końcu każdy mógł wyjść do toalety, albo coś.
Szłam szybko, a dźwięk, który wydawały moje niewysokie obcasy, roznosił się po całym korytarzu, przez co mimowolnie się rumieniłam. Gdy byłam już prawie pod salą, poczułam lekki ból w ręce. Uniosłam wzrok i zobaczyłam chłopaka idącego w przeciwną stronę. Pewnie szturchnął mnie ręką, ale nie zauważył. Po chwili rzuciła mi się w oczy książka, która na pewno nie leżała na ziemi przed przejściem blondyna. Przez chwilę walczyłam ze sobą, czy odezwać się, czy nie. Wygrała jednak chęć pomocy, więc schyliłam się i podniosłam podręcznik.
- Hej, chyba wypadła ci książka - powiedziałam na tyle głośno, by chłopak mógł to usłyszeć.

<Thomas? wybacz, następne będzie już lepsze, obiecuję>

Rosie Ferras

imię: Rosie

nazwisko: Ferrars

przezwisko: Yui, Ross

wiek: 18 lat

rasa: hybryda wampira i upadłego

płeć: Kobieta

orientacja: Hetero

pochodzenie: USA, Chicago

pokój: 6

głos: "See You Again" - Wiz Khalifa feat. Charlie Puth (Against The Current Cover)

motto: "Bo ja jestem sobą, a nie tym, kogo ze mnie robią"

aparycja: race jest dziewczyną która na pewno nie grzeszy urodą. Przyciąga wzrok większości chłopaków ( również tych "mniej sympatycznych" ), dlatego niejedna była sytuacja, że jakiś koleżka się do niej dobierał. Mierzy sobie metr sześćdziesiąt siedem wzrostu, ma długie nogi, jest szczupła i zgrabna. Ma delikatne rysy twarzy, wąskie brwi, długie, grube rzęsy oraz duże, czarne, głębokie oczy, od których większość ludzi wręcz nie potrafi oderwać wzroku. Należałoby też wspomnieć o jej długich, gęstych, jedwabistych w dotyku włosach koloru wpadającego w rudy, rozjaśnionego na końcach. Dziewczyna posiada mały kolczyk w nosie, kilka kolczyków na uszach oraz kolczyk w pępku. Planuje wykonanie pierwszego w swoim życiu tatuażu. 

Jak można określić styl Yui? Przede wszystkim dziewczyna kocha rurki, te z wysokim stanem, jak i biodrówki. Czasem wciągnie na siebie dresy, jednak to należy już do rzadkości. Na górę zakłada najróżniejsze bluzy, bluzki i topy, zależy od pogody i jej humoru. Nie obwiesza się bransoletkami czy naszyjnikami, nosi jedynie amulet który znalazła pewnych wakacji nad morzem zakopany w piasku. Grace uwielbia nosić rzeczy w kolorach czerni, dlatego niektórzy uważają ją za wysłanniczkę diabła lub demona z prawdziwego zdarzenia. Nie nakłada na twarz tony tapety, preferuje raczej tusz do rzęs i pomadkę\błyszczyk, na szczególne okazje cienie do oczu, ponieważ twarz dziewczyny jest najprościej w świecie nieskazitelna i świetlista. Podsumowując, Yui jest na prawdę piękną dziewczyną, której niejedna zazdrości urody.

