Siedziałem chwilę przy dziewczynie, po czym zostawiłem ją samą i poszedłem do łazieni wziąć prysznic. Zamknąłem drzwi na wszelki wypadek i zdjęte ubrania położyłem na szafce. Wszedłem pod prysznic i puściłem lodowatą wodę. Stałem tak chwilę oparty rękami o ścianę i czekałem.... W sumie nie wiem na co. Woda spływała po mnie jak wodospad. W końcu wziąłem mydło i umyłem się porządnie. Wyszedłem spod prysznica, wytarłem się ręcznikiem i ubrałem. Otwarłem drzwi do łazienki i wyszedłem. Ashlynn dalej leżała na kanapie. Poszedłem do kuchni i zrobiłem sobie kawę. Napiłem się łyk i dobiegł mnie głos dziewczyny, a mastępnie uderzenie o podłogę. Odstawiłem kubek i pobiegłem do niej. Złapałem ją i powoli podniosłem, sadzając ją na kanapie. Objąłem ją ramieniem żeby się nie przewróciła.
- Co się stało? - spytałem łagodnie.
Ta wydawała się być w inym świecie. Po chwili powiedziała bardzo cicho.
- To był tylko sen.
Podniosła głowę i spojrzała na mnie. Patrzyła mi w oczy, a ja miałem ogromną ochotę by ją pocałować. Jednak tego nie zrobiłem. Tylko na nią patrzyłem. Patrzyłem i myślałem z jakiego powodu ludzie jej dokuczają. Jest śliczna, ma zgrabną figurę, miły charakter.... A patrząc na jej wystraszoną i zdezorientowaną twarz, wiedziałem że dla mnie jest jeszcze piękniejsza. Nagle zaczęła płakać. Przyciągnąłem ją do siebie i przytuliłem. Zacząłem gładzić ją po plecach, żeby się uspokoiła. Ona po chwili też mnie objęła. Ciekawiło mnie co jej się śniło, może... mógłbym jej jakoś pomóc? Sam nie wiem. Teraz jednak starałem się ją pocieszyć.
Ashlynn? Ależ Lucas jest zakochany ^^
poniedziałek, 1 sierpnia 2016
Od Luthera CD Ryu
- To nie moja wina, że przydzielili mnie do tego mieszkania...- Wyszeptał blondyn, a po chwili zamknął się w pokoju. Na wydźwięk huku, który przy tym towarzyszył skrzywiłem się nieco. Wtedy właśnie naszła mnie myśl, czy do cholery jasnej zrobiłem, bądź powiedziałem coś niewłaściwego? Nie chciałem go urazić! Pod żadnym pozorem nie miałem zamiaru sprawić, by czuł się zażenowany, bądź niechciany. Niestety chyba mi się nie udało. Ryu... tak, Ryu. Na marginesie, ładne imię, ale znając życie i Koreańską kulturę, ma ono o wiele dłuższe rozwinięcie. W każdym bądź razie, Ryu wydawał się bardzo.. bardzo miłą osobą, ale widać, że jest albo nieśmiały, albo sceptycznie nastawiony do ludzi. Może to i to? Postawiłem sobie jako zamiar przekonać do Siebie chłopaka. W końcu będziemy przez jakiś czas dzielić to mieszkanko, a nie chcę mieć współlokatora za wroga, który jedyne co robi to zamyka się w pokoju. Jak teraz.
Wstałem i podszedłem do drzwi, by po chwili nasłuchiwania zrozumieć, że prawdopodobnie śpi. Nie słyszałem chrapania, ale tak właściwie, to nie słyszałem niczego. Ryu był całkowicie cicho. Wzruszyłem ramionami bardziej sam do siebie i wróciłem do poprzedniego zajęcia, tym razem jednak normalnie siedząc. Jednakże Azjata wciąż siedział w mojej głowie, jego zachowanie, moje poczynania. Analizowałem wszystko co zrobiłem krok po kroku starając się znaleźć mój błąd. Zdenerwowany podszedłem do okna, wcześniej chwytając papierosy i zapalniczkę, otworzyłem je na oścież i opierając się o metalową barierkę zacząłem wypalać jednego "szluga" po drugim. Po dobrych trzydziestu minutach cała paczuszka była za mną, a ja kląłem w myślach, bo cholera, teraz śmierdziało ode mnie jak z fabryki. Wzdrygnąłem się i ruszyłem do łazienki. Jakimś cudem przeprawiłem się przez ten cały burdel, a w środku po raz pierwszy od jakiegoś czasu przywitałem się z przyjacielem prysznicem, pod którym myjąc się przy okazji umyłem dokładnie zęby. Trzy razy. Gorąca woda, która nie robiła na mnie najmniejszego wrażenia, mimo, że był to prawie wrzątek, spływała po moim ciele, delikatnie spłukując pianę o typowym dla męskich płynów do mycia zapachu. Przy okazji umyłem włosy, które wręcz o to błagały. Czyściutki i pachnący wyszedłem spod prysznica nawet nie trudząc się wytrzeć. Jedynie "zawiązałem" ręcznik na moich biodrach. Pozostawiałem za sobą ogromne plamy wody, przez co wydawać się mogło, że łazienka przed chwilą przeszła powódź. Czmychnąłem więc szybko do swojego pokoju, gdzie ubrałem się w świeże ciuchy, oraz przeczesałem palcami jeszcze mokre, ale już schnące włosy. Nie przejmując się za bardzo tym, że mogę się zawiać i zachorować ruszyłem do sklepu.
- Mieszkasz z nim?!- Pisnął czerwonowłosy, a ja przewróciłem oczami.- Nie zdziw się, jeśli odwiedzę Cię w najbliższym czasie, okej?
- Tylko spróbuj go tknąć, a przyrzekam, urwę ci jaja i wepchnę do gardła.- Warknąłem, patrz zęby. Josh zaczął się tylko ze mnie śmiać, klepiąc mnie przy tym po ramieniu.
- Spodobał Ci się, ty mój mały zazdrośniku?
- Nie, po prostu nie chcę, żebyś go skrzywdził. Chłopak wtedy będzie całkowicie uważał mnie za swojego wroga, który zesłał na niego takie coś jak ty.- Ze skrzywioną miną przeleciałem wzrokiem po niższym mężczyźnie.
- Jestem najbardziej rozchwytywanym Dhampirem w okolicy skarbie.- Klepnął mnie w tyłek, na co pisnąłem i rzuciłem mu oburzone spojrzenie.
- Bo jedynym, dupku.- Na to pokazał mi swoje kły i syknął. Przez jakiś czas wpatrywaliśmy się w siebie z zezłoszczonymi minami. W pewnym momencie chłopak odpuścił.
- Twoje oczy. Znowu są takie ciemne. Ygh, dlaczego to jest bardziej przerażające niż moje świecące gały?!- Wzniósł ręce do góry, a ja zaśmiałem się gardłowo.
- Może dlatego, że "świecące gały"- Nakreśliłem palcami cudzysłów w powietrzu- są już niezmiernie oklepane.- Założyłem ręce na piersi i posłałem mu kpiący uśmieszek.
- Jesteś niezwykle wkurwiający ostatnimi czasy. Przypomnij mi, dlaczego się w ogóle z tobą przyjaźnię?- Chłopak wyjął ścierkę i zaczął przecierać ladę, psikając ją wcześniej specjalnym preparatem. Kiedy tylko skończył oparłem się dłońmi o powierzchnię o wysokim połysku, na której pozostały tłuste ślady. Zostałem za to zdzielony w łeb, a Josh ponownie zaczął wycierać drewno.
- A przyjaźnisz się ze mną dlatego, że jestem twoim taksówkarzem gdy nawalony w trzy dupy wracasz z imprezy, pocieszycielem, gdy ktoś Cię rzuci i okazjonalnym chłopakiem, gdy nie miał Ci kto obciągnąć od dwóch tygodni.- Ponownie dostałem szmatą w łeb. Złapałem się za głowę i z niezadowolonym wyrazem twarzy spojrzałem na niego.
- Kurwa, nie mów o tym głośno, wiesz ile tu tych twoich "znajomych" z tego burdelu zwanego akademią się przewija dziennie? Co jeśli słyszała Cię jakaś Zdziśka, stary, masz przejebane.- Josh zaczął układać na półce za nim gumy do żucia i papierosy, a ja ponownie wybuchnąłem głośnym śmiechem.
