Od Ashton'a C.D Aaron'a

Patrzyłem jak Aaron wybiega z pokoju z twarzą mokrą od łez. Spojrzałem na walające się pod moimi stopami papiery. Schyliłem się by je podnieść. Powoli przeglądałem kartkę za kartką czując się coraz podlej. Wyraźnie było tu napisane, że ma białaczkę. I że wyniki nie są dobre. A ja jak debil oskarżyłem go o kłamstwo. Gdy przeczytałem już ostatni dokument miałem ochotę iść się powiesić. Cały czas miałem przed oczami twarz rozczarowanego Aaron'a, jego drżący od emocji głos. A jednak najbardziej zabolało mnie jedno zdanie.
"Nie mam to ja przyjaciela"
Bez przerwy dźwięczało mi w głowie. Zawiodłem go. Był moim przyjacielem. Traktował mnie jak bliską osobę a ja wszystko spieprzyłem. Złożyłem papiery w jedną kupkę i wsadziłem do szuflady chłopaka. Zacząłem też zbierać uprzednio wepchane w kąt przedmioty, którymi w szale rzucałem po pokoju.
Po godzinie nieśpiesznego sprzątania w końcu pokój był już czysty. A mimo to nie poprawiło mi to humoru.Nie było tu bowiem Aaron'a. Jego brak zabolał mnie bardziej niż się spodziewałem. Wiedziałem, że muszę iść go przeprosić. I wiedziałem też, że nie będzie to takie proste. Chciałem by znów mi zaufał. Byśmy dalej się przyjaźnili.
Wyszedłem z pokoju i przechodząc przez korytarze dotarłem do wyjścia. Z rękoma schowanymi w kieszeniach bluzy szedłem powoli za szkołę. Miałem nadzieję, że szybko go znajdę. Robiło się ciemno i nie chciałem by zostawał sam na dworze. Chyba, że może jest już w budynku. I zmienił sobie pokój. Ta myśl tak mnie irytowała, że kopnąłem leżącą na ziemi puszkę z takim impetem, że odleciała kilka metrów dalej. Patrzyłem jak toczy się dalej po ziemi i zatrzymuje się niedaleko drzewa. Pod którym ktoś siedział. Moim oczom ukazała się znajoma szczupła sylwetka skulona pod pniem. Uśmiechnąłem się szeroko.
- Aaron... -powiedziałem cicho podchodząc do chłopaka
- Zostaw mnie. -burknął
- Przepraszam. Nie chciałem...To znaczy...Myślałem, że mnie okłamałeś. Ja...naprawdę nie chciałem -mówiłem urywanymi zdaniami starając się ukryć łamanie w głosie.
Aaron milczał. Nie miałem pojęcia co mam jeszcze dodać więc zdobyłem się tylko na ponowne powiedzenie "przepraszam" po którego usłyszeniu brunet zerknął na mnie.
- Nigdy bym cię nie okłamał. Jak w ogóle mogłeś tak pomyśleć? -spytał
Westchnąłem. Nie znałem odpowiedzi na to pytanie. Sam jeszcze nie mogłem pojąć jaki byłem głupi posądzając go o coś takiego.
- Nie wiem co mi odbiło -powiedziałem siadając obok chłopaka
Odsunął się trochę, co w pewnym sensie mnie zabolało. Ale nie mogłem się też dziwić. W końcu zachowałem się jak świnia.
- Jesteś moim przyjacielem. Nie chcę żebyś umierał. Nigdy więcej czegoś takiego nie zrobię. Obiecuję -wyrzuciłem to z siebie na jednym wydechu
Aaron spojrzał mi w oczy z nieco łagodniejszym wyrazem twarzy. Przysunąłem się do niego i nim zdążyłby zaprotestować objąłem go mocno chowając twarz w jego ramieniu.
- Przepraszam -powtórzyłem niemal szeptem.

Aaron?

Od Aarona C.D Ashtona

Siedziałem pod drzewem zdenerwowany. Kilka razy nawet udało mi się rozpłakać. Prawda była taka, że byłem beznadziejny, zraniłem go i nie wiedziałem jak to naprawić. Użalałem się nad sobą dopóki nie zobaczyłem przed sobą chłopaka, odruchowo zagryzłem wargę i uniosłem kąciki ust w górę, ten jedak odwrócił się bez słowa i odszedł.
Coś zakuło mnie w serce nie myśląc pobiegłem za nim.
- Ashton! - zawołałem go ale nie reagował. Puściłem się biegiem za nim, jednak dogoniłem go dopiero tylko w pokoju.
- Kurwa mac Ashton stój!
- Nie będę rozmawiać z oszustami! - krzyknął a ja spojrzałem na niego zaskoczony.  Przecież nigdy bym go nie okłamał...
- Nie udawaj, że nie wiesz! - krzyknął i podszedł do mnie patrząc mi w oczy - Zrobiłeś ze mnie pośmiewisko! - krzyczał i pchnął mnie, a ja uderzyłem w ścianę - Nie masz żadnej białaczki! - wydarł się i znowu podszedł do mnie. W tym momencie ja mie wytrzymałem. Odepchnąłem go od siebie, wściekły.
- Nie mam?! - ominąłem go i zacząłem wywalać wszystkie papiery, zaświadczenia o badaniach, kilkoma Ashton dostał w twarz - Nie mam?! Jak kurwa mogłeś. Nie mam to ja przyjaciela! Nigdy nie miałem! Wszyscy się ode mnie odwracali, zaufałem Ci! - krzyczałem mając w nosie czy ktoś jeszcze to słyszy - Pocałowałem Cie, nie wiem czemu, potem się wystraszyłem, myślałem, że odejdziesz i mnie zostawisz! Ale ja chciałem żebyś był koło mnie! A Ty... - położyłem sobie dłoń na twarzy coraz bardziej załamany - Nawet nie wierzysz, że jestem chory! Myślisz, że Cię okłamałem! - wydarłem się a z oczu popłynęły mi łzy - Teraz wszystko jedno. Bez leków umrę i wrócisz do swojego cudownego żcyia. Przepraszam, że się w nie wpieprzyłem- wysyczałem mu w twarz nawet nie ścierając łez. Widać przyjaciele nie byli dla mnie. Wybiegłem z budynku. Wszystko zamazywało mi widok. Wybiegłem za teren szkoły rozwinąłem skrzydła i pofrunąłem do góry. Miałem dość, teraz mogłem ginąć.

