Cheolsun Lee

imię: Cheolsun

nazwisko: Lee

przezwisko: Wszystko zależy od twojej wyobraźni

wiek: 18 lat

rasa: Anioł

płeć: Mężczyzna

orientacja: Biseksualna

pochodzenie: Miejsce urodzenia to Busan w Korei Południowej, ale reszta życia spędzona w Kanadzie, a dokładniej w Ottawie 

pokój: 7

głos: Jungkook 

motto: To, że milczę, nie znaczy, że nie mam nic do powiedzenia.

aparycja: Cheol należy do osób szczupłych, przy okazji mając 178 centymetrów wzrostu. Ma również zarys mięśni, lecz nie nazwałby siebie silnym, jak już to przeciętnie. Bardziej zalicza siebie do osób zwinnych oraz szybkich, ze względu na szkolne sukcesy w kategoriach typu sztafety, a poza szkołą, dla przyjemności taniec. Na lewej łydce Lee jest w miarę długa blizna, po przygodzie w trakcie zimowego wyjazdu, którego przez długi czas z tego względu nie lubił wspominać, wciąż nie przychodzi mu to z przyjemnością.

Posiada ciemne, jak to bywa określane, czekoladowe tęczówki oraz krótkie, czarne włosy. Ma również przekłute uszy, mając w dziurkach czarne lub srebrne kolczyki, najczęściej. Szczególną cechą wyglądu Cheolsuna są jego z lekka królicze zęby, często ukazywane w dużym, słodkim uśmiechu.

W zwyczaju jest mu się ubierać w białe lub czarne rzeczy, choć zobaczenie go w kolorze z cudem nie graniczy. Często jednak są to jedynie dodatki lub narzucona odzież wierzchna. 

charakter: Lee bywa chwilami głośny, pełen energii i rozbiegany, a w innych momentach wyjątkowo spokojny, cichy i nie wychylający się w tłumie. Również nieśmiały w obecności nowo poznanych osób, ale próbuje nawiązać z nimi dobry kontakt, mając na twarzy nerwowy uśmiech, jak i problem z utrzymaniem kontaktu wzrokowego ze swoim rozmówcą. Ambicja, którą posiada, nie pozwala mu poddać się w połowie dążenia do jakiegokolwiek celu, nawet gdy jest on mało możliwy do wykonania. W takim momencie jak już, jest potrzebna osoba, która twardo sprowadzi go na ziemię i uświadomi mu, że jest to niemożliwe. Będzie się sprzeczał, wciąż próbując, ale w końcu to do niego dotrze, przynajmniej powinno. Ogólnie, posiada sporo ambicji i póki z niego nie uleci, co mimo wszystko, potrafi stać się szybko, będzie dążył do wyznaczonego celu.

Ma problemy z ukazywaniem swoich emocji, nie lubiąc przy okazji słuchać poleceń innych. Dojrzewanie go dorwało w taki, a nie inny sposób niestety. Jest jednak opiekuńczy i miły do wszystkich, momentami złośliwy dla przyjaciół. Wysoka samoocena wiąże się z tym, że nie lubi przegrywać i będzie starał się bardziej, gdy ktoś rzuci mu w tym kierunku wyzwanie. Dużo rzeczy jednak znajduje za nudne, na pewno na pierwszy rzut oka. W jakimś stopniu jest również idiotą, co potwierdzić można tym, że chwilami nie zna odpowiedzi na najprostsze odpowiedzi.

Ze względu na swoją nieśmiałość, w trakcie mieszkania razem z innymi osobami niż on sam, będzie się mył jak i jadł, gdy reszta śpi. Później powinno mu przejść, wystarczy, że się z kimś dogada i zaprzyjaźni, co trudne raczej nie jest, ponieważ po przełamaniu pierwszych lodów w rozmowie, od razu daje radę z kimś nawiązać kontakt. Choć nie na tyle silny, aby otwarcie o wszystkim z tą osobą mówić.

partner: Nie był w żadnym, poważniejszym związku, a na ten moment można uznać, że szuka.