- Uwierz, już nic więcej nie jest mi w stanie spierdolić życia.- Westchnąłem, sięgając po wiśniowego lizaka stojącego na podwyższeniu obok lady. Odpakowałem go, papierek wepchnąłem do kieszeni bluzy, a lizaka zacząłem ssać wpatrując się w swoje czarne tenisówki. Dopiero teraz poczułem na sobie wzrok Josha. Był to wzrok pełen żalu. To niesamowite jak szybko potrafimy zmieniać uczucia względem siebie. Dosłownie przed chwilą warczeliśmy na siebie nawzajem w formie żartu.
- To musi być straszne, prawda?- Spytał drżącym głosem. Uniosłem brew w geście zapytania.- Stać się upadłym. Zostać potępionym tak właściwie przez samego Boga, a potem jeszcze... jeszcze zostać wykluczonym z rodziny i... i wyrzuconym na b-bruk! Nie mieć nikogo!- Chłopak wybuchnął płaczem, a ja stałem jak wryty. Zawsze tak reagowałem. Tak, zawsze. Rozmawialiśmy na ten temat bardzo często, bo chłopak wracał do tego tematu i zachowywał się w ten sam sposób. Nagle wyszedł zza lady, po czym podbiegł do mnie i przytulił mnie. Objąłem go ramionami i oparłem się policzkiem o bok jego głowy.
- Obaj dobrze wiemy, że mam Ciebie i twoją rodzinę.- Wyszeptałem, powoli gładząc jego plecy prawą dłonią. Od tych sześciu lat, od których nie mam rodziny, zacząłem tak właściwie być członkiem rodziny Dun. Zamieszkałem u nich do ukończenia osiemnastego roku życia, kiedy to razem z Joshem się wyprowadziliśmy. Uznawałem ich za prawdziwą rodzinę, a tą poprzednią za nieprzyjemny wypadek. Jeździłem do nich na święta, wysyłałem esemesy, gdy ktoś z nich miał urodziny, nieraz nazywałem ich nawet "Mama" i "Tata"...
- Jesteś pijany w trzy dupy, chodź wreszcie. Josh! Josh do cholery!- Złapałem upitego chłopaka za kołnierz i wręcz wyniosłem go z imprezy. Była druga w nocy, a on ledwo stał na nogach i właściwie upadał na stojącego obok niego mężczyznę. Wepchnąłem go do swojej Chevrolet Impali z 1967 rocznika, zapiąłem jego pasy, próbując przy okazji uniknąć mokrych ust czerwonowłosego, który będąc pijanym zawsze był strasznie przylepny. Zatrzasnąłem drzwi i ruszyłem dookoła samochodu, aby usiąść za kierownicą i odwieźć przyjaciela do domu, gdzie zasnąłem pod cielskiem starszego, który postanowił zrobić sobie z mojej klatki piersiowej poduszkę. Nastawiłem tylko alarm na 6 rano, żeby mieć przynajmniej te cholerne trzy godziny snu. Musiałem jeszcze wrócić do domu. Nie wiem po co, ale musiałem wrócić. Nie chciałem spędzić poranku pełnego kaca z upierdliwym Dunem.
A gdy alarm zadzwonił udało mi się stamtąd spierdolić w towarzystwie krzyku Josha, który wyzywał mnie od idiotów. Tak, budzik z metalową melodią zaczynającą się od bębnów i krzyków na bolącą głowę nie jest zbyt dobry. Będę miał przechlapane gdy znowu się spotkamy.
W moim... Poprawka, moim i Ryu, mieszkaniu znalazłem się koło godziny siódmej. Zastałem tam... porządek. Boże! Czy ten chłopak tu posprzątał?! TO JEST DAR Z NIEBA. Teraz musiałem być dla niego miły. Jezus Maria, ten Koreańczyk jest. Jest. Jest niewyobrażalny? Mimo, że go uraziłem, to wysprzątał moje brudy! Ale prócz porządku i podłogi (W końcu ją widać!) zauważyłem też śpiącego na kanapie blondyna z jakimś tchórzem przy boku. Cholera. To było urocze. Bardzo, bardzo, bardzo urocze. Jednak był całkiem odkryty. Ruszyłem więc do mojego pokoju i z szafy wyciągnąłem najczystszy, najpiękniejszy, najbardziej pachnący kocyk w... różowe jednorożce, ale mniejsza o to. Wróciłem do chłopaka i szczelnie otuliłem go materiałem, Zagarnąłem z jego twarzy kosmyki włosów, które będąc w nieładzie zasłaniały połowę buzi Ryu. Teraz mogłem mu się przyjrzeć. Zadarty nosek i bardzo delikatne usteczka, które teraz były szeroko otworzone. Jak zawsze, gdy ktoś śpi. To była jedna ze słodszy... i właśnie w tym momencie chłopak głośno chrapnął i zaczął się ślinić, a ja ze wszystkich sił powstrzymywałem się przed ryknięciem śmiechem. Zasłoniłem usta dłonią i zacząłem się w nią dusić, prostując się i idąc do kanapy obok, na której leżała poduszka. Złapałem ją i wcisnąłem w nią twarz. Dopiero teraz zacząłem się śmiać, a puch skutecznie wyciszał wszelkie dźwięki. Kiedy byłem już spokojny ruszyłem do kuchni, aby przygotować gofry. Przynajmniej moimi wypiekami mogę wynagrodzić chłopaka.
<Ryu? Przepraszam, nie mogłam się powstrzymać z tym chrapnięciem XD>
Wstałem i podszedłem do drzwi, by po chwili nasłuchiwania zrozumieć, że prawdopodobnie śpi. Nie słyszałem chrapania, ale tak właściwie, to nie słyszałem niczego. Ryu był całkowicie cicho. Wzruszyłem ramionami bardziej sam do siebie i wróciłem do poprzedniego zajęcia, tym razem jednak normalnie siedząc. Jednakże Azjata wciąż siedział w mojej głowie, jego zachowanie, moje poczynania. Analizowałem wszystko co zrobiłem krok po kroku starając się znaleźć mój błąd. Zdenerwowany podszedłem do okna, wcześniej chwytając papierosy i zapalniczkę, otworzyłem je na oścież i opierając się o metalową barierkę zacząłem wypalać jednego "szluga" po drugim. Po dobrych trzydziestu minutach cała paczuszka była za mną, a ja kląłem w myślach, bo cholera, teraz śmierdziało ode mnie jak z fabryki. Wzdrygnąłem się i ruszyłem do łazienki. Jakimś cudem przeprawiłem się przez ten cały burdel, a w środku po raz pierwszy od jakiegoś czasu przywitałem się z przyjacielem prysznicem, pod którym myjąc się przy okazji umyłem dokładnie zęby. Trzy razy. Gorąca woda, która nie robiła na mnie najmniejszego wrażenia, mimo, że był to prawie wrzątek, spływała po moim ciele, delikatnie spłukując pianę o typowym dla męskich płynów do mycia zapachu. Przy okazji umyłem włosy, które wręcz o to błagały. Czyściutki i pachnący wyszedłem spod prysznica nawet nie trudząc się wytrzeć. Jedynie "zawiązałem" ręcznik na moich biodrach. Pozostawiałem za sobą ogromne plamy wody, przez co wydawać się mogło, że łazienka przed chwilą przeszła powódź. Czmychnąłem więc szybko do swojego pokoju, gdzie ubrałem się w świeże ciuchy, oraz przeczesałem palcami jeszcze mokre, ale już schnące włosy. Nie przejmując się za bardzo tym, że mogę się zawiać i zachorować ruszyłem do sklepu.
- Mieszkasz z nim?!- Pisnął czerwonowłosy, a ja przewróciłem oczami.- Nie zdziw się, jeśli odwiedzę Cię w najbliższym czasie, okej?
- Tylko spróbuj go tknąć, a przyrzekam, urwę ci jaja i wepchnę do gardła.- Warknąłem, patrz zęby. Josh zaczął się tylko ze mnie śmiać, klepiąc mnie przy tym po ramieniu.
- Spodobał Ci się, ty mój mały zazdrośniku?
- Nie, po prostu nie chcę, żebyś go skrzywdził. Chłopak wtedy będzie całkowicie uważał mnie za swojego wroga, który zesłał na niego takie coś jak ty.- Ze skrzywioną miną przeleciałem wzrokiem po niższym mężczyźnie.