***

Zmęczony powróciłem na ziemię w lesie obok szkoły. Był środek nocy, moje emocje nadal nie opadły, za każdym razem kiedy przypominały mi się jego złość ogarniała mnie panika i chęć płaczu. Wróciłem do szkoły i poszedłem pod drzewo przy, którym siedziałem wcześniej. Zęby szczękały mi z zimna a ja czułem się paskudnie.
Wysiłek i zmęczenie kompletnie mnie wyczerpały.  Oparłem się o czarny, schorowany pień i skuliłem. Nie było opcji, żebym do niego poszedł.
Nigdy bym go nie oszukał.
Ale...
Chciałem żeby ktoś mnie jeszcze raz przytulił.

Ashton?

Od Cheolsun'a C.D Aaron'a

 Byłem dość podekscytowany nową szkołą, licząc na to, że nie będę czuć wielkiej presji już pierwszego dnia. Choć sam mogę siebie wprowadzić w jakąś sytuację, która spowoduje we mnie ten niepożądany stan. Dużo jednak o tym nie myślałem, zastanawiając się bardziej o tym, jakich ludzi spotkam, gdzie sama myśl i tak wzbudzała we mnie trochę stresu.
 Sam budynek prezentował się dobrze i wyglądał przyjaźnie, więc z lekkim uśmiechem na twarzy skierowałem się do środka, a po załatwieniu wszystkich spraw z rejestracją tutaj i innych rzeczy w tym stylu, skierowałem się w stronę swojego pokoju, aby sprawić wygląd wnętrza i przede wszystkim, odłożyć moje bagaże, które chwilowo utrudniały mi przemieszczanie się po budynku, który chciałem jak najszybciej przebadać, tak samo jak okolicę, skoro chwilowo nie mam musu pójścia na lekcje. Nikt nie wie o mojej obecności tutaj.
 Po całkowitym ogarnięciu wyposażenia pokoju, postanowiłem na początku obejrzeć okolicę szkoły, bo z niewiadomych przyczyn, najbardziej ciekawił mnie akurat ten teren. I magicznym trafem, już musiałem mieć odrobinę bolesne zderzenie z losową osobą, w trakcie wracania do akademii. Długo jednak z nim nie porozmawiałem, czego trochę żałuję, ponieważ brunet ulotnił się szybko, lekko speszony, z miejsca zdarzenia. Sam byłem lekko... zawstydzony? Tak można to nazwać. I wciąż miałem zmartwienie czy chłopakowi przypadkiem coś się jednak stało. Wyglądał na dość delikatnego, co mogło się liczyć z tym, że był podatny na najdrobniejsze uderzenia czy zbicia. Wróciłem jednak z powrotem do budynku, odganiając od siebie te rozmyślenia i zająłem się zwiedzaniem budynku, co prawie skończyło zgubieniem się w nim jak i planem lekcji.
___

