Od Ashton'a C.D Aaron'a

Po tym jak Aaron wyznał mi, że jest aniołem zatkało mnie. Gdyby nie to, że już zdążyłem go w miarę polubić, a przynajmniej nie uznawałem go za skończonego idiotę zapewne wydarłbym się na niego, że takie białoskrzydłe pokraki nie będą mieszkać w moim pokoju. Bo to nie było normalne, by upadły i anioł mieszkali razem. Przecież to zupełne przeciwieństwo. Ale skoro nie był taki najgorszy....miałem go stąd wywalić tylko ze względu na rasę? Gdy jednak spytał kim ja jestem odparłem wymijająco, że aniołem. Ale takim wyjątkowym...
Aaron wyszedł się przejść a ja zacząłem krzątać się po pokoju. Nie miałem za dużo do roboty więc po jakimś kwadransie również wyszedłem na dwór.  Boisko jak zwykle było zatłoczone ludźmi. Przeszedłem wzdłuż niego od niechcenia sprawdzając jak idzie im gra. Nie zdołałem jednak nic wychwycić przez dzikie okrzyki, więc ruszyłem dalej. Przeszedłem zaledwie kilka kroków a już usłyszałem wściekły krzyk. Nie od razu go poznałem. Dopiero gdy przeszedłem na drugą stronę szkolnego podwórka zauważyłem, że to ktoś z mojej klasy. Nie pamiętałem imienia, bo i tak nie jest mi do niczego potrzebne. Z groźną miną zbliżał się do Aaron'a z zamiarem pobicia go. Aż się uśmiechnąłem. Szybko jednak zmazałem radość z twarzy i spokojnym krokiem zbliżyłem się do tej dwójki. Stanąłem między aniołem i tym napakowanym byczkiem po czym zacząłem go drażnić zachęcając do bójki. Kochałem się bić. On zresztą też dlatego zabawa była jeszcze lepsza. Szybko dał się sprowokować. Okładaliśmy się pięściami dobrą chwilę aż ten stanął jak wryty i mrucząc "O kurwa" uciekł. Patrzyłem za nim nie wiedząc o co chodzi.
- Okey....-powiedziałem sam do siebie i odwróciłem się w stronę milczącego dotąd Aaron'a, który...leżał na ziemi.
No tak. To dlatego tamten uciekł. Żeby nie poszło na niego. Tylko co mu się stało? Kucnąłem przy aniele i uderzyłem go lekko w policzek. Nic. Krzyki w stylu "Obudź się! Co ci jest?" też nie działały. Wziąłem go więc za ramiona i rozkładając skrzydła wzbiłem się w powietrze. Nie chciałem ryzykować, że ktoś mnie zobaczy. Bo to nie pierwsza tego typu akcja gdy niosę nieprzytomnego do swojego pokoju. Już wcześniej dwa razy mi się to zdarzyło....
Aaron ocknął się pół godziny później. Chwilę leżał gapiąc się w sufit. Gdy spytałem go co się stało odpowiedział, że źle się poczuł. Pokiwałem głową. To po to pewnie brał te tabletki. Jak na moje oko mało one skuteczne skoro po kilkunastu minutach po zażyciu się mdleje. Ale nie moja sprawa. Choć ciekawiło mnie co mu jest i dlaczego nie chciał mi wyjawić co to za tabletki.
- Ale już ci lepiej? -spytałem patrząc na niego.
Był nieco bledszy niż zwykle. Mimo to pokiwał głową. Wstałem z fotela i przechodząc przez salon dotarłem do kuchni. Tam napełniłem szklankę wodą i zaniosłem chłopakowi.
- Dzięki -mruknął biorąc do ręki naczynie.
Zbliżył je do ust i wziął dość spory łyk.
- A tak właściwie czego on od ciebie chciał? -zainteresowałem się
Aaron odstawił szklankę na stół i znów padł na łóżko.
- Zająłem jego miejsce
Zaśmiałem się lekko. No tak...bardziej głupiego powodu do wszczęcia bójki nie było...