- Jestem najbardziej rozchwytywanym Dhampirem w okolicy skarbie.- Klepnął mnie w tyłek, na co pisnąłem i rzuciłem mu oburzone spojrzenie.
- Bo jedynym, dupku.- Na to pokazał mi swoje kły i syknął. Przez jakiś czas wpatrywaliśmy się w siebie z zezłoszczonymi minami. W pewnym momencie chłopak odpuścił.
- Twoje oczy. Znowu są takie ciemne. Ygh, dlaczego to jest bardziej przerażające niż moje świecące gały?!- Wzniósł ręce do góry, a ja zaśmiałem się gardłowo.
- Może dlatego, że "świecące gały"- Nakreśliłem palcami cudzysłów w powietrzu- są już niezmiernie oklepane.- Założyłem ręce na piersi i posłałem mu kpiący uśmieszek.
- Jesteś niezwykle wkurwiający ostatnimi czasy. Przypomnij mi, dlaczego się w ogóle z tobą przyjaźnię?- Chłopak wyjął ścierkę i zaczął przecierać ladę, psikając ją wcześniej specjalnym preparatem. Kiedy tylko skończył oparłem się dłońmi o powierzchnię o wysokim połysku, na której pozostały tłuste ślady. Zostałem za to zdzielony w łeb, a Josh ponownie zaczął wycierać drewno.
- A przyjaźnisz się ze mną dlatego, że jestem twoim taksówkarzem gdy nawalony w trzy dupy wracasz z imprezy, pocieszycielem, gdy ktoś Cię rzuci i okazjonalnym chłopakiem, gdy nie miał Ci kto obciągnąć od dwóch tygodni.- Ponownie dostałem szmatą w łeb. Złapałem się za głowę i z niezadowolonym wyrazem twarzy spojrzałem na niego.
- Kurwa, nie mów o tym głośno, wiesz ile tu tych twoich "znajomych" z tego burdelu zwanego akademią się przewija dziennie? Co jeśli słyszała Cię jakaś Zdziśka, stary, masz przejebane.- Josh zaczął układać na półce za nim gumy do żucia i papierosy, a ja ponownie wybuchnąłem głośnym śmiechem.
- Uwierz, już nic więcej nie jest mi w stanie spierdolić życia.- Westchnąłem, sięgając po wiśniowego lizaka stojącego na podwyższeniu obok lady. Odpakowałem go, papierek wepchnąłem do kieszeni bluzy, a lizaka zacząłem ssać wpatrując się w swoje czarne tenisówki. Dopiero teraz poczułem na sobie wzrok Josha. Był to wzrok pełen żalu. To niesamowite jak szybko potrafimy zmieniać uczucia względem siebie. Dosłownie przed chwilą warczeliśmy na siebie nawzajem w formie żartu.
- To musi być straszne, prawda?- Spytał drżącym głosem. Uniosłem brew w geście zapytania.- Stać się upadłym. Zostać potępionym tak właściwie przez samego Boga, a potem jeszcze... jeszcze zostać wykluczonym z rodziny i... i wyrzuconym na b-bruk! Nie mieć nikogo!- Chłopak wybuchnął płaczem, a ja stałem jak wryty. Zawsze tak reagowałem. Tak, zawsze. Rozmawialiśmy na ten temat bardzo często, bo chłopak wracał do tego tematu i zachowywał się w ten sam sposób. Nagle wyszedł zza lady, po czym podbiegł do mnie i przytulił mnie. Objąłem go ramionami i oparłem się policzkiem o bok jego głowy.
- Obaj dobrze wiemy, że mam Ciebie i twoją rodzinę.- Wyszeptałem, powoli gładząc jego plecy prawą dłonią. Od tych sześciu lat, od których nie mam rodziny, zacząłem tak właściwie być członkiem rodziny Dun. Zamieszkałem u nich do ukończenia osiemnastego roku życia, kiedy to razem z Joshem się wyprowadziliśmy. Uznawałem ich za prawdziwą rodzinę, a tą poprzednią za nieprzyjemny wypadek. Jeździłem do nich na święta, wysyłałem esemesy, gdy ktoś z nich miał urodziny, nieraz nazywałem ich nawet "Mama" i "Tata"...
- Jesteś pijany w trzy dupy, chodź wreszcie. Josh! Josh do cholery!- Złapałem upitego chłopaka za kołnierz i wręcz wyniosłem go z imprezy. Była druga w nocy, a on ledwo stał na nogach i właściwie upadał na stojącego obok niego mężczyznę. Wepchnąłem go do swojej Chevrolet Impali z 1967 rocznika, zapiąłem jego pasy, próbując przy okazji uniknąć mokrych ust czerwonowłosego, który będąc pijanym zawsze był strasznie przylepny. Zatrzasnąłem drzwi i ruszyłem dookoła samochodu, aby usiąść za kierownicą i odwieźć przyjaciela do domu, gdzie zasnąłem pod cielskiem starszego, który postanowił zrobić sobie z mojej klatki piersiowej poduszkę. Nastawiłem tylko alarm na 6 rano, żeby mieć przynajmniej te cholerne trzy godziny snu. Musiałem jeszcze wrócić do domu. Nie wiem po co, ale musiałem wrócić. Nie chciałem spędzić poranku pełnego kaca z upierdliwym Dunem.
A gdy alarm zadzwonił udało mi się stamtąd spierdolić w towarzystwie krzyku Josha, który wyzywał mnie od idiotów. Tak, budzik z metalową melodią zaczynającą się od bębnów i krzyków na bolącą głowę nie jest zbyt dobry. Będę miał przechlapane gdy znowu się spotkamy.
W moim... Poprawka, moim i Ryu, mieszkaniu znalazłem się koło godziny siódmej. Zastałem tam... porządek. Boże! Czy ten chłopak tu posprzątał?! TO JEST DAR Z NIEBA. Teraz musiałem być dla niego miły. Jezus Maria, ten Koreańczyk jest. Jest. Jest niewyobrażalny? Mimo, że go uraziłem, to wysprzątał moje brudy! Ale prócz porządku i podłogi (W końcu ją widać!) zauważyłem też śpiącego na kanapie blondyna z jakimś tchórzem przy boku. Cholera. To było urocze. Bardzo, bardzo, bardzo urocze. Jednak był całkiem odkryty. Ruszyłem więc do mojego pokoju i z szafy wyciągnąłem najczystszy, najpiękniejszy, najbardziej pachnący kocyk w... różowe jednorożce, ale mniejsza o to. Wróciłem do chłopaka i szczelnie otuliłem go materiałem, Zagarnąłem z jego twarzy kosmyki włosów, które będąc w nieładzie zasłaniały połowę buzi Ryu. Teraz mogłem mu się przyjrzeć. Zadarty nosek i bardzo delikatne usteczka, które teraz były szeroko otworzone. Jak zawsze, gdy ktoś śpi. To była jedna ze słodszy... i właśnie w tym momencie chłopak głośno chrapnął i zaczął się ślinić, a ja ze wszystkich sił powstrzymywałem się przed ryknięciem śmiechem. Zasłoniłem usta dłonią i zacząłem się w nią dusić, prostując się i idąc do kanapy obok, na której leżała poduszka. Złapałem ją i wcisnąłem w nią twarz. Dopiero teraz zacząłem się śmiać, a puch skutecznie wyciszał wszelkie dźwięki. Kiedy byłem już spokojny ruszyłem do kuchni, aby przygotować gofry. Przynajmniej moimi wypiekami mogę wynagrodzić chłopaka.
<Ryu? Przepraszam, nie mogłam się powstrzymać z tym chrapnięciem XD>
Od Ashton'a C.D Aaron'a
Zdziwiłem się prośbą Aaron'a. Przez chwilę siedziałem nieruchomo patrząc się na instrument ale zaraz potem z uśmiechem na twarzy odpowiedziałem.
- Czemu sam nie zagrasz?
Zmieniłem przy tym pozycję siadając po turecku i podpierając dłonią brodę. Wzrok skupiłem na chłopaku, natomiast palcami drugiej ręki stukałem rytmicznie o zeszyt zapisany tekstami.
- Widziałeś jak mi wychodziło -mruknął zrezygnowany- Lepiej żeby zagrał to ktoś kto potrafi to zrobić.