 I już, gdy miałem iść na swoją pierwszą lekcję, za cholerę nie mogłem znaleźć odpowiedniej klasy, przez co krążyłem po korytarzach szkolnych, licząc, że zaraz znajdę odpowiednie miejsce. Oczywiście, tak nie było.
 Wciąż krążyłem, dopóki nie usłyszałem czyjegoś głosu, co spowodowało u mnie zatrzymanie się, a gdy poczułem jego rękę na swoim tyłku, momentalnie zamarłem w miejscu, czując jak moja twarz oblewa się żywą czerwienią. Musiało to jednak w końcu go uderzyć, ponieważ jak poparzony, usunął dłoń z tego miejsca, w tym samym czasie przepraszając, co wybudziło mnie z momentalnego zawieszenia
 - Nic się nie stało - powiedziałem, powstrzymując nerwowe drżenie głosu, a na twarzy zjawił się nerwowy uśmiech, przy czym rozpoznałem delikatne rysy twarzy i dotarł do mnie fakt, że chłopak to ta sama osoba, którą spotkałem wcześniej - Znowu gdzieś ci się spieszy? - spytałem, krążąc wzrokiem po pobliskich ścianach.
 - Gdzieś nie, szukałem nowego ucznia - powiedział, trochę bardziej uspokojony, choć wciąż czerwony na twarzy.
 - Och, nie dało się nie zauważyć, że się zgubiłem..? - nerwowo bawiłem się własnymi palcami i podniosłem przy okazji wzrok na Aaron'a, gdy ponownie zaczął mówić.
 - To zrozumiałe. Jesteś tutaj od niedawna w końcu - stwierdził, znowu kierując się w stronę schodów. Za to mnie jakby na moment wbito w ziemię, ponieważ mimo sytuacji sprzed chwili, chłopak wyglądał na zmęczonego, a raczej przybitego - Idziesz? - odwrócił się w moją stronę, z lekka zniecierpliwiony.
 - A, tak. Idę - przyspieszyłem kroku, schodząc razem z brunetem po schodach i zapewne kierując się w stronę klasy.
 Szliśmy w jakimś stopniu niezręcznej ciszy, a brunet wszedł pierwszy do klasy i mało emocjonalnym tonem oświadczył nauczycielowi, że sprowadził nowego ucznia, tuż po tym jak przekroczyłem próg drzwi klasy, na co wzrok wszystkich skierował się w moją stronę, ale w miarę sprawnie udało mi się dojść bez zbędnych słów do wolnego miejsca, wcześniej jednak będąc poproszonym o krótkie przedstawienie się, co udało mi się zrobić wyjątkowo szybko. Od razu po zajęciu miejsca, cicho uderzałem rytmicznie palcami o ławkę, przy okazji patrząc w jej powierzchnię, powodując u siebie całkowite wyłączenie się od świata rzeczywistego.

[ Aaron? ]

Od Ashton'a C.D Aaron'a

- Dokąd idziesz? -spytałem Aaron'a gdy już byliśmy w naszym pokoju.

Zatrzymał się na chwilę i spojrzał na mnie. Wykonał kilka szybkich kroków skracając tym samym odległość nas dzielącą do zera i....pocałował mnie. Stałem sztywno póki nie zrozumiałem, że...podoba mi się to. Nie odepchnąłem go, wręcz przeciwnie. Położyłem dłoń na jego karku i odwzajemniłem pocałunek gdy brunet wyrwał się. I wyszedł.

Jak się poczułem? Jak totalny idiota. W jednej chwili do mojej głowy wpadło tysiące myśli i tłumaczeń tej głupiej i niezręcznej sytuacji. Miałem tylko jedno wyjaśnienie na to co się stało. Aaron się mną zabawił. Pewnie udawał tę całą białaczkę bym szybciej się do niego przekonał. A gdy już go polubiłem powoli usypiał moją czujność by jak to zrobił przed chwilą pocałować mnie. Po co to zrobił? Pewnie żeby się przekonać czy jestem gejem. A teraz skoro już to wie to zapewne wybiegł stąd by rozpowiedzieć całej szkole, że jestem pieprzonym homo.

Czułem jak ogrania mnie gniew. Miałem ochotę rozwalić całą tę szkołę, pozabijać wszystkich ludzi, byleby tylko mieć od tego wszystkiego święty spokój. Nie mogłem uwierzyć, że Aaron był do czegoś takiego zdolny. Po tym jak mu zaufałem? Jak chciałem mu pomóc ryzykując tym wywaleniem z akademii? Wściekły zacząłem zrzucać wszystko z półek dając upust gniewu. Darłem swoje książki, zeszyty, rozrzucałem je po całym pokoju. Trwało to może około kwadrans po czym zrezygnowany padłem na podłogę  kuchni. Po raz pierwszy w życiu czułem się jak śmieć. Po raz pierwszy zacząłem obawiać się tego co będzie jak wyjdę z pokoju. Jedyne czego się spodziewałem to szydercze śmiechy i wyzwiska innych uczniów. I to wszystko przez tego pieprzonego dupka. Skrzyżowałem ręce na klatce piersiowej w taki sposób jak to robią naburmuszone dzieci. Poczułem coś twardego pod bluzą. Rozpiąłem ją i odchyliłem patrząc jak z wewnętrznej kieszeni wypada płyta. Nagranie z monitoringu. Teraz skoro wiedziałem, że Aaaron udawał mógłbym ją zniszczyć. A jednak nie miałem nic do roboty więc podniosłem się z podłogi i usiadłem na kanapie w salonie. Na kanapie, na której jeszcze kilka godzin temu siedział Aaron wyznając mi jaki to jest chory. Kłamca. Wsadziłem płytkę do odtwarzacza i spojrzałem na ekran. Musiałem trochę przewinąć, bo sytuacja w łazience miała miejsce po południu a nagranie zaczynało się od godziny 7 rano. W końcu dotarłem do godziny 15:20 czyli mniej więcej wtedy gdy wszedłem do szkoły. I po chwili rzeczywiście na ekranie pojawiła się moja sylwetka zmierzająca do męskiej toalety. Pięć minut później wchodzą tam też dwaj mężczyźni. Nie mogłem ich rozpoznać, bo nagranie uchwyciło tylko plecy. Musiałem poczekać do momentu aż wyjdą.