charakter: Dziewczyna jest bardzo nieufna i mocno zamknięta w sobie. Woli przebywać w samotności niż w większym towarzystwie, nie jest jednak aspołeczna. Jej oczy u wielu osób budzą strach, dlatego wszyscy jej unikali, nawet własna rodzina. Można by było pomyśleć, że Yui jest dziewczyną słabą i delikatną niczym nasiona dmuchawca, którym wystarczy tylko lekki powiew wiatru, by ten poniósł je dalej. I tutaj muszę cię zaskoczyć, bo tak nie jest, a nawet wręcz przeciwnie. Grace nigdy nie pozwoli się poniżać czy też wykorzystywać, a gdy ktoś chociażby spróbuje, srogo tego pożałuje. Z początku dla wszystkich jest bezuczuciowa i chłodna, nie pozwala sobie na uśmiech, łzy, jedynie na gniew. Nauczyła się, że ludziom nie można ufać, że tylko czekają na okazję, by zamienić jej życie w zgliszcza. Grace można by było porównać do wspaniałego aktora, który przez długi czas nosząc jedną, tą samą maskę zaczął zapominać jaki był na prawdę. Jeżeli jednak będziesz wystarczająco cierpliwy, nie będziesz mógł uwierzyć że dziewczyna, która z początku była wobec ciebie wredna i chłodna, teraz siedzi spokojnie blisko ciebie i śmieje się uroczo z twoich żartów. Co do spraw sercowych Yui zakochała się w swoim życiu tylko dwa razy. Za pierwszym razem jej kolega z klasy nie odczuwał tego samego co ona i darzył do niej niechęć, a nastolatka musiała się pilnować by nie spoglądać zbyt długo w jego głębokie, ciemno niebieskie oczy. Miłość do niego przeszła równo z jej 16 urodzinami. Rok później poznała przystojnego, starszego o dwa lata chłopaka o ciemnych, hipnotyzujących oczach. Zakochali się w sobie i byli razem przez rok. Ciemnowłosy chłopak zdradził ją wtedy z jej przyjaciółką. Dlatego jak się już pewnie domyślasz, Grace nie jest łatwą dziewczyną i bardzo trudno jest ją w sobie rozkochać.

Podsumowując, by do niej dotrzeć, należy poświęcić na prawdę dużo czasu i bynajmniej spróbować zobaczyć świat jej oczami.

partner: brak.

rodzina: Zerwała kontakt.

zainteresowania: astronomia, astrologia, jazda konna, piła nożna, piła ręczna, koszykówka, siatkówka, śpiew, taniec, gra na gitarze i perkusji, szkicowanie, fotografia, 

inne:

- kocha czekoladę i żelki

- uwielbia prędkość i wysokość

- kiedyś się cięła

- jej gitara to świętość

- bardzo szybko uczy się nowych rzeczy

kontakt: Anonimowy gracz

Zwierzę: -

Od Sallei

To głupie, że akurat  t e r a z  zachciało im się remontować lewe skrzydło internatu. Pół biedy, gdyby remontowali  sam  korytarz  -  ale  nie,  musieli  robić  to  łącznie z pokojami, rzecz jasna! Musiałam pożegnać więc mój przytulny kącik,  w  którym  mieszkałam  poprzednio  z  siostrą,  i  wybrać sobie nowy. Szkoda, bo uwielbiałam poprzedni pokój. Co racja to racja - nie  był  najlepiej  urządzony,  bo pamiętał jeszcze czasy nie-złotego wieku szkoły, ale był jakoś tak... przytulniejszy.

- Bang! - otworzyłam drzwi kopniakiem i wmaszerowałam do nowego pokoju pewnym krokiem. Zatrzymałam się, lekko skonsternowana, widząc leżącego na łóżku chłopaka. Dziwne, bo nie widziałam go nigdy wcześniej na szkolnym korytarzu... A przynajmniej go nie kojarzyłam. Przechyliłam lekko głowę i uśmiechnęłam się pobłażliwie - Chyba pomyliłeś miejscówki, hę?

Gość w  m o i m  pokoju uniósł jedynie oczy znad książki, którą czytał w tym czasie. Założyłam ręce i czekałam, aż raczy wstać i sobie pójść, ale nie, on tam siedział - niewzruszony, dumny i zobojętniały. 

- To mój pokój - tym razem to on wykrzywił kąciki ust w ironicznym uśmiechu. Znów przeniósł wzrok na wyblakłe litery starej książki, którą czytał, jak gdyby wcale nie przejmował się rozmową ze mną. 