Miałem już odpowiedzieć że on potrafi to zrobić ale nim zdążyłem otworzyć usta przed moją twarzą pojawiła się wyciągnięta ręką Aaron'a w której ściskał gitarę. W milczeniu wziąłem ją i ułożyłem palce na strunach. Przez chwilę tak siedziałem przypominając sobie melodię którą grał. Niedługo potem zacząłem grać odwzorowywując to co przedtem usłyszałem. Aaron patrzył przed siebie z dłońmi spoczywającymi na kolanach, które pod kurczył do siebie. Przerywając na chwilę grę podniosłem zeszyt i rzuciłem go w jego stronę.
- Śpiewaj -zaśmiałem się i powróciłem do grania.
Brunet spojrzał na mnie wzorkiem typu "chyba cię pojebało". Przez cały czas jednak na jego twarzy malował się lekki, nieśmiały uśmiech.
- Jak pierwszy dzień? -spytałem odkładając gitarę.
Aaron poprawiał coś w swoich zapiskach. Z zamyślonym wyrazem twarzy zerknął na mnie i poprosił bym zagrał jeszcze raz. Przewróciłem oczami ale posłusznie chwyciłem instrument. Nie minęły dwie minuty a chłopak już mi przerwał ponownie dopisując coś na kartce.
- Dzięki -odparł- To o co pytałeś?
- Jak szkoła? -powtórzyłem licząc że tym razem otrzymam odpowiedź.
I otrzymałem. Aaron zdawkowo opisał, że wszystko było w porządku i nic ciekawego się nie zdarzyło. Pogadaliśmy jescze trochę aż w końcu stwierdził że musi już wracać na ostatnie zajęcia. Ja skończyłem już wszystkie lekcje więc pożegnawszy go krótkim "cześć" oparłem się o drzewo i patrzyłem jak znika w budynku akademii.
***
Dziesięć minut później zachciało mi się do kibla. Wstałem i szurając butami o trawę powoli ruszyłem w stronę szkoły. Otworzyłem drzwi a następnie przeszedłem korytarzem by w końcu dotrzeć do łazienki. Zamknąłem się w kabinie. Wtedy usłyszałem czyjeś kroki a potem zniżone do szeptu odgłosy.
- Nikogo nie ma?
- Nie, chyba nie
- To świetnie. A teraz słuchaj. Dowiedziałem się który to ich pokój. Byłem tak, idioci nie zakluczyli drzwi...
- Mniejsza o to. Gadaj co znalazłeś.
- Nic ciekawego tam nie trzymali. Ale znalazłem jakieś piguły
- Narkotyki?
- Nie. Etykieta nie jest po polsku ale sądzę że to jakieś leki na... Na huj wie co. Może w ten sposób któreś z nich się po choruje?
- Ty bez przesady chyba nie chcesz ich zabić?
- Zabić to może nie... W każdym razie dać temu gówniarzowi nauczkę.
Rozmowa dobiegła końca. Odczekałam chwilę po czym delikatnie uchylając drzwi sprawdziłem czy nikogo już tu nie ma. Czyli jakieś dzieciaki znów robią sobie głupie kawały? Do głowy mi nie przyszło w tamtym momencie że mówią o lekach Aaron'a.
Aaron? <Totalny brak weny>
- Czemu sam nie zagrasz?
Zmieniłem przy tym pozycję siadając po turecku i podpierając dłonią brodę. Wzrok skupiłem na chłopaku, natomiast palcami drugiej ręki stukałem rytmicznie o zeszyt zapisany tekstami.
- Widziałeś jak mi wychodziło -mruknął zrezygnowany- Lepiej żeby zagrał to ktoś kto potrafi to zrobić.
Miałem już odpowiedzieć że on potrafi to zrobić ale nim zdążyłem otworzyć usta przed moją twarzą pojawiła się wyciągnięta ręką Aaron'a w której ściskał gitarę. W milczeniu wziąłem ją i ułożyłem palce na strunach. Przez chwilę tak siedziałem przypominając sobie melodię którą grał. Niedługo potem zacząłem grać odwzorowywując to co przedtem usłyszałem. Aaron patrzył przed siebie z dłońmi spoczywającymi na kolanach, które pod kurczył do siebie. Przerywając na chwilę grę podniosłem zeszyt i rzuciłem go w jego stronę.
- Śpiewaj -zaśmiałem się i powróciłem do grania.
Brunet spojrzał na mnie wzorkiem typu "chyba cię pojebało". Przez cały czas jednak na jego twarzy malował się lekki, nieśmiały uśmiech.
- Jak pierwszy dzień? -spytałem odkładając gitarę.
Aaron poprawiał coś w swoich zapiskach. Z zamyślonym wyrazem twarzy zerknął na mnie i poprosił bym zagrał jeszcze raz. Przewróciłem oczami ale posłusznie chwyciłem instrument. Nie minęły dwie minuty a chłopak już mi przerwał ponownie dopisując coś na kartce.
- Dzięki -odparł- To o co pytałeś?
- Jak szkoła? -powtórzyłem licząc że tym razem otrzymam odpowiedź.
I otrzymałem. Aaron zdawkowo opisał, że wszystko było w porządku i nic ciekawego się nie zdarzyło. Pogadaliśmy jescze trochę aż w końcu stwierdził że musi już wracać na ostatnie zajęcia. Ja skończyłem już wszystkie lekcje więc pożegnawszy go krótkim "cześć" oparłem się o drzewo i patrzyłem jak znika w budynku akademii.
***
Dziesięć minut później zachciało mi się do kibla. Wstałem i szurając butami o trawę powoli ruszyłem w stronę szkoły. Otworzyłem drzwi a następnie przeszedłem korytarzem by w końcu dotrzeć do łazienki. Zamknąłem się w kabinie. Wtedy usłyszałem czyjeś kroki a potem zniżone do szeptu odgłosy.
- Nikogo nie ma?
- Nie, chyba nie
- To świetnie. A teraz słuchaj. Dowiedziałem się który to ich pokój. Byłem tak, idioci nie zakluczyli drzwi...
- Mniejsza o to. Gadaj co znalazłeś.
- Nic ciekawego tam nie trzymali. Ale znalazłem jakieś piguły
- Narkotyki?
- Nie. Etykieta nie jest po polsku ale sądzę że to jakieś leki na... Na huj wie co. Może w ten sposób któreś z nich się po choruje?
- Ty bez przesady chyba nie chcesz ich zabić?
- Zabić to może nie... W każdym razie dać temu gówniarzowi nauczkę.
Rozmowa dobiegła końca. Odczekałam chwilę po czym delikatnie uchylając drzwi sprawdziłem czy nikogo już tu nie ma. Czyli jakieś dzieciaki znów robią sobie głupie kawały? Do głowy mi nie przyszło w tamtym momencie że mówią o lekach Aaron'a.
Aaron? <Totalny brak weny>
Od Ryu cd Luther'a
Ten dzień był pechowy od czasu, kiedy tylko otworzyłem oczy. Wszystko szło na opak, a na dodatek miałem naprawdę zły humor ( czyt. kolejne napady depresji ). Pokłóciłem się z wujem, co raczej nie należało do rzadkości, ale jednak chciałem się z nim rozstać w zgodzie. Kto wie... być może nie dożyję następnego spotkania z nim? Z moimi chwilami zwątpienia było to bardzo możliwe. Cioci nie było, bo kilka dni wcześniej wyjechała w delegacje, więc musiałem się użerać z tym gburem do czasu, aż osobiście odwiózł mnie pod tą przeklętą akademię, żebym przypadkiem nie wpadł na świetny plan pojechania przypadkiem innym pociągiem. Szczerze? Tak chciałem zrobić, ale skurwiel mnie ubiegł. No i właśnie skończyło się na tym, że kilka godzin podróży musiałem znieść w jego towarzystwie... i w towarzystwie jego uwag typu " Nie histeryzuj ", " Nie jesteś pępkiem świata " i najlepsze... " Czy ty przypadkiem nie popadasz w paranoję? ". No, sorry stary, ale to nie ty przez kilka lat byłeś prześladowany w każdej szkole do jakiej trafiłeś tylko dlatego, że nie interesowały cię samochody, wódka i cipy.