Czekałem przekładając sobie z ręki do ręki pilota. Czy ja naprawdę tyle siedziałem w tym kiblu? W końcu drzwi otworzyły się i na korytarz wyszli dwaj nieznajomi. Zatrzymałem nagranie i zrobiłem przybliżenie na ich twarze. Od razu rozpoznałem jednego z nich. Ten tępy osiłek, który wyciągnął mnie z krzaków. Drugiego nie znałem. I nawet nie muszę znać. Skoro to wszystko kłamstwo to to, że wiem kto ukradł leki nic nie zmienia. Wyciągnąłem płytę z odtwarzacza i przełamałem ją na pół. Potem otworzyłem okno i wywaliłem odłamki na podwórko. Patrzyłem jak zlatują i z cichym dźwiękiem lądują na chodniku. Odwróciłem się i rozejrzałem po mieszkaniu. Dopiero dotarło do mnie jaki zrobiłem rozpierdol. Rzeczy zarówno moje jak i Aaron'a zajmowały teraz dosłownie każdy centymetr podłogi. Nie chciało mi się tego sprzątać, więc zgarnąłem wszystko w jeden kąt i poszedłem do stojącej przy ścianie gitary. Czułem, że muszę na niej zagrać. To zawsze mnie uspokajało i pozwalało zapomnieć choć na chwilę o tym czego nie chciałem pamiętać. Postanowiłem jednak wyjść z nią za dwór, bo w tym miejscu nie byłem w stanie zagrać czegokolwiek. Wyleciałem przez okno starając się omijać wszelki istoty żywe, które mogłyby zacząć swoje docinki. Skierowałem się do miejsca, gdzie ostatnio Aaron tworzył swoją piosenkę. Nie wiem czemu ale czułem że muszę znaleźć się akurat tam. Było to cisze miejsce, do którego nikt się nie zapuszczał. Idealne na tę chwilę. Wyszedłem za róg i gdy już miałem dotrzeć na miejsce....

Aaron.

Siedział pod tym drzewem.

I co gorsza zauważył mnie. Patrzyliśmy sobie w oczy jakąś chwilę po czym na jego twarz wkradł się nieśmiały, ledwo zauważalny uśmiech. Ale go zauważyłem. I to właśnie to sprawiło, ze znów poczułem gniew. Teraz siedzi tu sobie jakby nigdy nic i posyła mi szydercze uśmiechy? Nieźle Aaron. Naprawdę świetny jesteś w te klocki. Powinieneś zostać aktorem, bo udawanie niewiniątka wychodzi i świetnie. Miałem ochotę posłać mu mordercze spojrzenie jakim poprzednio obrzuciłem dyrektora ale powstrzymałem się od jakiegokolwiek gestu i odwróciłem się tylko na pięcie po czym ruszyłem z powrotem do akademii.

Aaron?

Od Aarona C.D Ashton'a

To wszystko działo się tak szybko, Ashton wyglądał na przerażonego, a kiedy wybiegł z pokoju poczułem, że nie mogę go stracić.
Nie mogę.
Nie chcę.
Nie jego.
Wybiegłem z pokoju za chłopakiem, który pędził w stronę gabinetu dyrektora.
- Ashton! Proszę stój! - krzyczałem za nim, ale ten krzyk jakby kompletnie do niego nie docierał. Nie mogłem odpuścić... Wbiegłem do gabinetu gdzie awantura toczyła się na dobre. Nie wiedziałem co robi i przez myśl mi przeszło, że kłóci się o zmianę współlokatora. Zabolało mnie to. Od stresu zrobiło mi się zimno i jasno przed oczami, chciał odejść. Jednak był jak wszyscy.
Momentalnie zebrało mi się na wymioty, jednak zamiast tego po prostu upadłem na ziemię tracąc przytomność.

