Od Lucasa Cd Ashlynn

Gdy lekarze kazali mi się położyć na stole zabiegowym, posłuchałem ich. Rozcięli mi koszulkę i delikatnie odkleili materiał od ran. Następnie podali mi środki usypiające. Chwile potem leżałem już jak martwy. W myślach jednak byłem strasznie żywy.
Stawiam kolejne łapy na mokrym jeszcze śniegu, który przylepia się do nich, przez co moja podroż jest utrudniona. Jest mi coraz ciężej, a śnieżyca postanawia nie ustawać. Idę pod wiatr czując, jak każdy płatek śniegu wchodzi pod moje futro, mrożąc mnie żywcem. Jednak idę dalej, byle by się nie zatrzymać, a gorzej, żeby nie zawrócić. Muszę iść przed siebie. Po chwili widzę światło. Ale nie światło takie, które widzą umierający. To bardziej... pociąg. Za nim dźwięk lokomotywy przedrze się wpierw przez śnieg, a następnie moje uszy, zeskakuję z torów, na których stałem. Gdy maszyna przejeżdża obok mnie, tracę równowagę przez wicher stworzony przez nią. Pędził jak oszalały, a ja trafiłem na śliski śnieg. Nie mam kiedy wbić pazurów w lód, gdyż za nim się obejrzę, zaczynam się toczyć, niczym mała biała kulka śniegu z górki. Świat wiruję. Nie mogę się zatrzymać, aż w końcu na mojej drodze stoi drzewo. A dalej las. Nie mam szans się zatrzymać, więc czekam na zderzenie.
Momentalnie otwarłem oczy. Nie byłem już wilkiem, tylko człowiekiem. Leżałem na łóżku szpitalnym, obok mnie szwędały się pielęgniarki dając innym znajdującym się na sali leki, sprawdzając parametry życiowe. Nagle jedna podeszła do mnie.
- W końcu się pan obudził - powiedziała uśmiechając się.
- Ile spałem? - zadałem jej pytanie.
- Kilka godzin. Czeka na pana Ashlynn Cameron. Zna ja pan? - spytała upewniając się.
- Tak, to moja... koleżanka. Może wejść?
- Oczywiście. Już po nią idę.
Oddaliła się a ja padłem na poduszkę.


Ash?

Od Ryu cd Luther'a

Obudziło mnie lekkie stukanie, które echem odbijało się w mojej głowie. Przekręciłem się na drugą stronę. Wtedy właśnie poranne słoneczko poraziło mnie swoim jasnym blaskiem. Przymrużyłem oczy i zaraz zasłoniłem je mięciusim kocykiem... zaraz... jakim, kuźwa, kocykiem? Otworzyłem od razu oczy, pacze i co paczam? Paczam kocyk... różowy kocyk... w jednorożce... milusi... pachnący... lodzio miodzio kocyś, ale nie był mój. Szkoda, ale no... nie mam takich ładnych rzeczy. Poniuchałem go jeszcze raz... pachniał bajecznie. Nie wiedziałem czy tu zasługa płynu do płukania ubrań czy perfum właściciela. I wtedy właśnie do mnie dotarło, że jedyną osobą, do której owa rzecz mogła należeć to... mój współlokator. Kolejna analiza... co ten kocyk robi na mnie i... czemu jestem nim dokładnie otulony? Na moją twarz mimowolnie wpłynęły rumieńce.
- A może mi się to śni...? - zadałem sobie pytanie pół szeptem.
- Nie, to nie sen – odpowiedział mi ktoś. Tego ktosia znałem już na tyle dobrze, by nie chcieć mieć z nim za wiele do czynienia. Zobaczyłem łydki w rurkach, ale zaraz twarz ich posiadacza, który kucnął przy kanapie z... talerzem idealnie wypieczonych gofrów z bitą śmietaną, masą owoców, kolorowych sosów i fantazyjnych posypek. Ślinka leciała na samą myśl, ale to było zbyt piękne, żeby było prawdziwe – Dzień dobry~! - powiedział przyjaźnie mężczyzna. Zacząłem podejrzewać, że to, co wydarzyło się dnia poprzedniego było moim snem, ale jak zwykle mam jakieś dziwne zaniki pamięci. Powiem jednak szczerze, że tą sytuację bardziej uważałbym za senne marzenie – Wczoraj nie ładnie się wobec Ciebie zachowałem. Nie dość, że wkoło był syf to jeszcze ja pół nagi leżałem na kanapie i kompletnie Cię zignorowałem. Powinienem należycie Cię przywitać. Teraz przepraszam za to, naprawdę. W ramach mych szczerych przeprosin zrobiłem ci śniadanko... i za posprzątanie moich brudów – uśmiechnął się do mnie i podał mi talerz na dłonie.
- To... dla mnie? - spytałem cichutko.
- Tak. Innego aniołka tutaj nie ma. Smacznego – przejechał dłonią po mojej głowie i wrócił do kuchni. Nie wiedziałem, co mam o tym myśleć.
- Dzi-dziękuję – tego już z moich ust chyba nie słyszał. Nie wiem czemu, ale byłem w głębi serca bardzo rad, że dzisiaj tak się wobec mnie zachował. Tymon wlazł na moje ramię i z radością czaił się na smakołyki. Nie pozostało mi nic innego, jak tylko zabrać się za pałaszowanie tych wspaniale przyrządzonych gofrów. Niedługo jednak chłopak przyszedł i usiadł obok mnie na kanapie.
- Zapomniałem Ci się przedstawić... jestem Luther – powiedział i sam zabrał się za swoją porcję.
- Miło mi – powiedziałem zasłaniając dłonią pełne usta.
- Nabrałeś rumieńców po tym słodkim śniadaniu – rzucił z radością. Wat? Jakich rumieńców? Dotknąłem dłońmi policzków... były dosyć ciepłe.