Kiedy w końcu wysiadłem z samochodu, moje serce stało się dziwnie lżejsze. Mimo, że musiałem wszystkie bagaże wypakowywać sam, bo mojemu wujowi nie chciało się ruszyć dupy z siedzenia. Kiedy w końcu odjechał, poczułem dziwną wolność. W sumie... mogłem jeszcze wtedy uciec, ale wiedziałem, że to by było z mojej strony samolubne. Nie byłem przecież normalnym człowiekiem i niejeden człowiek ucierpiał z mojego powodu, więc tak czy siak... musiałem się poddać i dać się zamknąć w akademii...
- ... pełnej chuliganów, ćpunów, dziwnych typków, nadętych zdzir... które każdego dnia... będą mnie napastować... i wyzywać... i bić... i moczyć głowę w kiblu... Boże... ja tu przecież umrę... - mówiłem do siebie nikomu nie zrozumiałym szeptem. Zamyśliłem się i upuściłem jedną z walizek. Czemu była otwarta nie wiem... i chyba nigdy się nie dowiem. W każdym razie na ulicę rozsypały się moje rysunki, kilka ołówków i zwojów materiałów do szycia. Pierwsza moja reakcja... rozglądam się i szacuję ile ludzi to widziało. Jakiś chłopak na murku, pan na stosiku z hot-dogami i... banda dziwnych typków po drugiej stronie ulicy. O Boże... zaraz zacząłem się na gazie zbierać. Byleby do mnie nie podeszli...
Udało się! Na szczęście... pozbierałem się w miarę szybko. Nie powiem, że nie wiedziałem, co mam zrobić ze stertą walizek. Nie było możliwe, bym je wszystkie wniósł na jednym kursie. Musiałem się przemienić w jakieś stworzenie, które mogłoby to wszystko jednorazowo unieść. Do głowy przyszedł mi jedyne drobny smok. Większy od człowieka, ale mniejszy od słonia... słaby wynik. Jednak wtedy mógłbym wszystko wnieść na jednym razie. Niestety... musiałem doładować na tą przemianę cukier. Rozejrzałem się w puszkiwaniu jakiegoś sklepu, ale jedyne co znalazłem to monopolowy. Zebrałem się w sobie na odwagę i pozostawiłem na chwilę swoje rzeczy. Wszedłem cicho do lokalu, ale nie spotkałem tam bandy pijaków. Tylko dwóch chłopaków... którzy obserwowali mnie natarczywie... od kiedy wszedłem do sklepu... czułem się z tym źle... tak trochę... no. Zaczęły mi się trząść rączki, jak zwykle w takich sytuacjach, kiedy ktoś na mnie patrzył takim wzrokiem. I jeszcze te szepty... Boże, miałem ochotę uciec z tego miejsca.
- Na pewno mnie obgadują! - pomyślałem. Małymi kroczkami podszedłem do półki z batonikami. Szczerze? To wyglądało jak suszarka po myciu naczyń przez mężczyznę. Bałem się dotykać tych konstrukcji, ale musiałem coś szybko zrobić. Sięgnąłem do półki i wyciągnąłem jeden smakołyk. Nic się nie stało. Odetchnąłem i nagle... PUFF! Wszystko rozsypało się w cholerę. W moim wnętrzu właśnie panowała burza i miałem ogromną ochotę zamienić się we wściekłego renifera. Jednak kiedy usłyszałem poirytowany głos mężczyzny zza lady, złość zaraz mi przeszła. Pojawiło się przerażenie.
- Dobra. Poukładam pudełeczka, kupię i wyję. Nic mi się nie stanie... spokojnie – uspokajałem się w myślach. Wybrałem kilka łakoci i resztę zaczął skrupulatnie układać w przeznaczonych dla nich pudełkach. Problem był z miejscem na pudełka, ale obczaiłem taki system, że trzymało się to wszystko na półkach tak, że żadna osoba po mnie nie będzie musiała przechodzić zawału. Wziąłem batoniki dla siebie i podszedłem do kasy, ale bałem się spojrzenia tego mężczyzny. Jeszcze mi coś powie niemiłego i znowu będę to sobie długo wypominał. Podszedłem do lady i położyłem na niej słodycze. Podliczył wszystko i niby coś robił, ale czułem jego spojrzenie. Dałem mu wyliczoną sumę.
- Z Ciebie to taka troszkę drobna ciamajda, co? - spytał z dziwnym uśmiechem na twarzy pakując towar do siateczki – Ale ładniutki to ty jesteś, nie powiem – położył mi palec na nosie. Gdyby nie fakt, że bałem się dotyku to spaliłbym buraka, ale miałem złe wspomnienia związane z tykaniem mojego nosa. Zawarczałem na niego, jak pies i zapewne moje oczy, jak i zęby zmieniły swój wygląd na typowo psie.
- O~! Zmiennokształtny~! Lucyferek się ucieszy – powiedział z radością, podał mi siateczkę i zniknął na zapleczu. Jaki Lucyferek? WTF? Mam się bać? Uciekłem z tego lokalu.
Walizki były. W tamtym momencie poczułem się, jak życiowy wygryw. Nic mi nie ukradli. Usiadłem sobie na murku i zabrałem się za pałaszowanie zakupionych słodkości. W końcu poczułem, że przybywa mi sił. Czym prędzej zmieniłem się w smoka. Nie zdziwił mnie fakt, że ludzie z okolicy nie byli zbytnio zaskoczeni. Zabrałem się ze wszystkimi bagażami i przeleciałem nad stosem schodów. Leciałem dosyć pokracznie, bo szczerze powiedziawszy nie byłem zbyt dobry w byciu smokiem lub innym mitycznym stworzeniem, ale udało mi się bezpiecznie wylądować na ziemi. Kiedy na nowo stałem się człowiekiem, poczułem się lepiej. Niezbyt fajnie mi było w ciele jakiegoś zwierzaka, ale jak człowiek jest przyzwyczajony do bycia nikim ciekawym to tak właśnie jest.
Nadal nie wiedziałem jednak jak uda mi się wnieść wszystkie walizki na raz. Musiałem tym razem zrobić kilka kursów, co zajęło mi mnóstwo czas. Najpierw wszystkie walizki do środka, potem do sekretariatu musiałem się zgłosić i dostałem w końcu klucz do pokoju. Jak wielką miałem nadzieję, że będę na razie mieszkał sam. Zanim przyniosłem wszystkie walizki pod pokój minęła dobra godzina, bo winda była zepsuta i schody dosyć strome. Odetchnąłem z ulgą, kiedy stanąłem pod drzwiami.
- Jedna szczęśliwa rzecz dzisiaj... błagam... - szepnąłem do siebie. Drżącą dłonią przekręciłem klucz w zamku, otworzyłem drzwi i co widzę? Roznegliżowanego pawiana prosto z monopolowego, syf dookoła no i oczywiście fakt, że nie mogłem być w tym mieszkaniu sam dobijała mnie dostatecznie.
- Skośne oczka – wspaniałe powitanie... jak żyję, ale w sumie... lepsze od jakiejś gorszej uwagi typu " Loluś ". Nie miałem najmniejszej ochoty patrzeć na tę istotę. Wparowałem do mieszkania w poszukiwaniu mojego pokoju. Znalazłem... pusty, smutny pokój z kilkoma meblami. W biegu zacząłem wnosić swoje bagaże.
- Boże... żeby tylko nic do mnie nie mówił, bo przysięgam... zacznę znów beczeć... - pomyślałem – Chcę już do swojego pokoju...
Ten syf... tak potwornie mnie irytował, ale byłem zbyt zdołowany by się nim zamartwiać. Czułem tylko spojrzenie osobnika, który nadal nie ubrany leżał sobie na kanapie i serfował po sieci. Kiedy wnosiłem starannie zapakowane sztalugi usłyszałem:
- Nawet się nie przedstawisz? - spytał... chyba lekko poirytowany. Odwróciłem lekko głowę w jego stronę i zauważyłem to gniewne spojrzenie... a może to po prostu jego twarz? Poczułem silny ucisk w sercu.
- Jestem Ryu – szepnąłem. Czułem, że mężczyzna jest zły... zły na mnie, bo będę mu zatruwał życie. Pewnie robił sobie w tym mieszkaniu co chciał i nagle przyszedłem ja... wszystko mu zepsułem – To nie moja wina, że przydzielili mnie do tego mieszkania – rzuciłem i zamknąłem się w swoim pokoju. Oparłem sztalugi o ścianę i rzuciłem się na łóżko, ale zapomniałem o moim zwierzątku, które siedziało zamknięte w klatce. Podniosłem się i otworzyłem klateczkę, z której zaraz wyskoczył Tymon. Zmieniłem się w kota i wskoczyłem na łóżko. Chciałem spać... byłem zmęczony i zły. Kiedy zasypiałem poczułem jedynie, jak Tymon kładzie na mnie swoją głowę i zasnęliśmy....