- Cóż... - przewróciłam oczami, po czym wyciągnęłam z kieszeni bluzy kluczyk z numer pokoju: 10. - Widzisz? To MUSI być pomyłka, bo wybierałam ten pokój i tenże pokój dostałam.

- Mieszkam tu od dłuższego czasu - zauważył, nie odrywając się tym razem od lektury.

- Kurna - zmarszczyłam brwi, po czym położyłam moją podręczną torbę na kanapie - Myślałam, że będę tu  s a m a. Albo z jakąś laską, na Boga! Kurna - powtórzyłam, siadając wreszcie. Jeszcze raz spojrzałam na numer na kluczyku i przywołałam w pamięci numer pokoju, który wpisywałam w papierach. To był ten pokój. Był to również jego pokój.

- Właściwie to mówiono mi o nowym współlokatorze... Ale nie wspominano nic o dziewczynie. - raczył wreszcie w jakikolwiek sposób włączyć się w konwersację. Nie wyglądał jednakże na zbyt zainteresowanego sprawą; brzmiał, jakby mówił to od niechcenia. Westchnęłam, unosząc brwi.

- Okej, spoko. Dobra. Możemy być razem w pokoju, dla mnie żaden problem. Luzik. - wzruszyłam delikatnie ramionami, po czym otworzyłam moją torbę. Wyciągnęłam z niej moje ukochane stare księgi, różnorakie encyklopedie i powieści. Wzięłam cały ich stos na raz i położyłam na wolnej półce nad kanapą, na której, zdaje się, miałam od tej pory spać. Po chwili zorientowałam się jednak, jak strasznie bardzo nie chce mi się rozpakowywać w tym akurat momencie, więc wyciągnęłam telefon. 

Do: Scarlett~

I jak z twoim pokojem?

Właściwie to było pytanie retoryczne. Bez różnicy, czy miała współlokatorkę (lub współlokatora - nic mnie już nie zdziwi) czy też nie, najpewniej dygotała sobie, leżąc na łóżku, ze strachu - bo "och, nowy pokój!", bo "zabiją ją w tej szkole", bo "wszyscy jej nienawidzą, oj!". To aż dziwne, że mamy tych samych rodziców. Czasem irytował mnie już fakt, że Scarlett zachowywała się jak rozdygotany kurczak i musiałam się nią opiekować jak dużo młodszą siostrzyczką - co nie zmieniało faktu, że strasznie ją kochałam. Mimo swoich wad była jedyna w swoim rodzaju i w głębi serca byłam wdzięczna, że nie mam siostry-klona. Byłaby nie do zniesienia.

Od: Scarlett~

W porządku. Póki co mieszkam sama. A u ciebie jak?

Napisałam jej o sytuacji, która mnie spotkała - że wybrałam pokój, o którym myślałam, że w istocie BYŁ wolny, a że teraz mieszkam w jednym pomieszczeniu z chłopakiem. Co, patrząc na jasną stronę, nie jest aż tak złe, bo zazwyczaj lepiej dogaduję się z chłopakami, niż z dziewczynami.

O wiele lepiej.

Zdecydowanie lepiej. 

Dziewczyny to cholerne dwulicowe flądry.

Dwulicowe flądry, które oznaczają 200 osób na profilowym na Facebooku, które uwielbiają najgorętsze ploteczki i z jedną osobą gadają, a potem - z drugą - obgadują jej dupę.

Chyba jestem cholerną chłopczycą.

- Swoją drogą... Sallei - po odłożeniu (a raczej wywaleniu na drugi koniec kanapy) mojego telefonu, zwróciłam się do mojego współlokatora. TRZEBA było go poznać, no nie? Jeżeli nie znałam kogokolwiek w tej szkole, musiałam wręcz to zmienić, gdyż nie chciałam stracić stanowiska "tej-znającej-wszystkich-dziewczyny". - A ty... jak masz na imię?

