Od Lucasa C.D Ashlynn

Nowa szkoła - nowe problemy. Nie zdążyłem jeszcze się rozpakować, a już dowiedziałem się, że w okolicy jest dość duże miasto znajdujące się na pograniczu lasu. Teraz podczas pełni będę się musiał szczególnie pilnować. Świetnie. A co jeszcze gorsze, w drodze do pokoju wpadł na mnie wampir i gdyby nie obecność innych uczniów, już dawno bym mu przyłożył. Ale koniec końców dotarłem do pokoju numer 13. Przekręciłem kluczyk i wszedłem. Moje bagaże czekały na środku pomieszczenia, które było dość obszerne. Najbardziej spodobała mi się ogromna kanapa. No nic. Nie miałem zbytnio czasu ani ochoty na rozpakowywanie się. Wziąłem Diego i Lunę na spacer. Postanowiłem zabrać je do parku. Zdjąłem koszulkę i rzuciłem ja na kanapę. Wyszedłem z akademika i skierowałem się w wyznaczony cel. Gdy byłem już na miejscu, spuściłem psy ze smyczy. Od razu pobiegły w stronę wody. Mały zbiornik wody, a na środku siedziała jakaś dziewczyna.
- Diego! Luna! - zawołałem psy, gdy te zaczęły ochlapywać dziewczynę. Podszedłem bliżej. Zobaczyłem, że jest cała mokra. - Przepraszam za nich - powiedziałem i westchnąłem.
- Nic się nie stało. To tylko woda. - posłała mi lekki uśmiech.
Odwzajemniłem go. Nieznajoma stanęła na nogi i wyszła na ląd. Psy zaczęły ją obskakiwać.
- Przestańcie! - poleciłem. Od razu usiadły, ale dalej patrzyły na dziewczynę błagalnym wzrokiem.
- Słodziaki - powiedziała i zaczęła je głaskać, a te zadowolone zaczęły wymachiwać ogonami.
- Jestem Lucas, a ty?


Ashlynn?

Od Lucasa C.D Katrfin

Cały dzień chodziłem wkurzony. Rozwalałem lekcje, niszczyłem wszystko co napotkałem, a dlaczego? Bo dzisiaj jest pełnia! Wkurzony wszedłem do pokoju i zobaczyłem jakąś dziewczynę.
- Wypie*dalaj!
Wrzasnęła i posłała mi spojrzenie zwykłej suki.
- Em.. To mój pokój.
Powiedziałem zdenerwowany i spojrzałem na nią.
- Eh... Zaraz pójdę... Tylko dopiję.
Pomachała butelką do połowy pustą. Teraz się mocno wkurzyłem.
- Dziś pełnia... Nie zadzieraj.
Syknąłem a w tonie mojego głosu było więcej jadu niż we wszystkich wężach w promieniu 100 mil.
- Wilkołaczek mi się trafił jak miło.
Podeszła do mnie mówiąc to jakby z wyrzutem.
- Wyjdź... - wycedziłem.
- Żadnej zabawy z tobą - powiedziała i skierowała się do drzwi machając butelką alkoholu. Gdy wyszła, zamknąłem za nią drzwi i poszedłem do łazienki gdzie zamknięte były moje psy. Spały, ale zostawiłem otwarte drzwi. Napiłem się wody i wyszedłem zamykając pokój na klucz. Zaniosłem go do pani w recepcji i wyszedłem kierurąc się do lasu. Gdy tam dotarłem usłyszałem za sobą głos tej dziewczyny.
- Piesek się zgubił, cio?
Zaśmiała się pod nosem.
- Życie ci nie miłe?! - wrzasnąłem na całe gardło i poczułem że zaczynam się zmieniać. Nie będę mówić co się działo, każdy to wie. Gdy byłem już wilkiem totalnie zapomniałem o swoim ludzkim wcieleniu. Teraz byłem bestią.
- Aport!
Usłyszałem za sobą czyjś głos a po chwili jakiś badyl trafił mnie w głowę. Odwróciłem się warcząc głośno. Stała tam dziewczyna. Trzymała w ręku kawałek mięsa. Bez namysłu rzuciłem się na nią by tylko zjeść ten krwisty kawał wołowiny. Dziewczyna zaczęła uciekać, uważała to za zabawę. Gdy w końcu skoczyłem na nią i wyrwałem jej mięso z ręki jednym kłapnięciem znalazło się w moim żołądku. Spojrzałem na dziewczynę. Jej wyraz twarzy wskazywał że ma gdzieś że zaraz jej coś zrobię.
- Okalecz mnie kundlu! - powiedziała.
Tego było za wiele. Ugryzłem ją w ramię, przejechałem pazurami po oku, tak by zostały jej krwiste szramy, wbiłem pazury w nogi. Teraz w końcu zaczęła się bać.