Obudziłem się wieczorem... za oknem było już ciemno. Zeskoczyłem z łóżka i kiedy się przeciągałem byłem już człowiekiem. Otworzyłem cicho drzwi... w mieszkaniu panowała ciemność. Spojrzałem na zegar elektryczny położony na szklanym stole pod telewizorem. Wskazywał jedenastą w nocy. Zapaliłem światło w kuchni, ale ten bałagan... uch.
- Dobra... najlepsza na doła jest ciężka robota – powiedziałem do siebie. Zabrałem się za sprzątanie tego bałaganu. Nie wiedziałem na początku za co mam się wziąć, ale później to już jakoś złapałem system i łaziłem sobie po cichutku po mieszkaniu. Oczywiście zbierałem również ciuchy po panu, z którym przyszło mi mieszkać.
- Skoro już sprzątam to zrobię mu pranie. Niech nie myśli, że mieszka z dzieckiem, które nic nie umie – pomyślałem. Wszystkie kieszenie jego ubrań starannie przegrzebałem, żeby nie uprać przypadkiem jakiś pieniędzy. Wszystko, co znalazłem odkładałem na szafkę w łazience.
To mieszkanie zaczęło wyglądać jak mieszkanie. W sumie... doszedłem do wniosku, że mojego współlokatora chyba nie ma, bo jeszcze nie wyszedł z pokoju, by mnie okrzyczeć, że hałasuję mu po nocy. Koło drugiej nad ranem udało mi się posprzątać w całym domu. Byłem padnięty, ale czułem się podbudowany psychicznie. Glebłem się na kanapę i nie wiem nawet kiedy zasnąłem na niej... chyba razem z Tymonem...
( Luther? Boshe... to opowiadanie to porażka ;-; )
Kiedy w końcu wysiadłem z samochodu, moje serce stało się dziwnie lżejsze. Mimo, że musiałem wszystkie bagaże wypakowywać sam, bo mojemu wujowi nie chciało się ruszyć dupy z siedzenia. Kiedy w końcu odjechał, poczułem dziwną wolność. W sumie... mogłem jeszcze wtedy uciec, ale wiedziałem, że to by było z mojej strony samolubne. Nie byłem przecież normalnym człowiekiem i niejeden człowiek ucierpiał z mojego powodu, więc tak czy siak... musiałem się poddać i dać się zamknąć w akademii...
- ... pełnej chuliganów, ćpunów, dziwnych typków, nadętych zdzir... które każdego dnia... będą mnie napastować... i wyzywać... i bić... i moczyć głowę w kiblu... Boże... ja tu przecież umrę... - mówiłem do siebie nikomu nie zrozumiałym szeptem. Zamyśliłem się i upuściłem jedną z walizek. Czemu była otwarta nie wiem... i chyba nigdy się nie dowiem. W każdym razie na ulicę rozsypały się moje rysunki, kilka ołówków i zwojów materiałów do szycia. Pierwsza moja reakcja... rozglądam się i szacuję ile ludzi to widziało. Jakiś chłopak na murku, pan na stosiku z hot-dogami i... banda dziwnych typków po drugiej stronie ulicy. O Boże... zaraz zacząłem się na gazie zbierać. Byleby do mnie nie podeszli...
Udało się! Na szczęście... pozbierałem się w miarę szybko. Nie powiem, że nie wiedziałem, co mam zrobić ze stertą walizek. Nie było możliwe, bym je wszystkie wniósł na jednym kursie. Musiałem się przemienić w jakieś stworzenie, które mogłoby to wszystko jednorazowo unieść. Do głowy przyszedł mi jedyne drobny smok. Większy od człowieka, ale mniejszy od słonia... słaby wynik. Jednak wtedy mógłbym wszystko wnieść na jednym razie. Niestety... musiałem doładować na tą przemianę cukier. Rozejrzałem się w puszkiwaniu jakiegoś sklepu, ale jedyne co znalazłem to monopolowy. Zebrałem się w sobie na odwagę i pozostawiłem na chwilę swoje rzeczy. Wszedłem cicho do lokalu, ale nie spotkałem tam bandy pijaków. Tylko dwóch chłopaków... którzy obserwowali mnie natarczywie... od kiedy wszedłem do sklepu... czułem się z tym źle... tak trochę... no. Zaczęły mi się trząść rączki, jak zwykle w takich sytuacjach, kiedy ktoś na mnie patrzył takim wzrokiem. I jeszcze te szepty... Boże, miałem ochotę uciec z tego miejsca.
- Na pewno mnie obgadują! - pomyślałem. Małymi kroczkami podszedłem do półki z batonikami. Szczerze? To wyglądało jak suszarka po myciu naczyń przez mężczyznę. Bałem się dotykać tych konstrukcji, ale musiałem coś szybko zrobić. Sięgnąłem do półki i wyciągnąłem jeden smakołyk. Nic się nie stało. Odetchnąłem i nagle... PUFF! Wszystko rozsypało się w cholerę. W moim wnętrzu właśnie panowała burza i miałem ogromną ochotę zamienić się we wściekłego renifera. Jednak kiedy usłyszałem poirytowany głos mężczyzny zza lady, złość zaraz mi przeszła. Pojawiło się przerażenie.
- Dobra. Poukładam pudełeczka, kupię i wyję. Nic mi się nie stanie... spokojnie – uspokajałem się w myślach. Wybrałem kilka łakoci i resztę zaczął skrupulatnie układać w przeznaczonych dla nich pudełkach. Problem był z miejscem na pudełka, ale obczaiłem taki system, że trzymało się to wszystko na półkach tak, że żadna osoba po mnie nie będzie musiała przechodzić zawału. Wziąłem batoniki dla siebie i podszedłem do kasy, ale bałem się spojrzenia tego mężczyzny. Jeszcze mi coś powie niemiłego i znowu będę to sobie długo wypominał. Podszedłem do lady i położyłem na niej słodycze. Podliczył wszystko i niby coś robił, ale czułem jego spojrzenie. Dałem mu wyliczoną sumę.
- Z Ciebie to taka troszkę drobna ciamajda, co? - spytał z dziwnym uśmiechem na twarzy pakując towar do siateczki – Ale ładniutki to ty jesteś, nie powiem – położył mi palec na nosie. Gdyby nie fakt, że bałem się dotyku to spaliłbym buraka, ale miałem złe wspomnienia związane z tykaniem mojego nosa. Zawarczałem na niego, jak pies i zapewne moje oczy, jak i zęby zmieniły swój wygląd na typowo psie.
- O~! Zmiennokształtny~! Lucyferek się ucieszy – powiedział z radością, podał mi siateczkę i zniknął na zapleczu. Jaki Lucyferek? WTF? Mam się bać? Uciekłem z tego lokalu.
Walizki były. W tamtym momencie poczułem się, jak życiowy wygryw. Nic mi nie ukradli. Usiadłem sobie na murku i zabrałem się za pałaszowanie zakupionych słodkości. W końcu poczułem, że przybywa mi sił. Czym prędzej zmieniłem się w smoka. Nie zdziwił mnie fakt, że ludzie z okolicy nie byli zbytnio zaskoczeni. Zabrałem się ze wszystkimi bagażami i przeleciałem nad stosem schodów. Leciałem dosyć pokracznie, bo szczerze powiedziawszy nie byłem zbyt dobry w byciu smokiem lub innym mitycznym stworzeniem, ale udało mi się bezpiecznie wylądować na ziemi. Kiedy na nowo stałem się człowiekiem, poczułem się lepiej. Niezbyt fajnie mi było w ciele jakiegoś zwierzaka, ale jak człowiek jest przyzwyczajony do bycia nikim ciekawym to tak właśnie jest.
