Od Aaron'a C.D Ashton'a

Ocknąłem się wyrwany z głębokiego transu.
Cichym jękiem okazałem swoją irytację faktem, że Ashton cały czas wpijał mi palce szarpiąc za moje ramię.
- Przestań to boli - mruknąłem zmuszając go do skupienia swojej uwagi na czymś innym. Na twarzy blondyna odmalowała się ogromna ulga, którą przyjąłem z zaskoczeniem.
- Aaron... - chłopak przytulił mnie do siebie, a ja dopiero wtedy poczułem piekące ukłucia na mojej ręce. Odetchnąłem cicho gdy resztki napięcia zeszły ze mnie wraz z dotykiem ukochanego. Niepewien tego co właśnie się stało i co było przyczyną jego zachowania pozwoliłem sobie wtulić się w źródło ciepła czerpiąc z tego wielką radość.
- Co się z Tobą dzieje? - spytał Ash odciągając mnie od słodkiego uczucia jego bliskości.
- Mógłbym Cię spytać o to samo - szepnąłem cicho coraz bardziej zdezorientowany. Właściwie to ani ja ani on nie mogliśmy uwierzyć ani wytłumaczyć tego co się stało.
Gdyby nie moja ranna ręka, a raczej jej ból pomyślałbym, że chłopak miał po prostu zły sen. - Ashton... Czy to znowu ona? - spytałem na co mój głos zadrżał niepokojem. Nie mógłbym znieść faktu, że nawet po moich staraniach nic nie wróci do normy. Spojrzałem na niego, ze strachem w oczach. Pomyślałem o Salvatore, o tym, że teraz może być zagrożony, zagrożony przeze mnie. Teraz, kiedy przysięgliśmy sobie, że nic nas nie rozdzieli, nie rozdzieli mnie i Ashton'a...
- Jezu Ashton... - rozszerzyłem powieki przerażony - Ja nie chcę Cię znowu stracić, nie chcę znowu odchodzić - przełknąłem ślinę, wpadając z płaczem w jego ramiona. Wiedziałem, że nie ma pojęcia jak odpowiedzieć na mój strach i przytłaczające mnie uczucie niepokoju, wiedziałem, że również boi się zakończenia całej tej sytuacji. Obaj wiedzieliśmy, że im dłużej będziemy w tym cholernym mieście tym większe będzie miało to dla nas konsekwencje. - Kocham Cię Ashton... - szepnąłem zatapiając twarz w jego szyi, po raz kolejny wypowiedziałem dźwięczne imię chłopaka szukając w nim ukojenia. To nie było sprawiedliwie, fakt, że nie mogliśmy żyć spokojnie, sami. Bez przeszkód... Chciałem, żeby życie Ashton'a ze mną było idealne, tymczasem on cały czas cierpiał. Wyrzuty sumienia zżerały mnie od środka.
Tylko czy ja umiałbym teraz odpuścić? Zrezygnować z wzajemnej miłości? Z tego, że ktoś naprawdę mnie kochał?
Oczywiście, że nie.