- A nie mogłeś mu przywalić? -spytałem ale po chwili uświadomiłem sobie, że rozmawiam z aniołem.
Wiec nie. Nie mógł. Brunet wyczuł chyba, że sam znalazłem odpowiedź na pytanie. Milcząc przypatrywał się sufitowi. Zaczęło mnie zastanawiać dlaczego wszystkich, których do tej pory poznałem i polubiłem to były osoby zupełnie mi przeciwne. Takie, które się nie biją, mają dobre oceny....Mimo wszelkich wysiłków nie potrafiłem znaleźć na to odpowiedzi. Aaron wstał i niemrawo ruszył do łazienki. Zamknął się w niej a ja szybko podszedłem do szafki w której trzymał swoje leki. Korciło mnie by tam zajrzeć ale już raz tknąłem jego rzecz bez pozwolenia. Zacisnąłem dłoń na klamce ale nim się zdecydowałem dobiegł mnie  szum wody a potem szczęk zamka. Odsunąłem się od szafki opierając się o blat.
- Naprawdę nie możesz mi powiedzieć co to były za leki? -spytałem
Chłopak spojrzał na mnie przelotnie, a potem na szafkę, w której schował te pigułki.
- Nie...Mówiłem już.
Wzruszyłem ramionami i już otworzyłem usta by coś powiedzieć ale w tym momencie jakiś blondyn zajrzał do pokoju.
- Zapukać nie łaska? -spytałem głosem nieco wredniejszym niż zamierzałem.
- Dy...dyrektor....wzywa cię -wyjąkał i znikł.
Wymieniłem z Aaronem zaskoczone spojrzenia. Potem jednak sobie szybko uświadomiłem o co chodzi. Bójka...Tylko skąd wiedział? Chyba, że ta gnida na mnie doniosła. Jak widać za słabo mu przyłożyłem. Nie śpiesząc się wyszedłem na korytarz a potem skierowałem się do sekretariatu. Gdy tylko otworzyłem drzwi napotkałem trzy spojrzenia. Wściekłego dyrektora, zadowolonego z siebie kolesia który dostał ode mnie manto oraz sekretarka. Nieco zaskoczona sądząc po jej minie.
- Mógłbyś mi wytłumaczyć dlaczego pobiłeś Alex'a?
Aaa....więc to tak miał na imię.
- A czy Alex mógłby wytłumaczyć dlaczego nie opowiada całej historii od początku do końca tylko ten fragment, w którym wychodzę na brutala? -spytałem mierząc nastolatka lekceważącym spojrzeniem.
- O, to w takim razie słuchamy. Dlaczego to szanowny pan Ashton musiał użyć siły? Mam nadzieję, że wytłumaczenie będzie dobre.
Opowiedziałem mniej więcej jak to było pomijając fakt, że Aaron zemdlał. Byłem tu dopiero kilka tygodni ale już zorientowałem sie, że tego typu rzeczy trzeba zachowywać w tajemnicy przed dorosłymi. I nie tylko przed nimi.
- To zwykłe kłamstwo! Już mówiłem, że rzucił się na mnie bez powodu! -krzyknął Alex.
Przewróciłem oczami. Dyrektor za to nie do końca pewien kto mówi prawdę odchrząknął i odezwał się.
- No więc w takim razie, skoro obaj uczestniczyliśmy w bójce obaj poniesiecie konsekwencje. Teraz pójdziecie sobie razem z tymi orkami na śmieci za szkołę -podał nam czarne reklamówki- I wysprzątacie cały teren wokół szkoły.
- Od tego są chyba sprzątaczki -mruknąłem- Za to im się płaci, co nie?
- Nie mów do mnie jak o kolegi -oburzył się- Przypominam, że brałeś już udział w paru bójkach i nie masz zbyt dobrych ocen, więc uwaga z zachowania oraz jego obniżenie bardziej by cię pogrążyło.
Westchnąłem i wyszedłem na korytarz za Alex'em.
- Widzisz kablu! Przez ciebie będziemy latać z tymi worami -parsknąłem.