Nadal nie wiedziałem jednak jak uda mi się wnieść wszystkie walizki na raz. Musiałem tym razem zrobić kilka kursów, co zajęło mi mnóstwo czas. Najpierw wszystkie walizki do środka, potem do sekretariatu musiałem się zgłosić i dostałem w końcu klucz do pokoju. Jak wielką miałem nadzieję, że będę na razie mieszkał sam. Zanim przyniosłem wszystkie walizki pod pokój minęła dobra godzina, bo winda była zepsuta i schody dosyć strome. Odetchnąłem z ulgą, kiedy stanąłem pod drzwiami.
- Jedna szczęśliwa rzecz dzisiaj... błagam... - szepnąłem do siebie. Drżącą dłonią przekręciłem klucz w zamku, otworzyłem drzwi i co widzę? Roznegliżowanego pawiana prosto z monopolowego, syf dookoła no i oczywiście fakt, że nie mogłem być w tym mieszkaniu sam dobijała mnie dostatecznie.
- Skośne oczka – wspaniałe powitanie... jak żyję, ale w sumie... lepsze od jakiejś gorszej uwagi typu " Loluś ". Nie miałem najmniejszej ochoty patrzeć na tę istotę. Wparowałem do mieszkania w poszukiwaniu mojego pokoju. Znalazłem... pusty, smutny pokój z kilkoma meblami. W biegu zacząłem wnosić swoje bagaże.
- Boże... żeby tylko nic do mnie nie mówił, bo przysięgam... zacznę znów beczeć... - pomyślałem – Chcę już do swojego pokoju...
Ten syf... tak potwornie mnie irytował, ale byłem zbyt zdołowany by się nim zamartwiać. Czułem tylko spojrzenie osobnika, który nadal nie ubrany leżał sobie na kanapie i serfował po sieci. Kiedy wnosiłem starannie zapakowane sztalugi usłyszałem:
- Nawet się nie przedstawisz? - spytał... chyba lekko poirytowany. Odwróciłem lekko głowę w jego stronę i zauważyłem to gniewne spojrzenie... a może to po prostu jego twarz? Poczułem silny ucisk w sercu.
- Jestem Ryu – szepnąłem. Czułem, że mężczyzna jest zły... zły na mnie, bo będę mu zatruwał życie. Pewnie robił sobie w tym mieszkaniu co chciał i nagle przyszedłem ja... wszystko mu zepsułem – To nie moja wina, że przydzielili mnie do tego mieszkania – rzuciłem i zamknąłem się w swoim pokoju. Oparłem sztalugi o ścianę i rzuciłem się na łóżko, ale zapomniałem o moim zwierzątku, które siedziało zamknięte w klatce. Podniosłem się i otworzyłem klateczkę, z której zaraz wyskoczył Tymon. Zmieniłem się w kota i wskoczyłem na łóżko. Chciałem spać... byłem zmęczony i zły. Kiedy zasypiałem poczułem jedynie, jak Tymon kładzie na mnie swoją głowę i zasnęliśmy....
Obudziłem się wieczorem... za oknem było już ciemno. Zeskoczyłem z łóżka i kiedy się przeciągałem byłem już człowiekiem. Otworzyłem cicho drzwi... w mieszkaniu panowała ciemność. Spojrzałem na zegar elektryczny położony na szklanym stole pod telewizorem. Wskazywał jedenastą w nocy. Zapaliłem światło w kuchni, ale ten bałagan... uch.
- Dobra... najlepsza na doła jest ciężka robota – powiedziałem do siebie. Zabrałem się za sprzątanie tego bałaganu. Nie wiedziałem na początku za co mam się wziąć, ale później to już jakoś złapałem system i łaziłem sobie po cichutku po mieszkaniu. Oczywiście zbierałem również ciuchy po panu, z którym przyszło mi mieszkać.
- Skoro już sprzątam to zrobię mu pranie. Niech nie myśli, że mieszka z dzieckiem, które nic nie umie – pomyślałem. Wszystkie kieszenie jego ubrań starannie przegrzebałem, żeby nie uprać przypadkiem jakiś pieniędzy. Wszystko, co znalazłem odkładałem na szafkę w łazience.
To mieszkanie zaczęło wyglądać jak mieszkanie. W sumie... doszedłem do wniosku, że mojego współlokatora chyba nie ma, bo jeszcze nie wyszedł z pokoju, by mnie okrzyczeć, że hałasuję mu po nocy. Koło drugiej nad ranem udało mi się posprzątać w całym domu. Byłem padnięty, ale czułem się podbudowany psychicznie. Glebłem się na kanapę i nie wiem nawet kiedy zasnąłem na niej... chyba razem z Tymonem...
( Luther? Boshe... to opowiadanie to porażka ;-; )
Od Ashlynn c.d Lucasa
Stałam w jakimś lesie. Nie miałam pojęcia, co to za miejsce. Dziwne. Powinnam je poznać. Przynajmniej takie odnosiłam wrażenie. Czułam się, jakbym już kiedyś tam była. Jednocześnie coś mi mówiło, że znalazłam się w niewłaściwym miejscu. Że grozi mi niebezpieczeństwo.
Rozejrzałam się jeszcze raz dookoła siebie. Tak dla pewności. Po raz kolejny spotkał mnie zawód. Żadnych znanych mi ścieżek. Niczego nie poznawałam. Jakim cudem się tu znalazłam? Ten las nie przypominał tego, obok którego mieszkałam. Pierwsza różnica, jaką zauważyłam, to brak drzew liściastych. Ja przywykłam do lasu mieszanego. Z pewnością nie było to porwanie. Wtedy ktoś by mnie pilnował. Jednak oprócz tego, nie miałam innych pomysłów na to, jak się tu znalazłam. A jakoś musiałam. Nie pamiętałam niczego, od kiedy rano wstałam. Cholera. Czyżby brat otruł mnie śniadaniem? W sumie, całkiem możliwe. Jego zdolności kulinarne pozostawiały wiele do życzenia...
- Gdzie ja jestem? - wyszeptałam.
Kiedy wypowiedziałam te słowa, spostrzegłam, że nie jestem sama. Obok mnie stała Sophie. Mogłabym przysiąc, iż jeszcze chwilę temu jej tam nie było. Patrzyła na mnie. Spoglądała tymi swoimi czerwonymi oczami, w których czaił się głód... Stop! Jak to czerwonymi?! – myślałam spanikowana – Przecież ona zawsze miała takie piękne niebieskie tęczówki! Wystraszona, nie wiedziałam co zrobić. Po prostu na nią patrzyłam przez dłuższą chwilę. Kiedy milczenie i bezczynność zaczęły mnie przerażać, postanowiłam się odezwać.
- Soph – użyłam zdrobnienia, którym zawsze się do niej zwracałam. - Co się dzieje?
Nie potrafiłam ukryć drżenia w moim głosie. Moja przyjaciółka uśmiechnęła się, jakby zadowolona reakcją, którą we mnie wywołała. Bałam się jej. Zwyczajnie się bałam.
- Nie wiem, kogo wybrać – wychrypiała. - Chociaż – machnęła ręką w prawo – oni będą lepsi.
Spojrzałam w kierunku, który wskazała. Stała tam grupa ludzi, którzy nie wyglądali zbyt zachęcająco. Sophie ruszyła w ich stronę. W akcie desperacji, chwyciłam ją za rękę. Odwróciła się zirytowana i wyszczerzyła na mnie kły. Nie! Na pewno się przewidziałam. To nie mogły być kły – pomyślałam, próbując zapanować nad strachem.
- Puść mnie, bo inaczej to stylowe uzębienie sprawi ci mnóstwo bólu – warknęła, a ja jak ostatni tchórz, puściłam ją. Było coś w wyrazie jej twarzy, co sprawiło, że uwierzyłam w groźbę, którą wypowiedziała pod moim adresem.
- Żegnaj Ashlynn. Na zawsze. Idź do swoich. - Wskazała ręką za mnie, a przez jej twarz przemknęło coś w rodzaju smutku.
Odwróciłam się. To, co zobaczyłam, zmroziło mi krew w żyłach. Czerwone oczy można było jeszcze jakoś wyjaśnić. Mogła założyć soczewki, czy coś takiego. Ale stado wilków? To nie mieściło mi się w głowie. Bałam się ruszyć. Z jednej strony wataha dzikich zwierząt, a z drugiej ludzie, którzy wyglądali równie niebezpiecznie. O co chodziło Sophie, gdy mówiła, że mam iść do swoich? Nie mogła mieć na myśli wilków, prawda?
- Sophie! -wrzasnęłam najgłośniej jak umiałam.