- Ja Ciebie też - dłoń chłopaka wpełzła w moje włosy na co zamruczałem z zadowoleniem, ustami muskając skórę w okolicach jego obojczyka. - Nie stracisz mnie, chyba nie myślisz, że po tym wszystkim pozwolę Ci odejść? - w tym samym momencie do pokoju wpełzł Salvatore, kompletnie zapomniałem spytać gdzie był i czemu wrócił dopiero teraz, ale zakładam, że tak było lepiej.
- Jak się czujesz? - spytał siadając obok Ashton'a, tak, że ukochany oddzielał mnie od brata. Oparłem głowę o jego ramię, chciałem wtulić się w chłopaka i pójść spać, czułem się źle. Cholernie źle, mój organizm wykańczała siła choroby i zbyt wielkiego przemęczenia.
- Idziemy gdzieś dzisiaj? - chichy głosik braciszka dotarł do mnie w jakby zwolnionym tempie. Na myśl, że miałbym teraz opuścić pokój przechodziły mnie dreszcze. Bałem się tego co czeka mnie na zewnątrz. Bałem się tego, jak bardzo cierpiałem już teraz.
Tego, że stanie się coś przez co Ashton będzie czuł się jeszcze gorzej. Spojrzałem na niebieskookiego, szukając ratunku w jego słowach. Ten jednak otwarcie wytłumaczył, że ani on ani ja nie czujemy się najlepiej i obiecał wynagrodzić to chłopcu, jeśli dzisiaj będzie spokojny.
Ku naszemu zdziwieniu tryskający energią maluch skinął głową i usiadł na przeciwnym łóżku, zakopując się pod kołdrę i włączając telewizor.
- Ale nie będziecie chorować? - odezwał się jeszcze. Spojrzałem na Toto z szerokim uśmiechem i choć wiedziałem, że było to kłamstwo potwierdziłem, że jesteśmy zdrowi jak nigdy wcześniej. Gdy tylko chłopiec skupił się na bajkach ja wykorzystałem okazję i przylgnąłem do ciała Ashton'a zmuszając by się położył i zaraz zająłem miejsce obok niego.
- Nie martw się - uśmiechnąłem się ciepło muskając jego wargi swoimi - Wszystko będzie dobrze. - pocałowałem go kolejno w czoło, nos i usta, zatrzymując się przy nich na dłuższą chwilę. Wkopałem się pod kołdrę i zacząłem zasypiać, niesiony przyjemnymi myślami o naszym cudownym życiu już za dwa dni - Ash wiesz, obiecuję Ci, że jeszcze Cię zdążę uszczęśliwić. Tylko ze mną wytrzymaj zgoda? - ostatkiem sił zadałem to pytanie wiedząc, że zaraz kompletnie odpłynę. Możliwe, że powinienem się bać, że skoro niekontrolowanymi ruchami krzywdziłem siebie to mogłem zranić też Toto lub Ashton'a. Wiedziałem jednak, że jeśli to siostra Ash'a, będzie chciała wykończyć mnie by dobić brata.
Myślała, że ja czy on się poddamy?
Nie pozwolę go skrzywdzić.