( Luther? Wybacz... nie mam zbyt dobrych pomysłów dziś ;-; )

Od Ashlynn c.d Lucasa

Widząc, iż chłopak zmierza w moim kierunku, założyłam ponownie bluzę tym samym zakrywając posiniaczone od mocnego uścisku nadgarstki.
- Wszystko w porządku? - spytał kładąc dłoń na moim ramieniu.
- To raczej ja się powinnam o to spytać... dziękuję, znowu. - wydukałam.
Błądziłam wzrokiem po jego ciele przyglądając się ranom, była jedna bardziej poważna, pozostałe to draśnięcia.
- Idziemy do szpitala. - powiedziałam stanowczo. - Bez gadania. - dodałam widząc, iż chce protestować.
Złapałam go lekko za rękę (ból nie pozwalał mi, aby złapać go mocniej) i pociągnęłam przed siebie. Szpital był niedaleko stąd, doszliśmy tam po kilku minutach. Lekarz zabrał Lucasa do sali, zanim jednak sam też tam wszedł przyjrzał mi się.
- A pani co się stało? - spytał przyglądając się mojemu policzkowi, na którym teraz, od uderzenia gościł siniak.
- A wie pan... trochę się pokłóciłam z przyjaciółką. - skłamałam, cóż... wzruszyłam lekko ramionami.
Lekarz pokiwał głową i wszedł do sali, ja natomiast usiadłam na krześle i przyjrzałam się swoim śladom powojennym. Westchnęłam głęboko, udałam się do bufetu, kupiłam wodę z lodówki, usiadłam na krześle i po kryjomu przykładałam ją sobie do obolałych nadgarstków. Wolałam uniknąć pytań itp.

Lucas?

Od Lucasa Cd Ashlynn

Po południu postanowiłem przejść się do miasta. Nic mi ostatnio nie szło, byłem jakiś nieobecny. Na lekcjach nauczyciele ciągnie mnie upominali, żebym się skupił, ja jednak nie potrafiłem. No nic. Wyszedłem z akademika i dość wolnym krokiem ruszyłem w stronę miasta. Przechodząc obok zoologicznego postanowiłem wejść i kupić moim psom jakąś zabawkę. Wszedłem od niechcenia do środka i poszedłem do działu zabawek. Wybrałem jakieś dwie i podszedłem do kasy. Zapłaciłem i ruszyłem do wyjścia, ale zobaczyłem... Ashlynn?! Stała obok jakiegoś chłopaka, ściskał ją mocno za rękę i cedził jakieś słowa przez zaciśnięte zęby. Dziewczyna płakała. Zabrałem zabawki do plecaka i podszedłem do nich.
- Masz coś jeszcze do powiedzenia? - syknął ten chłopak do Ash. Ona dalej płakała.
- Puść ją! - warknąłem.
Oboje spojrzeli w moją stronę. On dalej z grymasem na twarzy ,a Ashlynn jakby się rozweseliła.
- Masz jakiś problem koleś?! - powiedział do mnie wkurzony.
- Tak i ty też zaraz będziesz miał!
Złapałem go za koszulkę i pociągnąłem do góry, tak, że puścił rękę Ash.
- Wyjdź ze sklepu Ashlynn - powiedziałem.
Dziewczyna wybiegła na zewnątrz, a ja zaciągnąłem chłopaka na dwór, by ludzie nie bali się jeszcze bardziej. Tam popchnąłem go na ziemię. Wywalił się. Dziewczyna stała kawałek za mną i obserwowała. Chłopak wstał i otarł nos z krwi, a następnie rzucił się na mnie. Zaczęliśmy się bić i szarpać. Z racji tego, że byłem od niego wyższy, miałem lekko większe szanse. Waliłem go po plecach, brzuchu, rękach, a on mi oddawał. W pewnym momencie wyjął nóż. "No super..." pomyślałem i rzuciłem się na niego. Zaczął nim wymachiwać, raniąc mnie przy tym boleśnie. Kilka rany nawet zawyłem lekko. W pewnym momencie się na maska wkurzyłem, wyrwałem mu nóż, rzuciłem go na ziemie i tak mu przywaliłem, że poleciał kilka metrów dalej. Gdyby nie to, ze do pełni zostało jeszcze kilka dni, pomyślałbym, że się przemieniam. Podszedłem do niego dysząc.
- Nie wstawaj dobrze ci radzę - powiedziałem do niego. On leżał i ciężko oddychał.
Podszedłem do Ashlynn.