rodzina: Lee Sooyoung i Lee Jiyong - rodzice, Lee Seunghyun - starszy brat

zainteresowania: Cheol lubi śpiewać jak i tańczyć oraz od czasu do czasu ćwiczyć, dla własnej przyjemności. Względem muzyki, potrafi również coś tam zagrać na gitarze, ale odsunął lekko to zainteresowanie, bardziej zajmując się śpiewem. Dla odstresowania za to chwilami coś porysuje, są to najczęściej szkice, których nigdy nie kończy.

inne: 

1 2 3 4 5 6 7

- Lubi od czasu do czasu przebywać w samotności, jednak niezbyt długo, bo wtedy wszystkie jego myśli potrafią go przytłoczyć, przez co najchętniej nie wychodziłby w takim momencie z pokoju nawet na krótki moment.

- Angielski stał się dla niego językiem ojczystym, ale potrafi mówić również po koreańsku jak i odrobinę po francusku.

- Wszystko co ma w sobie mąkę, jest dla niego dobre.

- Przez prawie wieczny katar, często pociąga nosem, co weszło mu po prostu w nawyk.

kontakt: 육군.

Zwierzę: Chwilowo nie czuje się na tyle odpowiedzialny, aby wziąć pod swoją opiekę jakiekolwiek zwierzę.

Od Luthera CD Ryu

Cieszył mnie widok chłopaka pałaszującego moje maleńkie dzieła z rumieńcami na twarzy. Widocznie mu smakowały. Jak dotąd jedyną osobą, która odważała się próbować moich wypieków i jej smakowały, był nikt inny jak Josh. On zjadał dosłownie wszystko plus zawsze wylizywał miski po cieście i trzepaczki, oraz łyżki. Wydawać się mogło, że żołądek Duna jest niczym niekończąca się otchłań. Jednak mimo ilości kalorii jaką dziennie pochłaniał, chłopak miał niesamowity abs, czego zazdrościli mu dosłownie wszyscy. Przy nim czułeś się po prostu. Gruby. Tak, gruby.
Spojrzałem na... Tchórza? Który siedział na kolanach chłopaka i zjadał właśnie kawałek jakiegoś owoca.
- A ten skarbeniek jak się nazywa?- Wskazałem na stworzonko dokańczając już swoją porcję. Ryu zmarszczył czoło, zastanawiając się o czym mówię, a potem przesunął wzrok na moją rękę i zrozumiał o kim mówię.
- Ah! To... To jest Tymon.- Pogładził malucha po łebku, na co ten się tylko wyprężył i wręcz wykrzywił pyszczek w uśmiechu.
- Jaki słodziak!- Pisnąłem, podnosząc się i odnosząc talerz do kuchni. Blondyn zrobił wielkie oczy na fakt w jakim tempie spożyłem swoje śniadanie. Będąc przy zlewie złapała mnie senność, ziewnąłem więc przeciągle, drapiąc się przy tym po karku. Trzy godziny snu pokazują człowiekowi co to ból z powodu zmęczenia. Wycieńczony po nocnych walkach z najlepszym przyjacielem, rzuciłem się na kanapę obok tej na której siedział właśnie Ryu. Połowę twarzy wcisnąłem w ozdobną poduszkę. Jednym okiem spojrzałem na blondyna.
- Teraz ja idę się zdrzemnąć.- Wyburczałem czując jak moje powieki same się zamykają. Nie miałem nawet siły zdejmować tych przeklętych rurek. Grozi mi tylko niedokrwienie i amputacja dolnych kończyn, ale co tam. Moje dresy są w moim pokoju, a wizja pójścia tam jest wystarczająco męcząca.