***

Ocknąłem się po wielu długich godzinach, choć czułem się jakbym nadal spał. Jakbym stracił kontrolę nad tym co robię, a ktoś zepchnął mnie na dalszy plan własnego organizmu. Podniosłem się z łóżka i nie kontrolując uderzyłem o stół budząc tym Ashton'a.
Chłopak nieco zdezorientowanym i zamglonym wzrokiem obserwował moje poczynania, które sam również mogłem jedynie śledzić z przerażeniem. Odwróciłem się w stronę partnera niebezpiecznie blisko do niego zbliżając.
- Co się.. - zaczął, nie mając okazji by skończyć mówić, ponieważ w jego stronę wymierzony został cios z pięści na tyle silny bym zyskał pewność, że nie mógł być mój.
Wtedy jednak wszystko się skończyło. Upadłem na ziemię powracając do rzeczywistości, jakby ktoś właśnie mnie spoliczkował. Cofnąłem się plecami uderzając o ramę łóżka śpiącego chłopca. Nie mogłem uwierzyć w to co właśnie się stało. Chwyciłem się za dłoń, którą uderzyłem Ashton'a.
Uderzyłem...
Wymierzyłem cios w jego stronę.
Na tę myśl wybuchnąłem głośnym płaczem i nie patrząc na stan ukochanego wyszedłem z pokoju na korytarz.
Podniosłem na niego rękę...
Ale jak?
Czemu?
Przecież nie chciałem, nigdy bym się nawet nie ośmielił... A teraz...
Przełknąłem gulę w gardle zastanawiając się nad tym jak wściekły musi być teraz na mnie nastolatek.
Jakby na moje życzenie właśnie pojawił się w uchylonych drzwiach. Jego twarz była chłodna, bez wyrazu. Z czego mogłem wywnioskować, że był na mnie zły.
- Możesz wejść do środka? - spytał, jego głos przeszył chłód, nie miałem pojęcia jak wyjaśnić czemu go uderzyłem.
Co mną kierowało.
Kub też może kto.
Przerażony ruszyłem za nim, kuląc się w myślach.
- Nie chciałeś tego zrobić prawda? - spojrzał mi prosto w oczy, więc dopiero wtedy zauważyłem zaczerwienienie na jego policzku. Chłopak usiadł na łóżku, dając mi do zrozumienia, że mam zająć miejsce obok.
- N-nie, p-przecież ja-a bym nig-gdy nie m-mógł - zacząłem się jąkać ledwo co znajdując w sobie dość sił by złapać oddech. Chwyciłem dłoń chłopaka ze łzami w oczach przyciskając ją do swojego policzka. - Błagam wybacz mi, nie wiem co to było, nie wiem czemu to zrobiłem - zacząłem szeptać, wiedząc, że to co mówię brzmi coraz bardziej irracjonalnie. - Kocham Cię Ashton, musisz mi uwierzyć, nie chciałem nie wiem czemu tak... - przełknąłem gulę w gardle  - Przepraszam... - dopiero po tym słowie dopuściłem blondyna do głosu
- Wierzę Ci - szepnął, gładząc mnie po policzku. Poczułem jak łzy spływają po mojej twarzy. Chłopak starł je dłonią, nie odrywając ode mnie wzroku.
- Nie chcę żeby nas rozdzieliła - szepnąłem, dziecinnie doszukując się wsparcia, choć tak naprawdę znajdował się w gorszej sytuacji niż ja. Był narażony na niebezpieczeństwo z strony, kogoś kto miał go chronić.
- Chyba nie myślisz, że po tym wszystkim cokolwiek będzie jeszcze w stanie nas rozdzielić? - spytał splatając nasze palce.
- Ash... Jesteś dla mnie najważniejszy na świecie, oddałbym dla Ciebie wszystko, wszystko czego pragniesz, dam Ci wszystko czegokolwiek zechcesz. Jesteś ideałem, jaki kiedykolwiek chodził po tej ziemi - wyznawałem mu po raz milionowy wszystkie swoje uczucia, co przerwał mi rozbudzony siedmiolatek. Dopiero wtedy zorientowałem się, ze tak naprawdę przespałem cały dzień.
- R-robiliście coś dzisiaj? - spytałem autentycznie zaciekawiony. Tym razem zignorowałem małego i nada mocno trzymałem dłoń ukochanego. Chłopiec opowiedział mi, że trochę się rzucałem przez sen więc na wszelki wypadek zostali ze mną i bawili się w pokoju.
- Cieszę się, że mimo to było fajnie - wyszczerzyłem zęby w kierunku obu chłopaków, chcąc pokazać jak bardzo jestem szczęśliwy, gdy ogromny ból rozszedł się po moich kościach, powodując atak duszności.
Wszystko stało się tak szybko, że nawet nie zdążyłem zareagować.
Wiedziałem jedno.
Białaczka.
- Ashton... muszę do...szpitala - wydyszałem bez namysłu.

Ashton?
Wybacz, sama aktualnie muszą wrócić do tej cudnej historii
Ale damy radę;/

Od Ashton'a C.D Aaron'a

Objąłem bruneta mocniej czując jak jego kosmyki jego włosów łaskoczą mój nos. To było dość dziwne. Nie wiedziałem czy mówił prawdę ale z drugiej strony nie miał powodu kłamać. Po tych wszystkich wydarzeniach nauczyłem się, że tego, że chłopak był naprawdę szczery i nigdy by mnie nie oszukał. Po za tym jak miałby zrobić sobie sam te okropne szramy na szyi? Bardzo mnie to zaniepokoiło choć wolałem nie dać tego po sobie znać. 