Katfrin?

Od Lucasa C.D Avril

Dzisiaj jest pełnia. Nieszczęsna faza naszego wspaniałego satelity, pojawiająca się raz co miesiąc. Nieszczęsna faza która wprawia mnie w agresję i jednocześnie podziw. Nieszczęsna faza dzięki której mi odbija i zmieniam się w włochatą bestię i biegam po lesie szukając mięsa. Tak, to jest pełnia. Dla zwykłych ludzi i innych stworzeń to tylko piękna kula, która co jakiś czas zmienia swoją formę. Ale dla wilkołaka to przeklęty krążek zmieniający nas w bestie. Jak potrafię się jakimś cudem odrobinkę pohamować i nie zabijam ludzi, najwyżej okaleczam. Ale inni... Wolę nie myśleć. Wziąłem do ręki kluczyk i wyszedłem z pokoju zamykając go. Zaniosłem kluczyk do recepcji. Następnie wyszedłem z akademii starając się omijać innych uczniów. Byłem dziś wyjątkowo wnerwiony. Ruszyłem biegiem w stronę lasu bo czułem że się zmieniam. Ledwo zniknąłem za drzewami i poczułem że moja twarz zaczyna się wydłużać a moje ciało zaczyna rosnąć i pokrywać się sierścią. Nie minęło kilka minut, a ja byłem już bestią. Ruszyłem przed siebie tak szybko jak tylko mogłem. Chciałem uciec w głąb lasu póki jeszcze cokolwiek pamiętam. Jednak po chwili zacząłem zwalniać bo zauważyłem dziewczynę. Szła w stronę akademii. Postanowiłem iść za nią. Co chwilę deptałem po jakiejś gałęzi i dziewczyna widocznie czuła że ktoś ją śledzi. Gdy jednak byłem bardzo blisko niej i nadepnąłem o dość sporą gałąź odwróciła się i zaczęła iść tyłem. Zwinnie przemknąłem tak aby być za nią. Byłem kilka metrów od niej gdy przewróciła się. No tak to jest gdy się nie patrzy pod nogi. Wypuściłem powietrze na co dziewczyna odrętwiała. Odwróciła się i z przerażeniem patrzyła w moje oczy. Warczałem cicho. Jakim trzeba być głupim żeby podczas pełni iść do lasu?! Zbliżyłem się do niej i zacząłem wąchać jej ciało. W łokcia leciała jej krew więc otworzyłem szeroko oczy i zacząłem głośniej warczeć chcąc zasmakować w jej krwi.




Avril?