Obudziłem się z lewą ręką zwisającą z kanapy, a także prawą nogą na jej oparciu. Poduszka na której leżała moja głowa śmierdziała moją śliną, a ja sam przykryty byłem tym samym kocykiem, którym niedawno okrywałem Koreańczyka. Dźwignąłem się na swoich rękach i jakoś stanąłem na chwiejnych, długich nogach. Czasem czułem się jak jakieś pieprzone źrebię, które uczy się chodzić i nieraz potykałem się o własne stopy. Może dlatego nie potrafię tańczyć?
Mój współlokator siedział dalej w tym samym miejscu, teraz jednak na kolanach miał nie talerz, a szkicownik i szybko przesuwał po nim ołówkiem. Nawet nie zauważył, że wstałem. Zakradłem się za niego po cichaczu, żeby zobaczyć co tam nabazgrolił. Kiedy ujrzałem jego rysunki głośno zagwizdałem, przez co chyba przyprawiłem go o zawał serca. Automatycznie zamknął dziennik i przyparł go do piersi, odwracając się do mnie z niezadowoloną miną.
- Nigdy. Więcej. Mnie. Nie strasz.- Wysyczał. Tak. Wręcz wysyczał, jak rasowy wąż. Zdawać się nawet mogło, że jego język się zwęził i nabrał typowy dla gadów kształt.
- Przepraszam...- Mruknąłem, przeskakując przez oparcie na miejsce obok niego. Oczywiście jak zwykle przypomniałem sobie o papierosach, które. Tak, zgadliście, skończyły mi się na wczorajszej, a raczej dzisiejszej, imprezie.- Idziesz ze mną do sklepu?- Spytałem kładąc ramię na oparciu za nim. Chłopak przesunął się do przodu, patrząc na mnie. Przez chwilę się zastanawiał, ale ostatecznie kiwnął głową.
- Tylko się wykąpię, dobrze?- Złapał swoje rzeczy i wyniósł je do pokoju. Odparłem cichym "Okej" i pozostało mi tylko czekać. Najlepiej w towarzystwie telefonu i uzależniających gier. Jednakże gdy właśnie miałem pobijać swój rekord, usłyszałem z łazienki ciche "Luther". Odrzuciłem więc komórkę na kanapę i podszedłem do drzwi, które z łatwością otworzyłem.
- Tak?- Spytałem, a Ryu pisnął, zasłaniając swoje ciało dłońmi. Ściana prysznica była przezroczysta, przez co z łatwością było widać osobę stojącą w środku.
- Ja-aa... Ja... Zapomniałem swojego płynu i szamponu, czy... Czy mogę skorzystać z twojego?- Wyburczał, starając się jak najbardziej się zasłonić.
- Oczywiście! Ryu, możesz pożyczać ode mnie co tylko zechcesz. Od długopisów, przez szampony po ubrania i bokserki. Naprawdę, nie krępuj się.- Uśmiechnąłem się, przecierając przy tym skórę przy obojczyku. Chłopak był bardzo drobny i szczupły. Woda spływała po jego ciele, a oklapnięte i mokre włosy okalały jego buzię. Ryu był jak dla mnie bardzo atrakcyjny. Podobały mi się jego kształty, to jak elastyczny się wydawał. Mimowolnie przygryzłem wargę i zamknąłem drzwi, widząc jego skrępowanie.- Cholera jasna...- Mruknąłem sam do siebie, idąc przy okazji do swojego pokoju, żeby przebrać bokserki i koszulkę.