- Aaron, uspokój się. Przecież Ci wierzę. -szepnąłem gdy chyba po raz setny usłyszałem jak z jego ust pada zdanie "Ona tu była".
Odsunąłem twarz od jego czoła i delikatnie kładąc dłoń na jego karku zacząłem uważnie przyglądać się zaczerwienieniom. Przesunąłem palcami po szramach przenosząc tym samym swoją dłoń z karku na szyję aż wreszcie na obojczyki bruneta,
- Aaron -mruknąłem chcąc by na mnie spojrzał.
Załzawione oczy początkowo pozostawały nieruchomo wpatrzone w mokre kafelki pod naszymi stopami. Cierpliwie czekałem aż Aaron podniesie głowę i pozwoli mi na siebie spojrzeć. Czułem, że był przestraszony. Nie chciałem by tak było. Pragnąłem by czuł się bezpiecznie. Gdy już miałem wyciągnąć dłoń by ująć nią podbródek ukochanego drzwi od łazienki uchyliły się i pojawił się w nich Toto. Przecierał ręką przymrużone oczy. Widać było, że właśnie się obudził, a światło w łazience było trochę zbyt jasne w porównaniu do mroku jaki panował w pokoju. Chłopczyk dopiero po dłuższej chwili wpatrywania się w nas zorientował się, że z jego bratem jest coś nie tak.
- Aaron! -pisnął i rzucił się w stronę ciemnookiego.
Malutkie rączki oplotły go wokół nóg. Nastolatek pochylił się i również objął brata. Widziałem jak ostatkiem sił pohamowuje się przed tym by się nie rozpłakać. Wymieniłem ze starszym z nich porozumiewawcze spojrzenie i wyszedłem z łazienki. Po chwili do pokoju wszedł też Aaron niosąc siedmiolatka na rękach. Ułożył go w wolnym łóżku i przykrył kołdrą po czym odwrócił się i spojrzał na mnie. Uśmiechnąłem się lekko i wyciągnąłem w jego stronę dłoń chcąc by usiadł obok mnie. Brunet bez oporów podał mi ją i zajął miejsce na łóżku,
- Jesteś pewien, że to była ona? -spytałem
Bardzo mi się to nie podobało. Nie dość, że musiałem użerać się z nią za życia to teraz jeszcze nawiedza nas po swojej śmierci? Nie chciałem by zrobiła cokolwiek Aaronowi lub jego bratu. Chciałem byśmy mogli być we trójkę razem, szczęśliwi. Jednak nie zapowiadało się na to w najbliższym czasie.
- M...Mówiłeś, że mi wierzysz...-jęknął a ja poczułem jak mokre łzy skapują na moją koszulkę,
- Wierzę Ci -uspokoiłem go- Po prostu...Ja nie chcę żeby to była ona. Myślałem, że to już się skończyło. Że teraz będzie dobrze....
- Ja...ja też t-tego chciałem -mruknął powodując tym samym, że jego przyśpieszony oddech musnął moją szyję.
Ułożyłem swoją dłoń na jego plecach i zatopiłem się w jego wargach. Były mokre i słone od łez ale nadal należały do niego. To było najważniejsze. Że mam go przy sobie i nikt tego nie zmieni.