Od Avril

Stałam na ulicy gapiąc się pustym wzrokiem w las rozciągający się przede mną. To właśnie on dzielił mnie od nowej szkoły, do której zostałam zapisana przez wuja. Ten głupi, rozległy i porośnięty milionem drzew teren stał mi na drodze. Niby żaden problem ale zwarzywszy na to, że zbliżał się wieczór wizja samotnego spaceru po lesie nieco mnie przerażała. I nie chodziło tu o samą ciemność bo akurat to nie stanowiło najmniejszego problemu. Nie należę do strachliwych osób, jeśli byłaby potrzeba mogłabym nawet o północy przejść przez cmentarz ale....Las w dodatku oświetlony blaskiem księżyca to idealne mieszkanie dla wilkołaków. Dla tych agresywnych, żądnych krwi bestii. Należały one do tej mniejszości rzeczy, które wprawiają mnie w odrętwienie. Mocniejszy podmuch wiatru wyrwał mnie z zamyślenia. Lepiej mieć to już za sobą. Postanowiłam dojść do akademii pod postacią człowieka. Jako wiewiórka czy inne tego typu zwierze tylko zwróciłabym uwagę wilków.
Ruszyłam powoli patrząc twardo przed siebie. Starałam się nie rozglądać za każdym razem gdy moich uszu docierał odgłos łamanej gałęzi. W końcu jednak trzaski stawały się głośniejsze. Dochodziły z bliska ale mimo to nie mogłam dojrzeć nikogo, kto mógłby wydawać te odgłosy. Szłam dalej na przód póki w okół nie zapanowała kompletna ciemność. Przystanęłam. Kolejny niepokojący odgłos dobiegł zza pobliskiego drzewa. Odwróciłam się. Zaczęłam iść tyłem uważnie przyglądając się każdemu drzewu. Nagle moja noga natrafiła na kamień a ja tracąc równowagę padłam na ziemię. Wtedy znów rozległ się szelest a potem poczułam ciepły oddech na karku. Sparaliżowana odwróciłam głowę i zamarłam. Przede mną stał ogromny wilk wpatrujący się we mnie żółtymi ślepiami. Zdusiłam w sobie krzyk. Jedyne do czego w tej chwili byłam zdolna to tylko patrzeć w te jasne, groźne oczy.

Lucas? Inny wilkołak?

Od Katfrin

Dźwięk uderzających obcasów o podłogę, dziewczyna nic nie widziała, pogrążona była w słuchaniu muzyki. Szła przez środek ulicy nie zwracając na nikogo, ona była tu najważniejsza. Tylko nie wiedziała, że to dziś ma zginąć, to ten dzień… jutro rodzice dowiedzą się o jej śmierci, będą płakać i przechodzić żałobę. Jednak ona sobie na to zasłużyła, mimo woli w moich oczach pojawiła się iskierka szczęścia, którą ujrzałam przechodząc przez ulice w szybie czarnego samochodu. Podążyłam za jeśli dobrze usłyszałam Dekką. Była to blondynka o zielonych jak trawa oczach i zgrabnej figurze, jednak na jej nodze była wielka blizna. Przechodziła od kostki aż do kolana, dziewczyna nie zasłoniła ją, sukienka sięgała jej jedynie do ud. Dziewczyna odwróciła się nagle i zaczęła rozglądać po ulicy, zdziwiłam się, jednak nie mogłam tego po sobie poznać. Przeszłam obok niej bez zainteresowania a jej wzrok utkwił w moich plechach. Cofnęła się o krok jakbym miała ją zabić. Skręciłam w prawo do jakiegoś sklepu alkoholowego, tam weszłam i krążyłam między półkami nadal mając na oku dziewczynę, która teraz też, weszła do sklepu. Czyli wilk stał się owieczką… zajebi*cie! Wzięłam pierwsze lepsze wino i podeszłam do tej cholernej kasy gdzie zapłaciłam i wyszłam bez słowa. Musiałam znaleźć tego zleceniodawcę, pier*olony… nie przyjmuje takich zleceń. Potem są same problemy, mogą ci coś zrobić bo wiedzą, że to ty, mogą zniszczyć ci zlecenia. Zabijać twoją rodzinę… choć to było by cudowne, ale obiecałam sobie, że sama to zrobię. Szłam już w kierunku akademika z winem w torebce… muszę się napić, a potem wpier*olić zleceniodawcy. Ale to jutro… dziś jest tylko ja i te pier*olone wino po, którym będę wpierd*ielać się wszystkim do pokoi… pier*ole oni mają problem nie ja. Weszłam do pokoju i od razu otworzyłam alkohol, który piłam z butelki. Nie miałam zamiaru się nim dzielić… położyłam się na łóżku kiedy do pokoju wszedł jakiś chłopak.
- Wypie*dalaj – powiedziałam od razu i znów delektowałam się smakiem słodkiego wina.
- Em… to mój pokój – rzekł a ja rozejrzałam się po pomieszczeniu… ku*wa już jestem pijana? Jeszcze pokoju nie powinna mylić.
- Ech… zaraz pójdę… tylko dopije – powiedziałam i pokazałam mu butelkę do połowy pustą. Zacisnął szczękę lekko zły.
- Dziś pełnia… nie zadzieraj – syknął w moją stronę.
- Wilkołaczek mi się trafił jak miło – prychnęłam i podeszłam do niego.
- Wyjdź… - rzekł a ja wywróciłam oczami.
- Żadnej zabawy z tobą – powiedziałam i skierowałam się do drzwi poruszając dłonią w której miałam alkohol.