Z impetem otworzyłem drzwi sklepu, starając się być jak najgłośniejszym. Moje działania wywołały zamierzony efekt i Josh ryknął umęczonym jękiem. Kac morderca nie ma serca. Ja za to uwielbiam dokuczać przyjacielowi w stanie po-imprezowym. Tak, chłopak był bardzo wczorajszy. Ryu natomiast w ciszy podążał za mną.
- Clifford, jak ja Cię nienawidzę!- Josh wydał z siebie płacz umęczonego. Zaśmiałem się gardłowo, podchodząc do lady i jak zwykle opierając się o nią.- Wytłumacz mi jedną rzecz, ty chuju. Dlaczego do cholery ty nigdy nie masz kaca!?
- Może dlatego, że nie zalewam baka do pełna, skarbie.- Zastukałem palcami o blat i uśmiechnąłem się kpiąco.- Plus ty jesteś w połowie człowiekiem, a ja nie.- Obróciłem się i oparłem tyłkiem o ladę. Ryu patrzył na nas nieco zdezorientowany.
- Yh... Nie ważne...- Burknął czerwonowłosy.- W każdym bądź razie. Widzę, że przyprowadziłeś swojego kolegę zmiennokształtnego...- Zmiennokształtny? No nieźle.- Hej maleńki, mam nadzieję, że niedługo...- W tym momencie chłopak urwał, bo chwyciłem go za tył głowy i pieprznąłem tym pustym łbem w blat. Josh wyprostował się łapiąc za nos i przeciągle jęcząc.- Kurwa, Luther!- Ryknął, a ja założyłem ręce na piersi. Ryu patrzył na mnie z wytrzeszczem oczu.
- Nie przeginaj. Jesteś Dhampirem, nie masz krwi. Po prostu nastaw ten cholerny nos i po sprawie.- Przewróciłem oczami, a chłopak burknął niezadowolony. Zrobił jednak to co powiedziałem.
- Nawet dramatyzować nie można...
- Dlaczego jesteś tak niedojrzały i podrywasz wszystko co się rusza?
- Mam dopiero dwadzieścia osiem lat! To jak szesnaście waszych! Żyjemy dłużej i dojrzewamy dłużej do cholery.
- To dlatego do dwudziestego piątego roku życia mieszkałeś z rodzicami?
- Nie wszyscy tutaj mają możliwość wyprowadzenia się w wieku osiemnastu i zamieszkania samemu w wieku dwudziestu jeden. Mówiłem, my dorastamy dłużej, bo dłużej żyjemy.- Warczał na nowo polerując blat, na którym odcisnęła się jego twarz. Spojrzałem na Koreańczyka, który próbował zrozumieć sens naszej konwersacji.
- Nie przejmuj się. Nas ciężko zrozumieć. A szczególnie Josha. Jak będziesz miał z nim jakiś problem, to spokojnie możesz przyjść do mnie, ja się nim zajmę.- Poklepałem czerwonowłosego po ramieniu, na co syknął i wystawił kły.- No już, nie denerwuj się, wiesz, że Cię kocham.- Pogłaskałem go po głowie.

<Ryu? Mleczno-miętowe tak wiem.>

Od Mel C.D Oscar

Spojrzałam na chłopaka.
- Jasne, mogę z tobą iść. Scarlet ucieszy się ze spaceru - odparłam i spojrzałam na sunię, która merdała ogonem i szczekała radośnie.
- To chodźmy - powiedział i ruszył, a ja za nim.
Sunia szczekała radośnie idąc przed nami, chcąc się bawić. Oscar śmiał się z niej co jakiś czas rzucając patyk, który sunia mu przynosiła i czekała aż znowu rzuci. Szliśmy w ciszy, nie mieliśmy zbytnich tedmatów do rozmów. Trzeba to zmienić!
- Opowiesz mi coś o sobie? - spytałam.
- Mogę, ale...
- To ja pierwsza co?
- Ok.
- Nazywam się Melanie Stark. Ludzie różnie sie do mnie zwracają. Jestem Mel, Lusia, Luśka, Camino, Iron Girl, to ze względu na nazwisko mówią że jest córką Iron Mana. Ale tak nie jest - chłopak się zaśmiał. - Mam 15 lat, urodziłam się w Los Angeles w Kalifornii. Jestem zmiennokształtną. Kocham zmieniać się w dzikie koty! Eee.... co by tu jeszcze. Jestem 100% heteroseksualna, ale jestem tolerancyjna. Nie przeszkadza mi, gdy ktoś jest gejem, czy lesbijką. To bez różnicy. Mam kochających rodziców i młodsza siostrę. Kocham jeździć na wrotkach, mam nawet własne. Ubóstwiam miętę!!! Jestem wielką fanką superbohaterów, a w szczególności tych wytwórni Marvel. I mam tatuaż na plecach - pokazałam mu dwa ptaszki. - Symbolizują przyjaźń na dobre i złe. Moja przyjaciółka ma takie same. No, a teraz ty Oscar.
Spojrzałam na niego i czekałam.



Oscar?

Od Ashlynn c.d Lucasa

Uśmiechnęłam się lekko i pokiwałam głową. [...] Rozmawialiśmy naprawdę długo, spojrzałam za okno, było już ciemno.
- Chyba będę musiała już uciekać, późno już. - Westchnęłam lekko.
- Przyjdziesz jutro? - spytał.
- Jasne. - uśmiechnęłam się zakładając bluzę.
- Tylko ostrożnie. - dodał.
Pocałowałam go lekko w policzek i wyszłam z sali. Było chłodno, skrzyżowałam ręce na piersi i ruszyłam przed siebie.