***

Rano obudziłem się ostatni. Salvatore już dawno był na nogach i widać było, że rozpiera go energia. Aaron jak się domyśliłem wstał  zaledwie chwilę temu. Wychodził właśnie z łazienki z ulgą wymalowaną na twarzy. Zacząłem się zastanawiać czy bał się, że czeka go powtórka z wczorajszej nocy.
- Jak tam? -spytałem przyglądając się jak wyciera ręcznikiem mokre włosy.
- W porządku -jego cichy głos był ledwo słyszalny.
Nie chodziło nawet o to, ze zagłuszał go Toto. Po prostu zdawał się być jakiś nieswój. Jakby bez siły.... Postanowiłem na razie dać temu spokój i wymijając go zniknąłem w łazience.
Po szybkim prysznicu z powrotem wróciłem do pokoju i we trójkę ruszyliśmy a dół na śniadanie. Toto wolał zjeść na mieście jednak Aaron nie wyglądał na zbyt chętnego by opuszczać hotel. A w każdym razie tak można było odebrać jego milczenie i ogółem dość dziwne samopoczucie.
Brunet jak zwykle nie miał apetytu ale pod moim naciskiem zgodził się coś zjeść. Zgarnął z blatu jakąś sałatkę i ruszył by zająć stolik. Ja z Salvatore byliśmy za to głodni jak cholera więc gdy skończyliśmy nakładać już jedzenie byłem niemal pewien, że ciemnooki skończył już jeść. Jak się okazało pomyliłem się. Gdy zajmowałem miejsce na krześle naprzeciwko chłopaka zauważyłem, że jego śniadanie jest niemal nietknięte.
- Aaron, musisz coś zjeść -westchnąłem.
Martwiłem się, że przez te wszystkie wydarzenia chłopak zupełnie się zaniedba. Nie miałem na myśli jego wyglądu, bo kochałem go za to jaki jest a nie za to jak wygląda. Bałem się natomiast o jego zdrowie. Jadł naprawdę mało, czuł się gorzej, a ostatnio miał całą masę powodów do strachu.
Brunet z wahaniem spojrzał na widelec aż w końcu złapał go w rękę. Zadowolony powróciłem do swojego śniadania. Nie zdążyłem jednak nawet się za nie zabrać. bo po chwili usłyszałem brzdęk metalu a potem cichy jęk Aarona. Podniosłem głowę i spojrzałem na jego wystraszoną twarz. Był wyraźnie zszokowany. Jego wzrok utkwił w leżącym na podłodze sztućcu. Moje oczy jednak skupiły się na czymś zupełnie innym. Na dłoni chłopaka widniały cztery ślady, zupełnie jak po ukłuciu widelcem. Krew sączyła się cienkimi strużkami i spływała na stół.
- Aaron! -poderwałem się z krzesła i przyłożyłem do rany czystą serwetkę.
Ciemnooki zupełnie oderwany od rzeczywistości spojrzał na mnie ze strachem w oczach. Jego dolna warga drżała a on sam sprawiał wrażenie jakby właśnie wybudził się z jakiegoś koszmaru. Złapałem go za ramię i pomogłem podnieść się na nogi.
Wchodząc po schodach musiałem przywołać wszystkie swoje siły by nie upuścić bruneta, którego nogi bezwładnie szurały po wykładzinie. Toto szedł za nami zadając mi jakieś pytania związane z jego bratem lecz nie byłem w stanie się skupić na tyle by zrozumieć choć jedno z nich. Gdy dotarliśmy do pokoju poprowadziłem Aaron'a do łóżka i pomogłem mu usiąść. Chude plecy oparły się o poduszkę, lecz ciało chłopaka i tak pozostawało nieruchome, jeśli nie liczyć nierówno unoszącej się klatki piersiowej. Jego ciemne oczy były nienaturalnie rozszerzone, z twarzy zupełnie odpłynęła mu krew, a skaleczona dłoń drżała lekko.
- Aaron? -spytałem łapiąc go za nadgarstek.
Mój głos przerwał ciszę w pokoju i nie było mowy o tym by go nie usłyszał. A jednak sprawiał wrażenie jakby właśnie tak było. Sztywno wpatrywał się w ścianę tuż za mną. Po jego czole spłynęły kolejne krople potu, a twarz pobledła jeszcze bardziej, choć wydawało mi się, że jest to niemożliwe. Patrzyłem na niego zaniepokojony. Jedną dłoń ułożyłem mu na ramieniu, drugą nadal obejmowałem chłodny nadgarstek.
- Aaron? Co się stało? Co ty sobie zrobiłeś... -jęknąłem obejmując go mocniej.
Bałem się, że wpadnie w jakąś paranoję i następnym razem nie skończy się to tylko wbitym w dłoń widelcem ale czymś gorszym...

Aaron? <Trochę do dupy, bo dość długo nie odpisywałam i jakby "wypadłam" z całej tej historii xd>

Od Cheolsun'a C.D Aarona

 Dzień zacząłem dość wczesną pobudką, z czego zadowolony wyjątkowo nie byłem. Tym bardziej, gdy udało mi się ogarnąć w szybkim tempie, co liczyło się z dużą ilością wolnego czasu przed pierwszą lekcją. Usłyszałem jednak krótki dźwięk z telefonu, świadczący o wysłanej wiadomości, który zmusił mnie do wyciągnięcia urządzenia z kieszeni od spodni, aby ją odczytać treść sms'a. Czy pamiętałem gdzie jest pokój Arka? Tak. Po krótkiej chwili myślenia przypomniałem sobie, więc wziąłem to, co było mi na dzisiaj potrzebne i skierowałem się w stronę pokoju bruneta.