***

Ocknąłem się już w nieco lepszym stanie, spokojnieszy. Jednak żal do siebie i Ashtona nie opuszczał mnie nim zorientowałem się gdzie jestem. Świeże powietrze, śpiew ptaków... Las. Odetchnąłem świeżym powietrzem próbując się poruszyć w czym przeszkodziły mi silne ramiona.
- Aaron? - rozpoznałem ten głos. Blond włosy, duże, śliczne, niebieskie oczy, w których można było dostrzeć przerażenie. Niemal natychmiast poczułem cisnące się do oczu łzy.
- Przepraszam... - podniosłem się i mocno wtuliłem w chłopaka - Nie chciałem Cię oszukać, bałem się powiedzieć Ci o tym, nie chciałem żebyś i Ty mnie zostawił...
- Aaron zamknij się - chłopak wplótł dłoń w moje włosy i starł łzy. - Jestem zły. Oszukałeś mnie, ale nie umrzesz. Wszystko będzie dobrze - chciałem w to wierzyć, że będzie i nie umrę, ale co mogłem zrobić? Ashton potarł moje ramię, nie mogłem powstrzymać uśmiechu. Moja przybrana matka, nigdy mnie nie tuliła, nie chciałem, żeby to robiła. Nigdy nie chciałem żeby ktokolwiek to robił,  teraz? Mimo tych wszystkich przykrych sytuacji czułem się tak dobrze. Zerknąłem na blondyna
- Ashton... - nieco oprzytomniałem- Teraz będziesz miał kłopoty... I ja też, a nie chcę jechać do szpitala. - szepnąłem, układając się wygodniej, mimo wszystko chciałem wykorzystać ten moment.
- Nie będę miał żadnych kłopotów - zaśmiał się cicho ale jego głos trząsł się i łamał. Zastanowiłem się czemu. Mało było prawdapodobne żeby z mojego powodu, pewnie bał się konsekwencji. Ale był tu... Nie zostawił mnie. - Ej mały - mruknął do mnie zdrobniale- Wszystko będzie dobrze - zerknąłem na niego i podniosłem. Oparłem się o drzewo obok niego, a chłopak objął mnie ramieniem i przyciągnął do siebie. Chciałem mieć go teraz obok siebie, naprawde bardzo. Mimowolnie objąłem go w ogół żeber.
- Ja Cię nie zostawię - szepnąłem z zaciśniętym gardłem. Pierwszy raz wyznałem komuś tak wiele uczuć tylko w jednym zdaniu.
- Obiecujesz? - chłopak spojrzał mi prosto w oczy.
- Przysięgam. Nie tak łatwo mnie zagiąć jak się postaram - zaśmiałem się. W końcu kogoś miałem. Przyjaciela, jedyną osobę w tym całym gównie.
- Wracamy? - spytałem wlepiając w niego spojrzenie. Jego twarz była spokojniejsza.
- Choć tu, lepiej żebyś się teraz nie męczył. Nie protestowałem, chłopak podniósł mnie jakbym nic nie ważył. Spojrzałem na jego skrzydła...
Ciemne...
Upadły?
Dopiero teraz zwróciłem uwagę na ich kolor. Nigdy wcześniej nie miało to dla mnie większego znaczenia. Byliśmy kompletnie sprzecznymi rasami. Właściwie to w ogóle nie powinniśmy się zadawać. Jednak gdybym teraz stracił go przez rasę chyba bym się zbił.
Ashton był naprawdę jedyny.
Nawet moja opiekunka już do mnie nie dzwoniła.
A mi tak bardzo na nim zależało.
Weszliśmy do pokoju przez okno, natychmiast zabrałem się do wyjścia.
- Dokąd idziesz? - spytał zerkając na mnie przelotnie. Ogarnął mnie nagły przypływ emocji. Podszedłem do chłopaka szybkim krokiem, stanąłem na palcach i wpiłem w jego usta.
Jezu
Takie słodkie
A ja
Taki głupi.
Nie wiem czemu to zrobiłem. To było okropne, nie znałem go, praktycznie w ogóle się nie znaliśmy.
A ja pocałowałem go bo co?
Bo mam osiemnaście lat i chciałem zobaczyć jak to jest? Bo nigdy tego nie robiłem? Dopiero wtedy ogarnąłem, że Ashton choć nadal bardzo zaskoczony położył mi dłoń na karku i odwzajemnił pocałunek.
Kurwa...
Cholera...
Odusnąłem się od niego cały czerwony i po prostu wyszedłem z pokoju. Chciałem załatwić sprawę z dyrektorem. Nikt nie mógł ponosić konsekwencji za moją głupotę.
Wszedłem do jego gabinetu...
- Przeraszam, mogę? - spytałem i zacząłem rozmowę. Prawie się pokłóciliśny, chciał wysłać mnie do szpitala. Jednak udało się, nakłamałem o paru sprawach, tak żeby Ashton nie poniósł konsekwencji.
Dobra
Ważne, że się udało.
Stałem pare minut przed drzwiami pokoju ale donniego nie wszedłem. Co Ashton muiał sobie o mnie pomyśleć... Że wykorzystałem okazję? Albo gorzej, że zrobiłem to jemu samemu.
Odwróciłem się i odszedłem, nie wiem... Może dziś prześpię się u Nelly. Dziewczyny, z którą chodziłem do klasy. Dobrze się dogadywaliśmy. Jednak póki co poszedłem na miejsce gdzie wcześniej pisałem piosenkę.
Tam nikogo nie ma i nikt mnie nie znajdzie.