Wtedy poczułam, że spadam. Wraz z imieniem przyjaciółki, które nadal wydobywało się z moich ust. Upadłam na panele w pokoju. Nie byłam jednak w swoim pokoju, nagle poczułam mocne ramiona przyciągające mnie do siebie a chwilę później znajomy mi zapach i głos - Lucas.
- To był tylko sen... - wyszeptałam sama do siebie, bez większego przekonania. Spojrzałam w górę, tym samym patrząc w oczy chłopaka. Nadal byłam lekko... oszołomiona? Tym snem.
Lucas?
Rozejrzałam się jeszcze raz dookoła siebie. Tak dla pewności. Po raz kolejny spotkał mnie zawód. Żadnych znanych mi ścieżek. Niczego nie poznawałam. Jakim cudem się tu znalazłam? Ten las nie przypominał tego, obok którego mieszkałam. Pierwsza różnica, jaką zauważyłam, to brak drzew liściastych. Ja przywykłam do lasu mieszanego. Z pewnością nie było to porwanie. Wtedy ktoś by mnie pilnował. Jednak oprócz tego, nie miałam innych pomysłów na to, jak się tu znalazłam. A jakoś musiałam. Nie pamiętałam niczego, od kiedy rano wstałam. Cholera. Czyżby brat otruł mnie śniadaniem? W sumie, całkiem możliwe. Jego zdolności kulinarne pozostawiały wiele do życzenia...
- Gdzie ja jestem? - wyszeptałam.
Kiedy wypowiedziałam te słowa, spostrzegłam, że nie jestem sama. Obok mnie stała Sophie. Mogłabym przysiąc, iż jeszcze chwilę temu jej tam nie było. Patrzyła na mnie. Spoglądała tymi swoimi czerwonymi oczami, w których czaił się głód... Stop! Jak to czerwonymi?! – myślałam spanikowana – Przecież ona zawsze miała takie piękne niebieskie tęczówki! Wystraszona, nie wiedziałam co zrobić. Po prostu na nią patrzyłam przez dłuższą chwilę. Kiedy milczenie i bezczynność zaczęły mnie przerażać, postanowiłam się odezwać.
- Soph – użyłam zdrobnienia, którym zawsze się do niej zwracałam. - Co się dzieje?
Nie potrafiłam ukryć drżenia w moim głosie. Moja przyjaciółka uśmiechnęła się, jakby zadowolona reakcją, którą we mnie wywołała. Bałam się jej. Zwyczajnie się bałam.
- Nie wiem, kogo wybrać – wychrypiała. - Chociaż – machnęła ręką w prawo – oni będą lepsi.
Spojrzałam w kierunku, który wskazała. Stała tam grupa ludzi, którzy nie wyglądali zbyt zachęcająco. Sophie ruszyła w ich stronę. W akcie desperacji, chwyciłam ją za rękę. Odwróciła się zirytowana i wyszczerzyła na mnie kły. Nie! Na pewno się przewidziałam. To nie mogły być kły – pomyślałam, próbując zapanować nad strachem.
- Puść mnie, bo inaczej to stylowe uzębienie sprawi ci mnóstwo bólu – warknęła, a ja jak ostatni tchórz, puściłam ją. Było coś w wyrazie jej twarzy, co sprawiło, że uwierzyłam w groźbę, którą wypowiedziała pod moim adresem.
- Żegnaj Ashlynn. Na zawsze. Idź do swoich. - Wskazała ręką za mnie, a przez jej twarz przemknęło coś w rodzaju smutku.
Odwróciłam się. To, co zobaczyłam, zmroziło mi krew w żyłach. Czerwone oczy można było jeszcze jakoś wyjaśnić. Mogła założyć soczewki, czy coś takiego. Ale stado wilków? To nie mieściło mi się w głowie. Bałam się ruszyć. Z jednej strony wataha dzikich zwierząt, a z drugiej ludzie, którzy wyglądali równie niebezpiecznie. O co chodziło Sophie, gdy mówiła, że mam iść do swoich? Nie mogła mieć na myśli wilków, prawda?
- Sophie! -wrzasnęłam najgłośniej jak umiałam.
Wtedy poczułam, że spadam. Wraz z imieniem przyjaciółki, które nadal wydobywało się z moich ust. Upadłam na panele w pokoju. Nie byłam jednak w swoim pokoju, nagle poczułam mocne ramiona przyciągające mnie do siebie a chwilę później znajomy mi zapach i głos - Lucas.
- To był tylko sen... - wyszeptałam sama do siebie, bez większego przekonania. Spojrzałam w górę, tym samym patrząc w oczy chłopaka. Nadal byłam lekko... oszołomiona? Tym snem.
Lucas?
Od Lucasa c.d Ashlynn
Dziewczyna patrzyła na swoje ręce, nie bardzo wiedząc co zrobić.
- Ash... nie musimy iść jeśli nie chcesz. Teraz pewnie wolisz zadzwonić do przyjaciółki, wygadać się. Popłakać, zjeść sobie lody... rozumiem. Nie musimy dzisiaj iść jeśli nie chcesz. - mówiłem łagodnie z uśmiechem na twarzy. Dziewczyna jednak dalej stała jak wryta. Podszedłem do niej od tyłu i przytuliłem ją. Nie wiem czemu. Żeby ją pocieszyć? Tak, na pewno tak. Bo chyba ona mi się nie podoba, nie...? Prawda? O kurde.... Nie odsunąłem się jednak. Czułem jak dziewczyna się rozluźnia. Złapała swoimi dłońmi moje ręce.
- Słabo mi... - powiedziała nagle i osunęła się na mnie.
Bez namysłu wziąłem ja na ręce. Zemdlała. Zaniosłem ją do mojego pokoju i położyłem na kanapie. Luna i Diego od razu musiały obwąchać gościa, ale odgoniłem je. Przyniosłem wodę i szklankę, następnie położyłem je na stoliku, a następnie ruszyłem do kuchni. Namoczyłem zimną wodą ścierkę i wróciłem do pokoju. Usiadłem obok dziewczyny i położyłem jej materiał na czole.
Ashlynn?
- Ash... nie musimy iść jeśli nie chcesz. Teraz pewnie wolisz zadzwonić do przyjaciółki, wygadać się. Popłakać, zjeść sobie lody... rozumiem. Nie musimy dzisiaj iść jeśli nie chcesz. - mówiłem łagodnie z uśmiechem na twarzy. Dziewczyna jednak dalej stała jak wryta. Podszedłem do niej od tyłu i przytuliłem ją. Nie wiem czemu. Żeby ją pocieszyć? Tak, na pewno tak. Bo chyba ona mi się nie podoba, nie...? Prawda? O kurde.... Nie odsunąłem się jednak. Czułem jak dziewczyna się rozluźnia. Złapała swoimi dłońmi moje ręce.
- Słabo mi... - powiedziała nagle i osunęła się na mnie.
Bez namysłu wziąłem ja na ręce. Zemdlała. Zaniosłem ją do mojego pokoju i położyłem na kanapie. Luna i Diego od razu musiały obwąchać gościa, ale odgoniłem je. Przyniosłem wodę i szklankę, następnie położyłem je na stoliku, a następnie ruszyłem do kuchni. Namoczyłem zimną wodą ścierkę i wróciłem do pokoju. Usiadłem obok dziewczyny i położyłem jej materiał na czole.
Ashlynn?
Od Ashlynn c.d Lucasa
Nienawidzę tego miejsca! Najchętniej uciekłabym stąd jak najdalej, tylko dokąd? Nie wiedziałam co zrobić, czy przytulić go czy uciec..
- Dziękuję. - powiedziałam ochrypiałym głosem wtulając się w niego.
- Chodźmy stąd. - powiedział po dłuższym czasie, pomógł mi wstać i nadal obejmując ruszył wzdłuż korytarza.
Minęliśmy dwóch nauczycieli, którzy pytali czy wszystko w porządku, przeszliśmy jednak koło nich bez słowa. Zatrzymaliśmy się pod moim pokojem, spojrzałam na drzwi a później na chłopaka chowając dłonie do kieszeni bluzy.
- Kino nadal aktualne? - spytał z lekkim uśmiechnem.
- Aktualne... - mruknęłam nadal nieco przytłoczona tym, co się stało.
Lucas?
Subskrybuj:
Posty (Atom)