***

Sprzątanie zajęło nam trzy godziny. Głównie dlatego, że po za zbieraniem śmieci robiliśmy sobie przerwy na obrzucanie się wyzwiskami i pustymi puszkami po napojach. Tak więc dopiero wieczorem byliśmy wolni. Zaniosłem ostatni worek wypełniony śmieciami do kontenera i wszedłem do budynku. Ten idiota zmarnował mi całe popołudnie. Obiecałem mu że jeszcze mnie popamięta. Otworzyłem drzwi do swojego pokoju a tam zastałem grającego na gitarze Aaron'a. Widząc mnie natychmiast odłożył instrument na bok.
- Co tak długo? -spytał.
- Musiałem robić im za sprzątaczkę -mruknąłem- Czemu przestałeś? -zerknąłem na gitarę.
- Ja...gram tylko dla siebie. Nie chcę by ktoś tego słuchał -powiedział cicho.
- No weź -poprosiłem składając dłonie w błagalnym geście.

Aaron?

Od Aarona C.D Ashton'a

Od momentu, kiedy chłopak przeczytał jeden z moich tekstów czułem się niezręcznie w jego obecności.

Nie, żeby wcześniej tak nie było, tylko teraz... Jakoś tak bardziej. Zawsze wtedy miałem wrażenie, że ktoś wyciągnie z nich niepotrzebne wnioski. Kiedy chłopak zadał mi to pytanie, zastanowiłem się nad odpowiedzią, jakbym jej nie znał. Od zawsze myślałem, że to oczywiste, że wyglądam jak Anioł, ale prawda była taka, że przez moją chorobę wyglądałem po prostu jak trup. 

- Jestem Aniołem - wzruszyłem ramionami, jakby było to coś zwykłego.

- Nie kłamiesz? - na twarzy blondyna odmalowało się zaskoczenie, a ja spojrzałem na niego zdezorientowany.

- Czemu miałbym kłamać? 

- Wyglądasz bardziej jak wampir - zaśmiał się cicho, a ja zacząłem zastanawiać się kim jest on sam, i nawet miałem o to zapytać gdy w moim telefonie włączył się alarm. Chłopak uniósł pytająco brwi a ja poczułem rozdarcie. Czy wziąć przy nim leki, czy skłamać. Po raz kolejny? To nie było najlepsze wyjście i raczej nie leżało w mojej naturze. 

Może zrozumie.

- Przepraszam... - wyjąłem z małej szafki dwie, sporych rozmiarów butelki z lekami, po czym sięgnąłem po leżącą na łóżku butelkę z wodą. 

- Co Ty... - zaczął, ale mu przerwałem. 

- Nie pytaj. Nawet nie chcesz wiedzieć - zmrużyłem powieki i połknąłem trzy tabletki, po czym się roześmiałem - Ale nie martw się, narkomanem nie jestem - Ashton skinął z uśmiechem głową, a mnie nieco poprawił się humor. Przypomniałem sobie, że miałem go jeszcze o coś spytać.

- A Ty jesteś...? - zacząłem, średnio wiedząc jak sformułować pytanie.

- Ashton, mówiłem Ci już - spróbował mnie zbyć.

- Nie o to pytam. - zmarszczyłem brwi zerkając na niego z lekkim zażenowaniem. 

- No.. Aniołem, swego wyjątkowego rodzaju - uniósł teatralnie do góry dłoń i usiadł na moim łóżku, wiedziałem, że chce spytać co brałem, ale nawet gdybym chciał, nie miałem pojęcia jak opowiedzieć mu o mojej chorobie. 

- Pójdę się przejść - niemal wyszeptałem, chcąc przerwać tę niezręczną ciszę, jaka nastała między nami po jego odpowiedzi. 

- Nie zgub się - zawołał za mną gdy opuszczałem pokój. 