___

 Po ostatniej lekcji, razem z Aaronem ruszyłem na miejsce, gdzie miało odbyć się kółko teatralne, w które zostałem przez chłopaka wciągnięty.
 Przestąpiłem nerwowo z nogi na nogę, rozglądając się dookoła i widząc w ten sposób sporo osób nieznanych mi, co szokiem nie jest. Nie znam tutaj nikogo oprócz Aarona na ten moment. Westchnąłem cicho pod nosem, bawiąc się własnymi kciukami
 - Stresujesz się? - wybudził mnie głos bruneta, na co podniosłem wzrok z ziemi i uśmiechnąłem się jedynie lekko.
 - Nie, nie - pokręciłem lekko głową, co prawdopodobnie widać było, że jest kłamstwem.
 Nie jestem złym aktorem, ale w tym samym momencie nie przepadam za publicznym występowaniem, gdzie umiejętności swoich pewien nie jestem. Już wolałbym śpiewać publicznie.
 Przyszedł w pewnym momencie opiekun kółka, wpuszczając nas do środka, gdzie uderzył mnie momentalnie dość charakterystyczny zapach dla takich miejsc. Choć jak na nie sprzątaną i tak wyglądało to wszystko nie najgorzej. Rozejrzałem się dookoła, prawie wchodząc w osobę przede mną, przez co przeprosiłem cicho pod nosem i wyrównałem krok z Aaronem, który wyszedł trochę do przodu
 - Nie zamyślaj się tak, bo jeszcze kiedyś coś ci się przez to stanie - stwierdził.
 - Jestem ostrożny... - mruknąłem pod nosem, aby po chwili prawie wywrócić się o wystający kawałek podłogi, na co brunet zaśmiał się krótko.
 - Bardzo - dodał.
 Przez jakiś okres czasu, nauczyciel wypowiedział się na temat kółka i jak doszło co do czego, każdy miał pokazać swoje umiejętności, tak po prostu, przez co przygryzłem nerwowo swoją wargę, krążąc wzrokiem dookoła. Osoby ogólnie zostały podzielone z lekka, choć trzy czwarte osób chciało móc występować
 - Wiesz, ja chyba jednak pójdę do pomocy - wskazałem lekko ręką na drugą stronę pomieszczenia, powoli wycofując się z linii i nim chłopak zdążył cokolwiek więcej powiedzieć, sam rozmawiałem z nauczycielem kółka na ten temat, gdzie na początku był do tego sceptycznie nastawiony, ale udało mi się w końcu go przekonać paroma argumentami.
 Usiadłem na wolnym miejscu, nie chcąc przy okazji być za blisko innych uczestników i uśmiechnąłem się lekko, jak Aaron wszedł na scenę, aby pokazać swoje umiejętności reszcie, gdzie nie wątpiłem w ich obecność. Z jakiegoś powodu mnie tutaj zaprowadził
 - Masz talent muzyczny i aktorski. Może jeszcze rysować umiesz? - zażartowałem cicho, po raz kolejny miętoląc swój rękaw między palcami.
 - Nie przesadzaj, wybrałem do kółko, bo może być ciekawie. Nie mam jakiś wielkich umiejętności aktorskich, mam takie jak każda, przeciętna osoba - powiedział.
 - I tak większe od moich - podniosłem wzrok, wciąż z cieniem uśmiechu na twarzy.
 - Tego się nie dowiem, bo uciekłeś.
 Mruknąłem coś niewyraźnie pod nosem i wróciłem do zabawy własnym rękawem. Po krótkiej chwili jednak podniosłem się i wziąłem swoje rzeczy
 - Jesteś głodny? - spytałem, poprawiając torbę na swoim ramieniu.
 - Trochę, a co? - odpowiedział mi pytaniem, również podnosząc swoje rzeczy.
 - Można gdzieś iść i wiesz, zjeść coś - uśmiechnąłem się, ukazując swoje królicze zęby - Oczywiście jak chcesz - kiwnąłem lekko głową.
 - Możemy - uśmiechnął się lekko, na co odpowiedziałem tym samym, tylko szerzej niż poprzednio i skierowałem się w stronę wyjścia razem z Aaronem - Tylko gdzie? - zadał w pewnym momencie pytanie, na co wzruszyłem ramionami.
 - Jak się przejdziemy, to zadecydujemy - stwierdziłem.
 Przeszliśmy się trochę po mieście, decydując się na końcu na naleśnikarnię.