Lucas? default smiley xd

Katfrin Salvadore

Imię: Katfrin Kayla Columbiana Hafetesona Tea 

Nazwisko: Salvadore 

Przezwisko: Kat, Kay, Col, Haf, Te 

Wiek: 19 lat 

Rasa: Upadły 

Płeć: Kobieta

Orientacja: Aseksualna a jeśli już to heteroseksualna 

Pochodzenie: Wenecja Włochy jednak dużo podróżowała 

Pokój: 2

Głos: Taylor Momsen 

Motto: A, że mnie Pan Bóg stworzył a szatan opętał jestem odtąd na wieki grzeszna i święta, dobra i zła, wierna i zdradziecka. 

Aparycja: Ta wredna suka maluje się dość mocno i zawsze ubiera się na czarno. Więc jak już można zgadnąć jej ulubiony kolor to czarny. Ma anoreksje ale pomimo to ma mięśnie po przez długie i ciężkie ćwiczenia. Jej długie blond włosy zwykle są pokręcone. Wzrost tej dziewczynki zrodzonej z szatana to 172 cm jej oczy są koloru ciemnego brązu. Ma tatuaże na prawej dłoni i plecach oraz kolczyk

Tatuaż

Kolczyk

Charakter: Miła, kochana osoba nie mogąca skrzywdzić muchy… no tak muchy nie skrzywdzi bo nawet jej nie dotknie. Za bardzo się brzydzi… ble! Ale czy na pewno jest miła i kochana? Tsa… wręcz przeciwnie, nie wyobraża sobie życia bez sarkazmu i zabijania innych. Kocha wnerwiać, a wręcz wk*rwiać innych i śmiać się z nich. Nie lubi być poważna choć nie chodzi tu o śmianie się… w ogóle po co marnować urodę? Zmarszczki…? To nie dla niej, woli być bezlitosną suką z piękną mordą niż wesołą księżniczką z brokatem na mordzie zasłaniającą zmarszczki! Zawsze przerywa czyjeś wypowiedzi łapiąc za błędy, przyczepi się do wszystkiego i każdego, choć sama uważa, że ona jest idealna… uważa? Ona to wie, jest idealną bezlitosną suką, nazwij ją tak a ona będzie szczęśliwa choć nie da po sobie o tym poznać… zmarszczki?!

No cóż Katfrin nie należy też do kłamców… chyba, że wyjdzie jej to na dobre. Zwykle jest szczera, ale jeśli po przez kłamstwo można coś osiągnąć… to czemu nie wykorzystać swojej wspaniałej gry aktorskiej? Nie interesuje ją czy ktoś przez to będzie cierpieć, przecież ważne by jej było dobrze! Nie interesuje ją życie innych, ich szczęście to ich uczucie, nie jej! Nie ma zamiaru cieszyć się tylko dlatego bo komuś zdarzyła się miła rzecz… to bezsensu!