Okazało się, że dla mnie nawet znalezienie drzwi wyjściowych było niemal niemożliwe, gdyby nie grupka uczniów, która właśnie w ich stronę zmierzała. Kiedy znalazłem się na dworze usiadłem na małej, brązowej ławeczce, jednej z wielu. Mogłem ochłonąć i dokładnie przemyśleć swoje pierwsze wrażenie o szkole, a raczej o tym co jak do tej pory zobaczyłem. Może i czułem się dziwnie, wiedząc, że teraz prowadzę życie kompletnie na własną rękę, pewnie dlatego, że Alex zawsze była nadopiekuńcza, ale jakie to miało znaczenie, gdy stałem przed faktem dokonanym? Teraz byłem sam, i nawet mi się podobało.
Drugim aspektem, który musiałem poruszyć była moja choroba, bałem się, że w końcu ze mną wygra a te leki nie wystarczą żeby mi pomóc, jednak ja nie chciałem latać dzień w dzień do szpitala, budząc tym podejrzenia innych.
Po trzecie, żadnych przyjaciół, znajomych, związków. Co jeśli umrę? Nie chciałem walczyć dla kogoś. Walka dawała nadzieję, ta jednak przynosiła tylko gorszy ból po porażce. Nie mogłem pozwolić by ktoś za mną tęsknił. Wiedziałem jak boli strata ukochanych osób, bo pomimo, iż nie wiedziałem ( czyt. nie pamiętałem) jak zmarli moi rodzice, brakowało mi ich każdego dnia bardziej.
Poza tym nauka, chciałem mimo wszystko mieć dobre stopnie, żeby nikt nie musiał się za mnie wstydzić, lub żebym raczej ja nie musiał wstydzić się za siebie. Mój świat, do końca.
- Ty, może byś się łaskawie przesunął, nie widzisz, że jakimś cudem, zajmujesz MOJE miejsce? - zerwałem się na równe nogi, gdy moich uszu dobiegł obcy głos.
Tak szybko wpadłem w tarapaty?
Spojrzałem w górę widząc burzę czarnych włosów, ciemne oczy i ogromne mięśnie. Przełknąłem gulę w gardle, przyjaciółmi to my raczej nie zostaniemy.
Chłopak pchnął mnie gwałtownie do tyłu, a ja cofając uderzyłem o kosz na śmieci. - Nie słyszałeś?! - podniósł głos - Zadałem Ci pytanie - w głowie kłębiło mi się od myśli, byłem zwyczajnie za słaby by z nim walczyć a z tego co widziałem na pomoc kogoś innego nie miałem co liczyć, no prawie... Gdy drzwi się otworzyły a ja zobaczyłem w nich znajome blond włosy, moje serce niemal zabiło mocniej pełne nadziei. Chłopak spojrzał na mnie, niemal natychmiast zbliżając się w moją stronę.
- Hej, może zacząłbyś się czepiać kogoś swojego wzrostu i rozmiaru? No chyba, że się boisz! - blondyn krzyknął do czarnowłosego, który spojrzał na niego z wściekłością. Przypominał mi trochę byka, który właśnie ujrzał czerwoną płachtę. - No choć, ze mną nie staniesz do walki? - chłopak go zachęcał i jakby czerpał z tego przyjemność.
Mnie jednak poniosły nerwy... Serce waliło mi szybciej niż powinno, przez co zdążyłem jedynie zrobić krok do tyłu i upadłem na ziemię.

***

Ocknąłem się na łóżku, jednak chwilę zajęło mi uporanie się z faktem, że to łóżko należało właśnie do mnie.
- Cholera - jęknąłem cicho czując okropny ból w czaszce.
- O witaj śpiąca królewno - uśmiechnął się blondyn, kiedy się podniosłem.
- Przepraszam...- wydukałem ciężko i usiadłem na skraju łóżka. - Nic Ci nie jest? - spytałem przypominając sobie ostatnie sceny sytuacji rozgrywającej się na dworze.
- Mi? Nie, jest spoko, tylko tamten chłopak, szybko się nie pozbiera - uśmiechnął się dumny z siebie - A Ty? Czemu zemdlałeś? - spytał. W głowie pojawiła mi się nieprzyjemna myśl, że nikomu mam nie ufać.
- Ja.. No ten... - próbowałem wymyślić coś na szybko, ale nic nie przyszło mi do głowy, więc odparłem tylko zwykłe: - Źle się poczułem - stwierdziłem, a Ashton skinął głową ze zrozumieniem.

Ashton?