Lucas?

Od Lucasa c.d Ashlynn

Spojrzałem na jej zatroskaną twarz.
- Niczego nie potrzebuję. Chcę tylko żebyś ze mną posiedziała. - odparłem.
- Dobrze - posłała mi słaby uśmiech. - Ale na pewno dobrze się czujesz?
- Tak Ash, na pewno - złapałem ja za rękę. - Nie jestem śmiertelnie chory.
Uśmiechnąłem się do niej serdecznie. Ona jednak nie wydawała się przekonana.
- Hej - wziąłem w rękę jej podbródek i podniosłem do góry. - Wszystko jest dobrze.



Ash?

Od Aarona C.D Ashtona

W szkole wrzało od emocji jedni byli podekscytowani, inni wystraszeni, niektórzy rozbawieni. Każdy ma swoją wersję tego wydarzenia. Od samego rana wszyscy mówili tylko o tym wczorajszym wypadku. Widzieliśmy go tylko ja i Ashton ale ani on ani ja nie mieliśmy zamiaru zadawać sobie jakikolwiek wysiłek żeby wpieprzać się w to gówno. Poza tym okazało się, że ofiarą całego wypadku był syn byłego dyrektora, który uczył się tu ostatni rok. To w takim razie kto go zabił?
Nie obchodziło mnie to jeśli wziąć pod uwagę całokształt sprawy, a jedynie bałem się, że coś może stać się Ashtonowi. Nie mogłem do tego dopuścić, a ja... I tak byłem bliżej śmierci niż myślałem.
Tak, to był dobry moment, żebym przyznał sam przed sobą, że naprawdę polubiłem tego chłopaka, na tyle mocno, że nie mogłem pozwolić by coś mu się stało. To było okropne przez tyle lat starałem się być zimnym i oschłym, ale przyszła ta jedna osoba i wywróciła wszystko do góry nogami jak gdyby nigdy nic wpieprzyła się moje życie i nie chciałem, żeby odszedł. Złamałem najważniejszą zasadę swojego życia, nie przywiązuj się.
Jednak nie wiedziałem jak mam się nie przywiązać. Pierwszy raz ktoś był dla mnie miły i okazał więcej uczuć niż mój pies, a raczej psy, którymi się zajmowałem.
Tyle, że Ashton pewnie nie czuł tego co ja. Byliśmy tylko współlokatorami dla niego nie znaczyło to nic więcej.
Zresztą, gdybym w końcu umarł pewnie by się cieszył, że w końcu ma dla siebie cały pokój.
Krople potu spłynęły mi po czole kiedy pomyślałem o śmierci.
Podczas ostatniej wizyty w szpitalu dowiedziałem się, że mój stan zdrowia znacznie się pogorszył. Oczywiście gadanina, że o ile będę brać leki i na siebie uważał to wszystko będzie dobrze mnie nie ominęła, ale to bujda. Prawda była taka, że umierałem. Kurwa umierałem. Poczułem cisnące się do oczu łzy.
Bądź silny.
Bądź silny.
Bądź silny.
Pierwsza łza.
Bez słowa wstałem z ławki i wybiegłem z klasy. Przywilejem bycia chorym na białaczkę było wychodzenie z klasy kiedy się chce i wiedziałem, że nikt nie zwróci na to uwagi poza uczniami buczącymi z uznaniem za odwagę. Jednak oni gówno wiedzieli. Zatrzasnąłem drzwi i puściłem się biegiem do pokoi. Zeskakiwałem ze schodka na schodek i nagle
Bum.
Uderzyłem w ciało na przeciw mnie i zatoczyłem się do tyłu będąc o krok od bolesnego zbliżenia z twardą, szarą podłogą, dzięki Bogu chłopak złapał mnie za rękę nim spadłem że schodów
- Panie ładny, uważaj jak chodzisz, okej - burza czarnych włosów uśmiechnęła się do mnie jeszcze chwilę trzymając moją dłoń. Był ode mnie dużo wyższy więc żeby sprawdzić z kim rozmawiam musiałem nieco umieść wzrok. Tylko, że to nie był najlepszy moment.