Katfrin to mroczna osoba, wyobraża sobie świat inaczej niż każdy inny… nie jest taki piękny jak teraz… jeśli uważasz, że dzisiejszy świat jest do d*py czy brutalny to nie chcesz poznać marzeń tej dziewczyny… nie… w ogóle nie poznawaj tej osoby. Zniszczy cię, Columbiana uwielbia łamać psychikę ludzi i mówić co mają robić. Torturuje ich, a potem są jej cieniami, dlatego wiele wie, od ludzi, których złamała, teraz są jej sługami i dobrze jej z tym. Żyje swoimi zasadami i nieważne czy zagraża to jej życiu. Zrobi to co musi. Za swoją rodzinę (a raczej jej część bo tylko brata, Demona i Mortena) mogła by zginąć, oddać wszystko, być poniżana i torturowana, jednak nigdy nie uklęknie. Przed nikim się nie pokłoni, nigdy. Nie ma szacunku dla innych, nie będzie im podlegać, nie ukłoni się, nie będzie sługą. To ona łamię ludzi, to ona nimi potem rządzi, to ona zabija, to ona torturuje. Ona nie pokłoni się nawet jeśli wpływać będzie to na jej życie, jeśli będziesz chciał ją zabić za to, że tego nie zrobiła, ona splunie ci na twarz i powie, że się nudzi. Będzie miała odwagę spojrzeć w twoje uczy i zaśmiać się, rzec, że nigdy się tak nie uśmiała, że już nigdy się nie uśmiechnie i ostatnie co zobaczy to twoją mordę. Więc każąc Katfrin się pokłonić nie licz na wiele, jedynie na wyśmianie, poniżanie, plucie na ciebie oraz sarkazm.

Dziewczyna jest bardzo uparta co do swoich planów, więc nie ważne czy będą one prawie nie do zrobienia trzeba wykonać to do końca. Nie lubi gdy ktoś jej pomaga i mówi co ma robić, twoja pomoc będzie bezskuteczna… czemu? Chcesz pomóc tej wrednej zimnej osobie? Nie wtrącaj się do tego co robi… tylko tyle wymagaj jeśli chcesz jednak zrobić coś innego Katfrin tego po prostu nie zauważy, będzie ignorowała twoją pomoc i ciebie. Więc nie licz na podziękowania czy przytulanie… Columbiana nie lubi się przytulać, nie lubi gdy ktoś ją dotyka, przypomina jej to dzieciństwo, jak jej rodzina ją biła i molestowała. Kat prawie się wtedy złamała, prawię się pokłoniła i powiedziała by robili co chcą. Jednak w tym czasie pojawił się Sylvain który uratował ją przed błędem życia.

Jest to cierpliwa osoba… nie wierzę pierwsza dobra cecha! Ale czy w dobrych zamiarach…? No właśnie nie. Katfrin może czekać miesiącami na dobry moment zabicia, torturowania i wyciągania informacji. Uwielbia łamać ludzi, do nich trzeba mieć cierpliwość, odwagę, narzędzia i silną wolę, dziewczyna ma wszystko co potrzebne więc czemu się nie zabawić? Niestety w tej zabawię szczęśliwa jest tylko dziewczyna. Możesz uznać ją za psychicznie chorą i prawdopodobnie masz rację.

Choć pod warstwami żądzy zabijania, wredoty, bezlitości oraz zła jest to dziewczynka która miała złe dzieciństwo, złe życie, to rodzina zrobiła ją taką jaką jest. To rodzinę powinni obwiniać, i choć Katfrin w to nie wierzy i chce zapomnieć wiedziała, że wtedy, gdy ją dotykalni i bili złamała się, wtedy była małą dziewczynką chcącą być kochaną i szanowaną. Ale zmienili ją, zmienili na potwora. Maszynę do zabijania, do torturowania i żądną zemsty dziewczynę . Każdy myśli, że dla niej nie ma już ratunku… może to prawda. Może już nigdy nie zrobi czegoś dobrego, ale chce zaznać prawdziwego szczęścia, nie chodzi jej tylko o miłość. Pragnie być spokojną osobą nie martwiącą się o to kto i jak może chcieć ją zabić. Chce być normalną osobą… jednak czy potrafiłaby się zmienić? Raczej nie… dlatego nie wierzy w to co wierzą inni. Kiedyś obiecała sobie, że stanie się jak diabeł, już dziś może przyznać, że dokonała tego zadania. Już dziś może umrzeć…

Choć zawsze pragnęła spełniać swoje marzenia, realizuje je do dziś, do dziś chce być szczęśliwa jednak nie widać tego po niej na pierwszy rzut oka… może nawet nie i po setnym ale jednak, ma marzenia, ma cele. Nie ma jednego… szczęścia.