Od Ashton'a C.D Aaron'a

Gdy chłopak wyciągnął swoją gitarę oraz kartki zapisane tekstami piosenek od razu oczy mi zabłyszczały.
- Grasz? -spytałem nie spuszczając wzroku z chłopaka oraz leżącego na łóżku instrumentu.
Brunet zaczął coś wyjaśnić cichym głosem i sprawiał przy tym wrażenie zmieszanego. Zupełnie nie wiedziałem czemu. Przecież nie ma w tym nic wstydliwego, że ktoś jest muzykiem.
Wstałem z fotela i powoli podszedłem do łóżka. Aaron akurat wyciągał z walizki swoje ubrania. Kątem oka zauważyłem są to głównie ciuchy w ciemnych kolorach. Wyciągnąłem rękę po jedno z dzieł napisanych przez chłopaka. Gdy zauważył, że po nie sięgam od razu odrzucił swoje swetry na bok i zbliżył się do mnie. Szybko odskoczyłem i zacząłem z uwagą czytać to co było napisane na kartce.
- Oddaj to -krzyknął i próbował mi ją z ręki.
Odwróciłem się do niego plecami i czytałem dalej póki wersy się nie skończyły. Z uśmiechem na twarzy oddałem właścicielowi tekst. Aaron w milczeniu wrócił do rozpakowywania swoich rzeczy. Uprzednio jednak pozbierał kartki i schował je do jednej z szafek.
- Obraziłeś się? -spytałem- Wiesz...to co napisałeś jest naprawdę dobre.
Nie odpowiedział. Patrzyłem na niego zastanawiając się czy ma mi to za złe. Widząc, że nie ma ochoty na rozmowę wzruszyłem ramionami i poszedłem do kuchni. Wyciągnąłem dwie szklanki i do nalałem do jednej coli. Trzymając butelkę nad drugą szklanką zawahałem się.
- Chcesz coli? -spytałem
Chłopak coś mruknął niezbyt wyraźnie. Zastanawiałem się chwilę czy ten odgłos przypominał bardziej "Yhy" czy "Nie". Nie do końca pewien czy dobrze usłyszałem zakręciłem butelkę i zaniosłem ją wraz z pustą szklanką na stół w salonie.
- "Jak zechce sam sobie naleje" -pomyślałem i wróciłem do kuchni po swój kubek.
Tym razem nie usiadłem na fotelu ale na parapecie. Wziąłem duży łyk i odstawiłem naczynie obok siebie. Wtedy właśnie uświadomiłem sobie, że nie zadałem mu tego najważniejszego pytania. To głownie ono wpływało na to czy polubię daną osobę czy nie. Wiem, że może to się wydawać chamskie ale po złych doświadczeniach z niektórymi rasami jestem po prostu do nich uprzedzony. Spojrzałem na Aarona. Skończył już układanie swoich rzeczy i teraz odkładał pustą walizkę pod ścianę. Jak już wcześniej zauważyłem przypominał wampira. Choć wolałem mieć pewność.
- A tak właściwie kim ty jesteś? -spytałem

Aaron?

Od Aarona C.D Ashton'a

Ta szkoła była dla mnie nadzieją, może nie dla samej, nudnej nauki, ale dla faktu, że byłem blisko szpitala i tak dalej...