[ Aaron? No ten, no... ._. ]

Od Sophii C.D Anthony

- wow... - szepnęłam, wytrzeszczając oczy. - tu jest pięknie. - dodałam tylko, bo nic więcej nie byłam w stanie powiedzieć. Anthony posłał mi ciepły uśmiech.
Usiadłam na skraju stromego zbocza, wzdychając delikatnie.
- sześć godzin i znowu zaczną się jego zaloty... wiesz, jakie to irytujące? - zaśmiałam się, spoglądając na chłopaka.
- nie, jakoś nigdy żadna dziewczyna się tak za mną nie uganiała... - uśmiechnął się szeroko.
- szczęściarz. - zaśmiałam się. - ile bym dała, żeby ci wszyscy zboczeńcy choć na chwilę odlepili ode mnie wzrok. Wtedy nie czuję się za przyjemnie... - skrzywiłam się na samą myśl o tym, co mogłoby się stać, gdyby naokoło nie było tłumów ludzi. Po plecach przeszedł mi zimny dreszcz.

Anthony? Moja wena powraca! xd

Od Oscar'a cd Logan'a

- Nie idziesz na stołówkę? - zapytałem, widząc, że chłopak zmierza w stronę pokoi.
- Nie jestem głodny - odparł. 

Nie było to przekonujące ale dałem mu spokój, udałem się więc na stołówkę. 

Nic w szczególności mnie nie zainteresowało, więc najprościej zgarnąłem jabłko z blatu i poprosiłem o kawę. Szybko wyszedłem ze stołówki, udałem się do swojego pokoju. Postawiłem kubek na stoliku i usiadłem na fotelu, w taki sposób, że byłem bokiem do oparcia. Przez pewien czas, nie jestem w stanie określić jak długi, siedziałem tak patrząc się w sufit. Usłyszałem jednak pukanie do drzwi, ciche ale do usłyszenia. Podniosłem się szybko, prawie wylewając kawę, podszedłem do drzwi. Gdy je ukazałem ujrzałem Logana.

-Nie wiesz może gdzie moje klucze? - zapytał wyraźnie zakłopotany.

-Chodź. - zaśmiałem się, wracając jeszcze do pokoju po klucze. Wyszedłem z pokoju i zamknąłem go na klucz. Ruszyliśmy w stronę parkingu, szedłem zdecydowanym krokiem, wręcz przeciwnie chłopak mi towarzyszący. Do auta doszliśmy w ciszy, otworzyłem je i zaczęliśmy szukać. 

-I jak? - zapytałem po kilkunastu minutach przeszukiwań. 

-Znalazłem wszystko, ale kluczy nie ma.

Usiadłem w bagażniku i zacząłem się zastanawiać gdzie mogą być te je*ane klucze. 

-A może w szpitalu? - zapytałem - W końcu tam cię badali, mogłeś je gdzieś tam odłożyć. - dodałem.

Wsiedliśmy szybko do auta i ruszyliśmy do szpitala. Dotarliśmy tam w niecałe pięć minut, nie zamykając auta udaliśmy się do białego budynku. Jak zwykle wszędzie unosił się zapach leków, lekarze w białych kitlach, pielęgniarki, chorzy. Przeszliśmy w milczeniu przez korytarz i weszliśmy na salę gdzie badali chłopaka. Widząc, że Logan nie jeste przekonany do lekarzy podszedłem do jednej z pielęgniarek i zapytałem:

-Nie walały się tutaj gdzieś klucze? Mój kolega zgubił, dziś go tu badaliście. Może je gdzieś zostawił czy coś? 

-Zaczekaj, zaraz sprawdzę. - uśmiechnęła się i udała do pokoju pielęgniarek. Szybko wróciła i oznajmiła:

-Przykro mi ale nie ma, nikt kluczy nie zgubił tutaj. 

-Nie ma. - powiedziałem do chłopaka wychodząc z sali.

-To gdzie mogą być? - zapytał.

-Gdzieś na pewno... - powiedziałem cicho. 

Wróciliśmy do Akademii, przeszukaliśmy jeszcze parking i korytarze, w końcu usiedliśmy pod ścianą budynku. Było już dość późno, a kluczy nie było.

-Która godzina? - zapytał Logan.

-Dziewiętnasta. - odparłem zerkając na zegarek. 

-To co teraz? - zapytał - Muszę się jakoś dostać do pokoju. 

-A nauczyciele nie mają kluczy zapasowych? 

-To był mój klucz zapasowy. - odparł zrezygnowany. 