<Laurence? Nie ma czasu na wyjaśnienia, co ja właśnie stworzyłam :')) >

Scarlett Blackfyre

imię: Scarlett 

nazwisko: Blackfyre

przezwisko: Nigdy nie przepadała za przezwiskami. 

wiek: 17 lat

rasa: Elf

płeć: Kobieta

orientacja: Heteroseksualna. 

pochodzenie: Razem z siostrą pomieszkiwała w najróżniejszych krajach i miastach, ale najbardziej polubiła Sydney w Australii. 

pokój; Numer 1

głos: Birdy - Keeping Your Head Up

motto: Nie mogę uwierzyć, że tak normalnie wyglądam na zewnątrz, choć w środku mam kompletne pobojowisko.

aparycja: Scarlett od zawsze była niedużą i szczupłą dziewczyną. Jej cera jest nadzwyczaj jasna. Dziewczyna mierzy tylko 165 centymetrów wzrostu i w niczym nie przypomina swojej siostry. 

Ma proste włosy, które i tak dość często podkręca, sięgające jej trochę za ramiona. Naturalnie są w odcieniu platynowego blondu. Zielone oczy Scarlett przypominają oczy kota, bowiem są duże, a przy nagłych zmianach emocji jej źrenice lekko się zwężają. Jej twarz raczej niczym innym się nie wyróżnia. 

charakter: Scarlett Blackfyre? Tak, jej nazwisko zna każdy, lecz za sprawą jej siostry, która należy do najgłośniejszych i najbardziej lubianych dziewczyn w szkole. Niestety, Scarlett nie jest idealną kopią swojej starszej siostry.

Młodsza dziewczyna jest całkowicie zamknięta w sobie. Nie przepada za towarzystwem, tańcem, czy głośną muzyką. Od jakichkolwiek imprez zawsze trzyma się z daleka, bo wie, że tam nie pasuje. Wmawia sobie, że lubi samotność, ale dobrze wie, że to nieprawda. Ona wręcz marzy o otworzeniu się przed kimś, lecz boi się wyśmiania, lub co gorsza odrzucenia. Z reguły jest cicha, w towarzystwie nie odzywa się zbyt wiele, tylko stoi w cieniu swojej siostry z przyklejonym sztucznym uśmiechem. Przez to wiele ludzi z góry zakłada, że Scarlett to miła osoba, choć nikt z nich nie nawiązuje z nią bliższych relacji.

Dziewczyna nie należy do tych pewnych siebie. Gdyby ktoś ją poniżał lub wyśmiewał, wolałaby przemilczeć wszystko z kamiennym spokojem wymalowanym na twarzy, choć w środku zapewne kruszyłaby się na tysiące kawałeczków. Jednak gdyby miała stanąć w obronie przyjaciół, na pewno by to zrobiła. 

Scarlett lubi pomagać. Zawsze może wyciągnąć do kogoś pomocną dłoń, mimo że go nie zna. Nidy nie oczekuje nagrody lub pochwały. Mówiąc szczerze, nie lubi tego. 

partner: Bardzo chciałaby kogoś poznać.

rodzina: Matka - Lilith 

Ojciec - Jaime 

Siostra - Sallei

zainteresowania: Jazda konna | natura | informatyka | psionika | muzyka, a głównie pianino, skrzypce i gitara | malarstwo

inne: 

*Ze względu na częste przeprowadzki, Scarlett nigdy nie miała prawdziwego chłopaka.

*Do jazdy konnej zmusiła ją starsza siostra i rodzice, na początku tego nie lubiła, później się przekonała.

*Wiele razy doświadczała zjawisk nadprzyrodzonych, lecz nie lubi o tym rozmawiać.

*Kocha sztukę w każdej formie. 

*Najbliższą dla niej osobą jest jej siostra.

*Kiedyś zafarbowała włosy na fioletowo, szybko jednak wróciła do naturalnego koloru.

kontakt: Kocica123876

Zwierzę: Alaska