Partner: - 

Rodzina: Sylvain Alex Salvadore (brat)

Christian Salvadore (brat) 

Zainteresowania:
 Uwielbia walczyć… po prostu to kocha, specjalizuje się z broni białej a palnej zwykle nie dotyka choć umie z niej korzystać. Bronią którą się posługuje to bat, Urumi i Sasumata umie strzelać też z łuku. Wspaniale jeździ konno, można powiedzieć, że urodziła się w siodle. Uwielbia ćwiczyć najczęściej na drążkach, biega, gra w ręczną oraz pływa. Dobrze się boksuje, tak… trenowała boks kilka dobrych lat i jest w tym niezła, wręcz idealna, więc nie podchodź do niej gdy jest wku*iona. Rysuje co dobrze jej wychodzi.

Inne:

•  Nie wierzy w Boga ani inne bóstwa

• Jest satanistką i teraz ciska ci się pytanie: Przecież ona nie wierzy! No właśnie... Haf modli się do siebie;

• Uwielbia zabijać najczęstszą bronią jest Urumi i Sasumata a także zwykły prosty bat, umie strzelać też z łuku ale nie jest mistrzynią

• Ma koszmary, z których budzi się zawsze o godzinie 3:34 i potem nie zasypia;

• Lubi ćwiczyć;

• Deszcz to jej ulubiona pogoda, a jeszcze błyskawice... burza to jest jej ulubiony dzień;

• Kiedy zadajesz jej jakąś ranę, ona często nawet nie zwróci na nią uwagi, tyle razy zadawała sobie ból, że nieraz go nie wyczuwa;

• Uwielbia się krzywdzić, tak jej ciało jest pokryte bliznami jednak tylko dla tego, że po prostu lubi ból;

• Kocha gdy ktoś się jej boi;

• Jest wzrokowcem;

• Ma bardzo dobrą orientacje w terenie, ciężko jest jej się zgubić nawet gdy tego chce.

• Uwielbia kawę

• Specjalizuje się z jeździe konnej

• Codziennie rano i wieczorem biega oraz ćwiczy

• Jest anorektyczką

• Jest silna psychicznie

• Nie lubi owadów

• Nie lubi dzieci

• Kocha wysiłek

• Lubi co i raz czytać (nie przyznaje się do tego)

• Kiedyś zjadła ludzkie mięso ale jej nie smakowało

• Jest wspaniałą aktorką

• Włada 10 językami biegle

Inne zdjęcia: 

1 2 3 4 5 6 7

Kontakt: Katfrin. (kropka na końcu) 

Zwierzę: Vijo i Morten 

Od Melanie C.D Luther

Jak to ja, musiała posłuchać muzyki. Ale żeby nie było to bezczynne leżenie w łóżku, postanowiłam iść na spacer. Wyszłam z akademii i ruszyłam do miasta. Tam weszłam do pierwszego lepszego sklepu i kupiła gumę do żucia. Zapłaciłam i wyszłam, po czym wzięłam jeden listek miętowej gumy do ust. Założyłam słuchawki i ruszyłam wzdłuż ulic. Nagle wpadłam na jakiegoś chłopaka. Wyjęłam słuchawki z uszu i spojrzałam na niego. Na koszulce miał plamę po kawie
- Strasznie cie przepraszam. - zakryłam ręką usta.
- Kurde... - powiedział cicho.
- Naprawdę mi przykro! Lepiej idź do domu i to czymś natrzyj. Najlepiej wodą z solą... albo z cukrem.... nie pamiętam. - byłam nieźle zestresowana.
Teraz czekałam tylko aż chłopak zacznie się po mnie drzeć.


Luther?