Nastała dość długa chwila ciszy, którą przerwałem po krótkim namyśle:

-Chodź. - powiedziałem, wstając.

-Gdzie? - zapytał, również podnosząc się z ziemi. 

Nie uzyskał odpowiedzi na pytanie, szedł po prostu za mną do budynku. Przed drzwiami do swojego pokoju wyjąłem pęk kluczy i zacząłem szukać tych do drzwi. 

-Kur...wa. - mruknąłem cicho do siebie, w końcu znalazłem ten klucz i otworzyłem drzwi. Wszedłem do środka, chłopak nie wiedząc co zrobić stał przed progiem, westchnąłem, podszedłem do niego i wciągnąłem do środka za rękaw. Ogarnąłem szybko burdel, który panował w mieszkaniu, Logan stał jak sparaliżowany lub osłupiały. Znów westchnąłem. 

-Jutro kluczy poszukamy, dziś nic już nie zdziałamy. - powiedziałem, siadając na fotelu. 

Chłopak nadal stał przy drzwiach, jakby bał się, czego? Mnie? Normalne w sumie. 

-Chyba nie masz zamiaru stać tak? Siadaj. - powiedziałem dość przyjaźnie, bardzo jak na mnie. - Przecież nie znajdziesz tych kluczy w nocy.

W końcu przełamał się i usiadł na kanapie, widać było w nim wielkie zakłopotanie i zdenerwowanie. 

-Chcesz coś do picia? 

Pokiwał przecząco głową, wiedziałem, że na wszystko odpowie "nie" ale i tak pytałem. 

-Chyba się nie boisz tu zostać? - zaśmiałem się.

Logan? Sorry, że tak późno. Małe problemy, krótka nieobecność.

Od Anthony'ego cd Sophii

- Ok, gdzie idziemy? - zapytała, spoglądając raz jeszcze na profesorka.
- Do lasu. - mruknąłem.
- Po co?
- A, tak sobie. - odparłem.
Przez pewien czas szliśmy w kompletnej ciszy, jednak dziewczyna przerwała ją, pytając ironicznie:
-Nie natkniemy się przypadkiem na twojego znajomego?
-Nie, o tej godzinie pewnie dopiero budzi się po imprezie, za jakieś półtora godziny zacznie dopiero kontaktować. A o wszystkim innym, czyli między innymi o nas, przypomni sobie dopiero za dwie godziny. A zanim zacznie nas szukać minie kolejna godzina. A znajdzie nas za kolejne półtora. Czyli mamy jakieś sześć godzin. - uśmiechnąłem się.
-Serio? - zapytała jednocześnie zdziwiona i rozbawiona.
-No a jak inaczej.
Po kilkunastu minutach dotarliśmy do lasu, nie jestem pewien dlaczego wybrałem okrężną drogę, trwała dłużej.
Zaczęliśmy iść pośród wysokich drzew, mijaliśmy wiele zwierząt.
-Gdzie jeszcze idziemy? - zapytała.
-Zobaczysz. - powiedziałem z zadowoleniem.
Las z każdą chwilą stawał się co raz gęstszy, w końcu usłyszałem szum wody. Dotarliśmy do mojego celu.
Po chwili ukazała nam się rzeka, z silnym nurtem. A na drugiej stronie widać było wielkie drzewo, z korzeniami posplatanymi nad ziemią, pień miał gruby i szeroki. A samo drzewo miało jakieś dziesięć metrów. Przeprowadziłem dziewczynę bez słowa przez wodę i zaprowadziłem do drzewa. Po obejściu go ukazywał się krajobraz dużej doliny, lasów i poniekąd gór. Znajdywaliśmy się na najwyższym aktualnym punkcie w okolicy.


Sophia? Też słaba wena xI

Od Sophii C.D Anthony

Uśmiechnęłam się szeroko.
- Ok, gdzie idziemy? - zapytałam, ukradkiem spoglądając za siebie, obserwując, jak profesor opłakuje swój samochód.
- Do lasu. - odparł chłopak.
- Po co? - uniosłam brew.
- A, tak sobie. - uśmiechnął się lekko, prawie niewidocznie.

Anthony? Wybacz, że tak długo. Mam ostatnio mało czasu.