Cóż sam budynek wydawał się całkiem ładny a akademik przyjemny, nie wiedzieć jednak czemu nie pozwolili mi wybrać sobie pokoju, zapewne Alex znowu namieszała i ustalała swoje zasady. Trudno, właściwie mieszkanie z kimś w ogóle mi nie przeszkadzało, pewnie każdy z nas pójdzie w swoją stronę, a o ile nie jest chrapiącym lunatykiem, wytrzymam.
A no i kim była Alex? Osobą, z którą mieszkałem do tej pory, reszta nie była ważna. Kochałem ją jak matkę i to dzięki niej prawda podobnie jeszcze żyłem, byłem jej za to wdzięczny, jednak nigdy nie umiałem jej tej wdzięczności pokazać, może więc wyprowadzka nie była taka zła? Dbała o mnie, pilnowała żebym przyjmował leki, ale nigdy nie umiałem dać jej niczego w zamian.
Wracając do tematu, moje myśli zaniosły mnie prosto pod drzwi pokoju, uchyliłem je lekko bez pukania, na początku nie będąc pewny, czy w ogóle się otworzą. Wszedłem do środka starając się nie rozglądać po pokoju, w którym (jak się po chwili okazało) ktoś jednak był. Blond włosy chłopak, chyba wyższy ode mnie, nieco blady o głębokich oczach, może nie będzie tak źle.
- Co? - wyrwał mnie z zamyślenia, zadając pytanie, którego nie zarejestrowałem.
- Dlaczego nie wziąłeś sobie pokoju sam? - spytał wsuwając sobie dłonie pod głowę.
- Nie wiem moja... - zawahałem się, nie wiedząc jak odpowiedzieć na pytanie - Mama musiała namieszać - skubałem zębami wewnętrzna stronę policzka, jak zawsze kiedy kłamałem. Chłopak zaśmiał się i podniósł siadając w... normalnej pozycji - Mam nadzieję, że bardzo Ci to nie przeszkadza?.
- Rozumiem, zdarza się - wzruszył jedynie ramionami. Zastanowiłem się czy należy się przedstawić, nie żebym miał na to ochotę, ale w końcu mieliśmy razem mieszkać. Rzuciłem dużą, fioletową walizkę na łóżko i podszedłem do chłopaka.
- Aaron - uśmiechnąłem się do niego lekko, wysuwając chudą rękę w jego stronę. Chłopaka dłoń była umięśniona, ale nie przesadnie, wyciągnął ją z ociąganiem i podał mi. Jego uścisk był dość... Mocny, ale miałem nadzieję, że udało mi się to ukryć.
- Ashton - nie spojrzał na mnie, tylko wrócił do wpatrywania się za okno. Spojrzałem na swoje rzeczy a potem na godzinę, zbliżała się druga, chyba powinienem coś zjeść.
- Ja ten... Przepraszam, ale mógłbyś...
- Ta, wiem, chcesz coś zjeść. Nowi wszyscy jesteście tacy sami - wzniósł ręce w górę i zwlekł się z zajmowanego miejsca. Wygładził ubranie i wyszedł z pokoju, nie czekając na mnie.
Bez słowa ruszyłem za nim, gdy doprowadził mnie do dużego i przestronnego pomieszczenia, wokół były ustawione stoły, przy których powoli gromadzili się uczniowie.
- Zdążyłeś na obiad. Gratuluję - w jego głosie brzmiał sarkazm - Poradzisz sobie, czy odprowadzić Cię do stolika? - posłał mi nieco przyjemniejszy, jednak wypełniony cynizmem uśmiech.
- Dzięki - mruknąłem i nie oglądając się poszedłem do przodu. Z równo ustawionych tacek zgarnąłem jedną rozglądając się po zastawionych jedzeniem stołach. Zrobiło mi się nie dobrze, nie lubiłem natłoku ludzi, a już na pewno nie lubiłem jeść przy innych. Odstawiłem tackę na miejsce i przepychając się między uczniami, opuściłem stołówkę, wpadając na kogoś.
- Przepraszam - mruknąłem, nie patrząc na (jak przynajmniej mi się zdawało) chłopaka. Oh, Boże. Miałem wrażenie, że wszystkich jest tam coraz więcej, więc zrobiło mi się słabo, gorąco i duszno. Wrażenie, że zaraz zwymiotuję zmusiło mnie do biegu.
Wparowałem do swojego pokoju, gdzie mój współlokator grał na gitarze.
- Przepraszam - jęknąłem zdesperowany - Mogę otworzyć okno? - musiałem wyglądać strasznie, ponieważ chłopak sam mi w tym pomógł. Kiedy świeże powietrze dotarło do moich płuc, opadłem na łóżko i odwróciłem się do ściany, jakbym udawał, że mnie tam nie ma. Nie mogłem pobiec na dwór, nie chciałem, żeby ktoś mnie widział.
- A tak w ogóle to co się stało? - Ashton wrócił na swoje miejsce, zerkając na mnie.
- Nic takiego - spróbowałem go zbyć i w ciszy zająłem się rozpakowywaniem swoich rzeczy, zaczynając od instrumentów i tekstów z piosenkami.
- Grasz? - zainteresował się blondyn, obserwując mnie.
- Ta... Wiesz trochę - mruknąłem - Sam dla siebie, jeśli wiesz co mam na myśli - może i kręciłem, ale głupio było mi przyznać, że po prostu jestem nieśmiały.