Ashton? Porobiło się

Od Ashton'a C.D Aaron'a

Umrze.
Wypowiedział to lekkim tonem klaszcząc przy tym dłońmi, że gdyby nie pustka w jego oczach można by pomyśleć, że jest szczęśliwy. Że to tylko żart.
Ale była to prawda. Bolesna i trudna do zniesienia. Nie byłem w stanie tego zrozumieć. Stałem jak kołek na środku pokoju ze wzrokiem skierowanym na Aaron'a, który w zamyśleniu patrzył na okno. Nie sądziłem, że to jest coś tak poważnego. Współczułem mu...Przeżył zaledwie kilkanaście lat i już musi umierać. Jednak w tym całym żalu i smutku jakaś mała cząstka mnie była wściekła na bruneta. Po części go rozumiałem. Białaczka to nie jest coś czym się chwali niedawno poznanym osobom. Ale czułem się oszukany. Najpierw się ze mną zaprzyjaźnia a potem....Potem mówi mi, że umrze? Czy ja naprawdę muszę mieć takiego pecha, że jedyni na których mi zależy umierają? Zależało mi na Aaronie. I to bardzo. Przywiązałem się już do niego. Był moim przyjacielem. Nie mogłem przyjąć do wiadomości tego, że wkrótce go nie będzie.
- Powiedz coś -odezwał się cichym głosem.
Zauważyłem, że od pewnego czasu nie patrzy już na szybę tylko na mnie. Badał wzrokiem moją twarz ale zaraz znów odwrócił głowę.
- I....ile ci zostało? Czasu? -spytałem.
Raczej nie był to dobry moment na zadawanie tego typu pytań. Ale czy w ogóle trafiłaby się chwila, w której można by zapytać śmiertelnie chorego człowieka kiedy umrze? To pytanie zawsze jest nie na miejscu. A jednak musiałem znać odpowiedź choć bałem się jej.
- Nie wiem. Raczej nie za dużo. A bez leków jeszcze mniej -powiedział głosem zupełnie pozbawionym emocji.
Po tych słowach zapanowało milczenie. "Raczej nie za dużo" czyli ile? Miesiąc? Rok? A może tylko kilka tygodni? Aaron poruszył się na kanapie a ja ocknąłem się tego transu, który nie pozwalał mi racjonalnie myśleć. Musimy znaleźć te tabletki.
Podbiegłem do szafek i zacząłem wywalać ich zawartość na podłogę. Nie zwracałem uwagi czy rzeczy w niej należą do mnie czy do Aaron'a. Te piguły mogły być wszędzie. Musiałem je znaleźć.
- Przeszukałem cały pokój -odezwał się zrezygnowany.
Zastygłem w miejscu z szufladą w ręce. Skoro nie tu to gdzie są? Ktoś je ukradł? Ale kiedy? Po co ja lazłem do tego kibla!? Mogłem wrócić tu wcześniej i być może przyłapałbym złodzieja na gorącym uczynku. I nagle jakby wszystko zrozumiałem. Przypomniała mi  się podsłuchana w toalecie rozmowa dwóch mężczyzn. Upuściłem resztę rzeczy, które trzymałem w dłoniach i wybiegłem z pokoju. Biegłem na oślep nie wiedząc do końca dokąd mam iść. W końcu nie widziałem ich twarzy. Nie wiem nawet czy są z tej szkoły czy może to jakiś typy z zewnątrz. Ale może coś uchwyciło się na kamerze. Musiało się nagrać jak wychodzą z łazienki.
- Ashton! -usłyszałem z oddali krzyk Aaron'a.
Nie miałem czasu tłumaczyć mu tego wszystkiego. Miałem tylko nadzieję, że nie uzna, że uciekłem, bo nie chcę mieć nic do czynienia z chorym człowiekiem.
Wbiegłem do sekretariatu i tam bez zawracania sobie głowy pukaniem do drzwi wpadłem do biura dyrektora omal nie przewracając się na jego biurko.
- Ashton! Co to jest za zachowanie?! -spytał oburzony podnosząc się ze swojego fotela.
- Muszę obejrzeć nagrania z kamery! Szybko! -krzyknąłem
- Uspokój się! Nie możesz tak po prostu wpadać tu i prosić mnie o takie rzeczy. Dostęp do nagrań mam tylko ja. I nkt inny. Rozumiesz?
- Ale tu chodzi o bardzo ważną sprawę! -czułem jak wzbiera się we mnie gniew.
- Dość tego -chwycił mnie za ramie i pociągnął do wyjścia- Wracasz do swojego pokoju. I przemyśl sobie swoje zachowanie drogi chłopcze.
Wyrwałem mu się i posłałem spojrzenie, które gdyby mogło zabijać położyłoby trupem nie tylko jego ale i pół tej szkoły. Dyrektor już otwierał usta ale w tym momencie do gabinetu wpadł Aaron. Był bledszy niż zwykle do tego ledwo trzymał się na nogach. Utkwiliśmy w nim spojrzenie zapominając na chwilę o nagraniach z monitoringu.
- Aaron! Co ci jest? -spytałem podchodząc do niego.
Dyrektor jednak zagrodził mi drogę i sam podszedł do chłopaka kładąc mu dłonie na ramionach.
- Chłopcze dobrze się czujesz? -spojrzał na niego z troską.
- No k*rwa chyba widać, że nie czuje się dobrze! -warknąłem
Nie mogłem uwierzyć, że marnujemy czas na te ceregiele. Widząc, że dyrektor jest zbyt zajęty brunetem cichaczem podszedłem do jego biurka i wyciągnąłem jedną z płyt na których były nagrania z dzisiejszego dnia. Schowałem ją pod bluzę.
- Co ty tam robisz? -usłyszałem pytanie sekretarki- Natychmiast to oddaj
Zignorowałem prośbę i odwróciłem się w stronę Drzwi przy których nadal stał Aaron.
- Dyrektorze! On ukradł coś z pańskiego biurka! -krzyknęła kobieta
- Dajcie że spokój! Nie widzicie, ze coś mu jest? -spytał
- Dlatego ja się nim zajmę -wysyczałem
- Ty? Na pewno nie. Trzeba wezwać pogotowie.
-  Żadnego pogotowia! Dobrze wiem co mu jest. Sam mu pomogę.
Kłótnię przerwał cichy łoskot. Spojrzeliśmy a podłogę gdzie leżał nieprzytomny Aaron. Wymieniłem spojrzenia z dyrektorem. Ten natychmiast podszedł do swojego biurka i wyciągnął telefon. Zerknąłem na Aaron'a.
- Szpital mu pomoże...W szpitalu będzie mu lepiej....Zapewniałem się w myślach
A jednak mimo to niewiadoma siła kazała mi chwycić chłopaka za ramiona i wyciągnąć z gabinetu. Nim ktokolwiek zdążył się odezwać ja już leciałem ponad szkołą w stronę lasu z Aaron'em.