Ash???

Od Ashlynn c.d Lucasa

Postanowiłam zrobić sobie przerwę, cały czas byłam z Borserem, opiekował się mną i Lukasem. Kiedy padało, zawsze znajdował jakąś jaskinię, rozpalaliśmy ognisko i jakoś to było. Nie umiałabym tak jednak żyć dłużej. Wróciłam do akademii, wzięłam naprawdę długi prysznic, umyłam włosy nakładając na nie odżywkę. Gdy wyszłam wyszczotkowałam zęby, wysuszyłam włosy i założyłam czarne rurki, ciemnoszary t-shirt, czerwone trampki i bluzę.

Wyszłam zostawiając Lukasa w pokoju, spał. Sama poszłam do sklepu zoologicznego, musiałam kupić mu nowy szarpak ponieważ ostatni załatwił mu Borser... kiedy chodziłam między regałami, poczułam ciepły oddech na szyi i dłonie na talii. Pierwsza myśl? Lucas. Jednak nie, on nie ma takich perfum.

- Znalazłem cię. - wyszeptał a ja zamarłam. Odwróciłam się od niego i odsunęłam szybko. - Nie uciekniesz już. - uśmiechnął się a mnie przeszedł dreszcz.

Kas... mój były. Byliśmy ze sobą z rok, później zaczął się zmieniać. Nie mogłam się sprzeciwić ponieważ dostawałam w twarz albo jeszcze coś gorszego... 

Złapał mnie mocno za nadgarstki, syknęłam cicho z bólu.

- Teraz stąd grzecznie wyjdziemy, wsiądziemy do samochodu i znów będzie jak dalej. - wywarczał.

- Nie! - podniosłam głos, szybko tego pożałowałam ponieważ dostałam w twarz, mój policzek zaczął niemiłosiernie piec, do oczu napłynęły łzy.

- Chcesz jeszcze coś powiedzieć? - syknął.

Zadanie na chwilę obecną? Zostać tu jak najdłużej, nic strasznego mi nie zrobi. Ewentualnie uderzy ale wolę to niż...

Lucas? :3

Od Lucasa Cd Ashlynn

Nagle dziewczyna wyszła. No nie powiem, poczułem się lekko dotknięty, ale co zrobić. Wstałem i poszedłem po moją kawę. Wypiłem ją szybko ignorując to że parzyła cały mój przełyk. Popiłem ją litrem wody więc było w miarę okay. Następnie włożyłem kubek do zmywarki. Robiło się już późno, za niedługo zamykają pokoje. Westchnąłem i poszedłem na kanapę. Położyłem się i nie wiem kiedy zasnąłem.


***


Kilka dni później chodziłem cały przygnębiony. Od tych kilku cholernych dni nie widziałem Ashlynn. Nie było jej na lekcjach, w pokoju też nie. Mogłem pukać, prosić, walić, nikt nie otwierał. Może ona... Nie... Nie myśl idioto że się zabiła. Wyczułbyś to. Może wyjechała bo miała dość? Tego też bym nie przeżył.
Leżałem na trawie i myślałem. Luna i Diego bawiły się z innymi psami, a ja czekałem. Jak głupi czekałem aź dziewczyna da mi jakiś znak życia. Podniosłem się z ziemi i usiadłem po turecku.
- Gdzie jesteś Ash....
Powiedziałem sam do siebie.




Ashlynn? Dlaczego łamiesz mu serce ty podła kobieto?! XD

Od Ashlynn c.d Lucasa

Wzięłam głęboki oddech. Oj Ash, przestań zachowywać się jak ostatnia sierota... później dziwisz się że się z ciebie naśmiewają... odsunęłam się od niego, choć bardzo tego nie chciałam. W jego ramionach czułam się bezpiecznie, zapominałam o problemach. Przetarłam oczy i przejechałam dłonią po ramieniu.
- Dziękuję ci za wszystko, ale ja... nie będę sprawiała ci już kłopotów. - wstałam i wyszłam zamykając cicho drzwi.
O jezu, Ash... coś ty najlepszego zrobiła?! W końcu znalazł się ktoś, dla kogo w najmniejszym stopniu (chyba) istniejesz a ty mówisz takie rzeczy?! Debilka, uch! Weszłam do pokoju, usiadłam na łóżku i schowałam twarz w dłonie. Ja chyba rzeczywiście tu nie pasuję... nigdzie nie pasuję.

Lucas? Tak, taki słodziak xd