>Ashton?<

Od Ashton'a C.D Aaron

- Ashton, proszę cię tylko nie zachowuj się jak dziecko. To jest szkoła. Tu macie się uczyć a nie szukać wygód -powiedział dyrektor i zamknął się w swoim gabinecie kończąc tym samym naszą rozmowę.
Mruknąłem pod nosem parę przekleństw pod jego adresem i wyszedłem na korytarz. Pięknie! Czyli jednak nic nie da się zrobić! Będę musiał dzielić swój pokój z jakimś obcym facetem. Ekstra! Oby tylko był to ktoś normalny kogo będę w stanie znieść. Chociaż z moim szczęściem pewnie trafi mi się jakiś mazgajowaty kujon. Dlaczego akurat na mnie to trafiło? W akademii jest jeszcze parę pustych pokoi bądź takich które zamieszkują pojedyncze osoby. A akurat padło na mnie! Koleś dobrał sobie złe towarzystwo. Nie zaprzyjaźniam się tak łatwo.
Przeszedłem przez korytarz aż dotarłem pod drzwi swojego pokoju. Otworzyłem je i wszedłem do środka. Przez to wszystko zapomniałem w ogóle spytać o której wprowadzi się tu ten 'nowy'. A z resztą.....Co za różnica? Porządek jest, miejsce na jego rzeczy są, a ja nie mam zamiaru urządzać jakiegoś przyjęcia powitalnego. Usiadłem na fotelu w taki sposób, że nogi zwisały mi przez jedną poręcz, a głowa leżała na drugiej. Spojrzałem na zegarek. Zaraz południe. Wtem usłyszałem cichy skrzyp drzwi, a potem do pokoju wsunęła się najpierw głowa, a potem reszta chłopaka. Miał ze sobą walizkę. Czyli to on. Musiałem przyznać, że wyglądał w miarę ok. Ciemne włosy, blada cera. Trochę jak wampir. Popatrzył na mnie, a ja powoli odwróciłem wzrok udając zainteresowanie tym co dzieje się za oknem. Zastanawiałem się czy powinienem się odezwać czy go zignorować. Może lepiej coś powiedzieć....Jeśli go zignoruję może potem z tego wyjść, że jestem jakimś bufonem. Nie żeby obchodziło mnie co o mnie myślą inni ale to w końcu będzie mój współlokator.
- Dlaczego wybrałeś akurat ten pokój? -spytałem bez żadnych emocji w głosie- Nie lubisz mieszkać sam?

Aaron?

Od Oscar'a

Ostatnie walizki i będę w Polsce, ten lot się dłuży i dłuży...
-Excuse me, for how much are we landing? - zapytałem przechodzącą stewardesse.
-For some two hours. - odparła
Jeszcze dwie długie godziny... Postanowiłem posłuchać muzyki, słuchawki, mp4, muzyka na full. Jakoś te dwie godziny przeleciały. Dotarłem na lotnisko, przywitał mnie mój jedyny przyjaciel Kamil.
-Hello, long you waited? - zapytałem
-Jakieś dziesięć minut, mów proszę po Polsku. Jesteśmy w tym kraju więc powinno się mówić po tym języku. - poprosił
-Jeśli trzeba. - mruknąłem
Przez resztę drogi do jego domu (wspomniałem, że będę u niego mieszkać? Nie? To teraz wspominam.) siedzieliśmy cicho. Weszliśmy do domu.
-Lili wie? - zapytałem
-O czym?
-No, że tu będę mieszkał tymczasowo?
-Wie, że przyjechałeś. Ale nie wie, że tu pomieszkasz.
-Ahm. - mruknąłem - Długo nie będę, jutro idę do nowej Akademii. Zobaczymy jak to będzie.
-No spoko, dziś chłopaki przychodzą na mecz, dołączysz się?
-Zastanowię się.
-Okej.
Wszedłem schodami na górę i wstąpiłem do pokoju, w którym będę dziś spał. Był przestronny, ciemne ściany, biurko, duże łóżko, szafa, komoda i szafka nocna. Odłożyłem walizki i zszedłem do kuchni coś zjeść, Kamil przygotowywał jakieś przekąski na mecz ale mnie to niezbyt interesowało. Załamałem się gdy zajrzałem do lodówki przyjaciela.
-Od kiedy Lili nie ma? - zapytałem
-Od trzech dni. - odparł
-Kiedy wraca?
-Jutro. A co?
-Zadzwoń do niej aby zakupy zrobiła. - odparłem
-Co ci się tu nie podoba? - zapytał
-Może to, że pewnie odkąd jej nie ma codziennie zamawiasz pizzę, w lodówce jest tylko piwo i resztki pizzy oraz zapiekanki? - zapytałem sarkastycznie
-Oj tam - mruknął i powrócił do swoich zajęć. Wziąłem portfel i wyszedłem z jego domu, udałem się do miasta. Jego dom mieścił się na skraju miasta, obok lasu (odludzie). Wstąpiłem do całodobowej restauracji, po zjedzeniu czegoś normalnego, co w moim znaczeniu oznacza to że nie jem żadnych frytek itp. Nie spożywam także mięsa. Więc można się domyślić co zamówiłem. Wyszedłem z restauracji i udałem się do parku, oczywiście słuchałem muzyki. Zleciała tak cała noc, włóczyłem się jeszcze nad ranem po mieście, aż doszedłem do nowej Akademii. Zauważyłem kogoś przed budynkiem, nie odzywając się ani słowa poszedłem tam. W milczeniu ominąłem osobę i wszedłem do budynku. Przez parę godzin zwiedzałem akademię po czym trafiłem do kogoś na lekcję. Chyba była to moja przyszła klasa.
-A ty co tu robisz? - zapytał wielce zdziwiony nauczyciel
I? I... Am I only touring? - mruknąłem cicho - Znaczy... Ja, tylko zwiedzam... - dodałem szybko ale nadal cicho.
Nauczyciel i cała klasa patrzyła się jak na kogoś z innej planety.
-How old are you? - zapytał nauczyciel
-Nineteen.
-Sit down here - rozkazał wskazując na pustą ławkę.
-But... I even am not involved still in this school. - mruknąłem zakłopotany
-Now you are already involved. Sit down. - powiedział.
Usiadłem posłusznie nie wiedząc o co mu może chodzić, prowadził dalej lekcję jak gdyby nigdy nic. Ale czułem, że wszyscy wzrok mają zwrócony na mnie.