Aaron?

Od Aarona C.D Cheolsun'a

Siedziałem w ostatniej ławce pod oknem wypatrując widoków ciekawszych niż pan Woods, nauczyciel matematyki.
Szukałem na zaludnionej drodze czegoś co w ten czy inny sposób od przykrych myśli.
Wczorajsza wizyta w szpitalu kompletnie mnie złamała. Lekarze powiedzieli, że znowu jest źle, nie czekaj. Jak to było...
" Nie będziemy kłamać, jest bardzo źle. Ale nie martw się, jeśli będziesz na siebie uważać i brać leki to WSZYSTKO będzie dobrze"
Pier*olenie.
Założyłem dłonie za głowę i odchyliłem do tyłu, zaczpiłem nogi o grzejnik i oddałem swoim dalszym myślom, no prawie.
Wolne kroki, duże ciało i ten brutalny dla uszu dźwięk uderzenia dziennikiem o ławkę. K*rwa.
Łypnąłem krótko na nauczyciela, który poczerwieniał że złości.
To nie tak, że go nie lubiłem, w końcu miałem naturę Anioła, ale on nie jest dobrym człowiekiem a ja też miałem wady.
- Tak? - spytałem go na tyle spokojnym głosem, że udało mi się go bardziej zdenerwować.
- Co Ty sobie wyobrażasz? - wysyczał a ja rozsiadłem się wygodniej, przygotowany na wykład. Nie wiem co mnie brało ma jego lekcjach ale nie byłem sobą, po prostu nie potrafiłem zachowywać się normalnie. Jakbym na siłę chował twarz pod maską zgryźliwości. Nawet nie zauważyłem kiedy cały wykład się skończył a ja znowu siedziałem sąm z moimi myślami.
- Aaron więc mam nadzieję, że nie będę musiał wzywać Twoich rodziców
- Jeśli pan chce może się im wyżalić - burknąłem i wlepiłem wzrok w zeszyt liczby jakoś dziwnie mi się mieszały. Ostatnio nie czułem się najlepiej, dziś miałem kolejną wizytę u lekarza, jakoś sobie tego nie wyobrażałem. Siedzieć i znowu wysłuchiwać, że coś mi grozi, że jest gorzej niż było.
Gdybym chociaż wiedział czemu. Przecież brałem leki, robiłem wszystko jak trzeba.
Cholera jasna.
Odchyliłem się mocniej w momencie rozbrzmienia szkolnego dzwonka. Przetarłem kąciki ust i grzecznie wyszedłem z klasy omijając wzrok nauczyciela. Pewnie myślał, że go przeproszę. Guzik. Jakikolwiek bym nie był ten człowiek nie zmusi mnie do żadnego kroku na przód w naszej relacji. Widać tak zbudowany miał być świat. Ja z natury grzeczny, miły i poukładany chłopak, też musiałem mieć wroga.

***

Dalej rozmyślając o długobrodym Woodzie, opuściłem szkolne mury w nieco lepszym humorze. Na chwilę odpuściłem sobie te całe rozmyślania o śmierci. One nigdy mnie nie opuszczały i zawsze kosztowały mnie zbyt wiele. Może nikt nie wiedział, gdzie idę no i bądźmy szczerzy, nikogo to nie obchodziło, ale zawsze uważałem by nikt mnie nie widział.
Wchodząc w zakręt spróbowałem obrócić się na pięcie co wcale nie wyszło mi na dobre.
Moje czoło, zderzyło się z czyjąś brodą. Zatoczyłem się do tyłu, jedna z nich poleciała do przodu kopiąc mojego nowego towarzysza w łydkę a ja sam upadłem prosto na tyłek. Jęknąłem z bólu pocierając plecy, które boleśnie uderzyły w belkę za mną.
- Nic Ci nie jest? - do moich uszu dobiegł śliczny, melodyjny głos. Uniosłem brodę do góry nie mogąc nie sprawdzić do kogo on należał.
Napotkałem burzę ciemnych włosów i duże, czekoladowe oczka. Chłopak wyciągnął do mnie dłoń i pomógł wstać. Mimo wszystko od razu dało się wyczuć, że w przeciwieństwie do mnie ma on nieco więcej siły.
- Jest dobrze, a ja? Nic Ci nie zrobiłem? - zerknąłem na jego nieco zabrudzoną nogawkę, jednak w tym samym momencie, wytrzepał ją. - Przepraszam- lekko zawstydzony, wyminąłem chłopaka i ruszyłem do przodu w stronę szpitala. Droga tam dłużyła mi się w nieskończoność, a każdy krok dawał nową, niepokojącą myśl, budził strach.
Szpitalny budynek przyprawiał o mdłości. Biały, z kratami w oknach (jakby ktoś planował ucieczkę), duży, zbyt duży by można było posądzić go o normalny. Budził tyle strachu, zadawał tyle bólu. Zabierał nadzieję, bliskie osoby, czasem naszą miłość i szczęście. Niedługo zabierze też moje życie. Tego nie da się ukrycć, taka była prawda.  Pchnąłem duże drzwi, wkładając w to dużo siły i pobiegłem schodami w górę prosto do swojego lekarza, gdzie miałem odbyć rutynowe badania, dowiedzieć się nowych, przykrych dla mnie rzeczy. Przed drzwiami jak zawsze naszła mnie myśl, że nieważne co się stanie poradzę sobie że wszystkim. Przez tyle lat byłem silny to mogę i teraz i następnym razem. Wypuściłem powietrze z płuc, rozluźniając wszystkie mięśnie wszedłem do gabinetu, nieco spokojniejszy.