- Nie mogę teraz. Przepraszam - minąłem go szerokim łukiem i zbiegłem że schodów, krzyknął coś jeszcze, że to nie koniec i jeszcze się spotkamy ale w tym momencie go nie słuchałem. Biegłem.
Szybciej, kurwa Aaron szybciej.
Przed drzwiami nie mogłem trafić w klucz. Przerażenie zamazało mi widok, jednak otworzyłem drzwi. Nie wiem czego się bałem, może tego, że w którymś momencie lekcji przypomniałem sobie o lekach, których dziś nie wziąłem i o tym, że nie wiem kiedy ale może być na to zbyt późno.
Wolnym krokiem podszedłem do szafki otwierając ją drżącą dłonią.
Nie było ich. Kurwa... Kurwa...
Kurwa
Kurwa
Kurwa.
Mój nieśniertelnik,
Zeszyt,
Zeszyt z tekstami,
Proszki przeciwbólowe,
Pianka do włosów,
Nie ma. Nigdzie. W tym samym momencie do pokoju wszedł Ashton przeze mnie niezauważony został znokautowany portfelem prosto w twarz.
- Co się stało? - spojrzał na mnie pocierając obolały policzek.
- Nie ma ich - spanikowany wstałem przeszukując resztę pokoju. Błąkałem się po pomieszczeniu dopóki nie dostałem od blondyna w żebra. Chwycił mnie mocno za ramiona a ja spojrzałem mu w oczy.
- Nie ma czego?
- Moich leków - wytłumaczyłem. Niebieskooki spojrzał na mnie ze zdziwieniem. No tak.
- No to co? Kupisz nowe. Usiądź, jesteś strasznie blady. - zastanawiałem się czy nie zaśmiać mu się w twarz.
- Dostaję je raz do roku. Nie mogę ich sobie od tak kupić. Nie da się. Są sprowadzane - oparłem policzki o pięści bujając piętami. Chłopak usiadł koło mnie i lekko objął ramieniem podtrzymując w pionie.
- Uspokój się. Znajdziemy je, ale Aaron - blondyn spoważniał i kucnął przede mną. - Znajdziemy je, obiecuję. Ale musisz mi powiedzieć co to za leki - obaj zamilczeliśmy. Odwróciłem wzrok i zagryzłem wargi. Jeśli... Jeśli mu powiem, odwróci się ode mnie. Znowu zostanę sam. Zachciało mi się płakać. Starłem płynące do oczu łzy i zwróciłem wzrok na chłopaka. Ludzie odtrącają chorych ze strachu, zawsze tak było.
- Ja.. - zacząłem nie wiedząc jak skończyć. Nie chciałem żeby chłopak przestał ze mną rozmawiać, nie chciałem stracić kogoś kto mógłby być moim przyjacielem. Pierwszy raz kogoś do siebie dopuściłem, miałem to stracić? Wypuściłem powietrze z płuc patrząc na niego. Od tego zależało moje życie. Tak, trudno. Tyle lat byłem sam, nie będę płakać z powodu kilku dni - Mam białaczkę... - chłopak cofnął się i podniósł a ja prychnąłem śmiechem.
- Co.. co się stanie jeśli ich nie weźmiesz? - widziałem w jego oczach strach i zmieszanie.
- Nie udawaj, że się nie domyślasz- przeczesałem włosy i klasnąłem w dłonie - Umrę.

Ashton?

Od Ashlynn c.d Lucasa

Z sali wyszła pielęgniarka mówiąc, że mogę wejść. Tak też zrobiłam.
- Hej. - uśmiechnął się blado.
Odwzajemniłam gest i usiadłam na krzesełku koło jego łóżka.
- Jak się czujesz? - spytałam.
- Bywało lepiej. - zaśmiał się lekko.
- Potrzebujesz czegoś? Może wody? - zaproponowałam.
No bo... kurde, jakby nie było, przeze mnie tu leży...

Lucas?