Ktoś? Gdyby ktoś nie wiedział:


"- Ile masz lat? - zapytał nauczyciel
- Dziewiętnaście.
- Usiądź tutaj - rozkazał wskazując na pustą ławkę.
- Ale... Nawet nie należę do tej szkoły. - mruknąłem zakłopotany
- Teraz już należysz. Siadaj. - powiedział. "

Oscar Person

imię: Oscar

nazwisko: Person

przezwisko: ----

Wiek: 19 lat

Rasa: Wampir

płeć: Mężczyzna

Orientacja: Biseksualna

pochodzenie: Wielka Brytania, Anglia, Londyn

Pokój: 1

głos: One call away - Charlie Puth

motto: Przyjaźń to nie słowo ani relacja. To cicha obietnica, która mówi: byłem, jestem i będę przy tobie w każdej chwili, w której będziesz mnie potrzebować. 

Aparycja: Ciemne głębokie oczy przykryte okularami, dość długie brązowe włosy. Sto siedemdziesiąt osiem centymetrów wzrostu, szczupła sylweta, mało umięśniona. Blada skóra i białe kolczyki.

charakter: Oscar jest nie do końca ogarnięty, często zapomina o niektórych rzeczach, myli wiele rzeczy. Gdy jest w laboratorium trzeba trzymać się od niego z daleka. Jak zwykle pomyli jakąś probówkę i coś eksploduje. Mało kto z nim przebywa, Oscar woli posiedzieć sam, nie robiąc krzywdy innym. Przez strach przed skrzywdzeniem kogoś, unika ludzi i nie spędza z nimi zbyt wiele czasu. Jest przyjazny i uśmiechnięty ale nie lubi zapraszać kogoś do siebie, zazwyczaj ma bałagan i sam nie wie za co się brać lub gdzie szukać. Nie lubi rozmawiać o sobie, czuje się wtedy zakłopotany, często powie coś nie na tę chwilę i wychodzi jak wychodzi. Nie rozmawia o swoich zainteresowaniach bo wie, że zostanie wyśmiany. Jak było i jest.

partner: aktualnie szuka

rodzina: mum, dad, sister and brother zostali w Anglii.

zainteresowania: muzyka, zwierzęta, nauka (eksperymenty laboratoryjne), sztuka,

inne: 

*mówi kilkoma językami, m.in. Angielski, Niemiecki, Rosyjski, Włoski/Francuski, Hiszpański i Polski.

*Uzależniony od czekolady.

*Uwielbia sporty. Najbardziej ekstremalne.

*Jest sprzymierzeńcem zwierząt mimo iż własnych nie posiada.

*Ma alergie na idiotów.

*A tak serio to ma alergię na orzechy. Ale na idiotów też.

*Gra na D-J'ce i fortepianie.

*Maluje, rysuje i szkicuje.

*Wegetarianin.

kontakt: Wiliam.E

Zwierzę: brak