***

Mój spokój nie trwał długo, siedziałem na zniszczonych schodach przed szpitalnymi murami że łzami w oczach i strachem wypisanym na twarzy. Tym razem lekarz powiedział jasno.
Umieram.
Nie wiem co się dzieje, byłem załamany jak nigdy, leki nie pomagały, mój organizm już na nie nie reagował, przyzwyczaił się a wtedy... choroba atakowała. Wyniszczała mnie za każdym razem kiedy tylko znalazła wolną drogę, a ja nie mogłem tego zatrzymać.
Łzy delikatnym strumieniem spływały po moim policzku, nawet nie próbowałem ich powstrzymać, Boże, ja naprawdę wierzyłem, że to wszystko skończy się inaczej.
Miałem dopiero osiemnaście lat...
Nigdy nie miałem przyjaciół,
Nigdy nie byłem zakochany.
Mnie jednak los nie dał ma to wszystko szansy.
Użalałem się nad sobą jeszcze chwilę po czym zwyczajnie podniosłem z miejsca, otrzepałem spodnie i udając, że nigdy nic się nie stało ruszyłem przed siebie
No dobra
Skręciłem w prawo
W stronę szkoły.
Nie chciałem tam wracać, jednak nie miałem do kogo ani gdzie iść.
Całe życie przygotowywałem się na ten moment i musiałem jakoś sam się z nim uporać.
Sam?
Jęknąłem. Wszechobecna pustka odrobinę mnie przytłoczyła. To wszystko... To było dla mnie zbyt wiele. Wysyczałem nerwowo kilka przekleństw i oparłem się o mur jednego z bloków. Dłonią przeczesałem swoje loki i wziąłem głęboki oddech, nie mogłem rozpłakać się tu, na środku ulicy. Jednak to było dla mnie tak bardzo trudne.
Zawsze żyłem w przekonaniu, że to nic, że spokojnie poradzę sobie ze wszystkim, nic mnie nie złamie i nie dotknie. Jednak gdy przyszedł ten najgorszy moment, załamywałem się gorzej niż dziecko.
Aaron nie bądź żałosny.
Pod murami szkoły każdy krok był nieskończenie długi i bolesny. Jakbym właśnie chodził po gwoździach, albo coś. Niestety miałem zwolnienie tylko z dwóch lekcji, więc chcąc czy nie, musiałem teraz wrócić. Skuliłem się w sobie, zakręcając w dłoni skrawki granatowego, luźnego swetra, wkładanego przez głowę i wpełzłem do klasy starając się być jak najmniej zauważonym.
- Przepraszam za spóźnienie - zachrypiałem do nauczyciela angielskiego, przy okazji mojego wychowawcy. Ten skinął głową ze zrozumieniem, pewnie pomyślał, że wizyta mi się przedłużyła i raczej wie, że nie była dobra. Usiadłem w ławce, zwinąłem się w kłębek i w spokoju wpatrywałem się za oknem. Dochodziły do mnie dźwięki o nowym uczniu, coś tam, że skośnooki, i że mamy być dla niego mili i tolerancyjni.
Ignorowałem to wszystko, oddając się panice, która była nie do zniesienia. Wtuliłem twarz w rękawy swetra, a siedzący lrzy biurku wywołał imię.
- Mógłbyś iść po naszego kolegę? Musi mieć problem ze znalezieniem sali - zwlokłem się z krzeseła i zacząłem podnosić, chyba wszyscy w tej klasie gapili się akurat na mnie. No przepraszam, że dziś nie byłem taki słodki i ładny jak zawsze. Schody na mój aktualny stan fizyczny wydawały się nie do pokonania. Właściwie to tak było.
Dumny ze swojego wyczynu, dopiero na końcu potknąłem się o schodek lecąc prosto na azjatę.
- Jezu! - podniosłem głos wymachując rękoma by złapać równowagę, dopiero po chwili dotarło gdzie leży jedna z moich dłoni.
Na
Jego
Tyłku
Ku*wa.
Spanikowany i cały czerwony zabrałem dłoń zerkając na niego to ten sam chłopak, na którego wpadłem wcześniej. Początek przyjaźni chyba udany.
- Ja nie chciałem, przepraszam! - niemal pisnąłem. Zerknąłem na jasną buzię mojego nowego "kolegi", która również okryła się czerwienią.